Χωρίς αστερίσκους

Υπάρχει ένας κίνδυνος: να καταδικάζουμε τη βία με αστερίσκους. Θυμάμαι τις δηλώσεις κάποιων στελεχών της τότε αντιπολίτευσης όταν είχε δεχθεί επίθεση ο Γιάννης Μπουτάρης στη Θεσσαλονίκη. «Διαφωνώ με τις ιδέες του, αλλά καταδικάζω την επίθεση που δέχθηκε». «Μας χωρίζουν πολλά, ειδικά για την Τουρκία και τα Σκόπια, αλλά είμαι μαζί του στην υπεράσπιση της ελευθερίας της γνώμης». Δεν υπάρχουν «αλλά» όταν ασκείται παράνομη βία σε μια δημοκρατία. Την καταδικάζεις, και τέλος.

Υπάρχει άλλος ένας κίνδυνος: να καταδικάζουμε τη βία, αφήνοντας υπονοούμενα, ή λέγοντας ανοιχτά, ότι το θύμα δεν ήταν και κανένα αγγελούδι. Εντάξει, κακώς επιτέθηκε ο Ρουβίκωνας σ’ εκείνο τον γιατρό, αλλά λένε ότι ο τύπος έπαιρνε φακελάκια. Με την ίδια λογική δικαιολογούσαν πολλοί και τις πρώτες, αν όχι και τις επόμενες, δολοφονίες της 17 Νοέμβρη: τα θύματα ήταν βασανιστές, πράκτορες, καπιταλιστές. Ομως σε ένα κράτος δικαίου δεν νοούνται αυτόκλητοι τιμωροί. Υπάρχουν θεσμοί , υπάρχουν νόμοι, υπάρχει δικαιοσύνη.

Η καταδίκη, λοιπόν, της χθεσινής επίθεσης στην ΑΣΟΕΕ δεν μπορεί να έχει αποχρώσεις ούτε «ναι, μεν, αλλά». Η έφοδος κουκουλοφόρων σε μια πανεπιστημιακή αίθουσα και ο ξυλοδαρμός ενός καθηγητή είναι μια πράξη αδιανόητη, αποκρουστική και εν τέλει φασιστική. Το ότι ο ξυλοδαρμός έγινε μπροστά στους έντρομους φοιτητές, και το ότι χτυπήθηκαν κι όσοι προσπάθησαν να προστατεύσουν τον καθηγητή, καθιστά την πράξη ακόμη πιο εφιαλτική. Αλλά κι αυτό να μη συνέβαινε, και μόνος του να δεχόταν επίθεση ο καθηγητής στο γραφείο του, θα έπρεπε να σημάνει και πάλι συναγερμός.

Πολύ περισσότερο μάλιστα που τέτοια επεισόδια γίνονται κατά τακτά χρονικά διαστήματα, και για διάφορους λόγους: «χτισίματα», διαπομπεύσεις, «δίκες», κηδειόχαρτα, όποιος θέλει μπουκάρει όποτε θέλει και «τιμωρεί», συνήθως ανενόχλητος, όποιον θέλει. Δικαιώνει αυτή η διαιώνιση της παραβατικής συμπεριφοράς εκείνους που έχουν ταχθεί υπέρ της πανεπιστημιακής αστυνομίας; Και εκθέτει τα κυβερνητικά εκείνα στελέχη που πρώτα υποστήριζαν με πάθος μια τέτοια μεταρρύθμιση και στη συνέχεια άρχισαν να προβάλλουν διάφορους λόγους που την καθιστούν, κατά την άποψή τους, πρόωρη, ανεδαφική ή ακόμη και επικίνδυνη;

Η σχετική συζήτηση κρατάει χρόνια. Δίπλα στους ακραίους, τους δογματικούς και τους φανατικούς, υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι που έχουν εκφράσει τις επιφυλάξεις τους γι’ αυτό το μέτρο με μια σειρά από επιχειρήματα, όπως ότι η αστυνομία μπορεί και τώρα να μπαίνει στα πανεπιστήμια, ότι μια μόνιμη αστυνομική δύναμη δεν έχει θέση σε έναν χώρο ανταλλαγής ιδεών και θα αποτελεί μια διαρκή πηγή έντασης, ότι τα πανεπιστήμια είναι σε θέση να προφυλάξουν εκ των ενόντων την ασφάλειά τους.

Ολα σεβαστά – στην πράξη, όμως, οι βιαιοπραγίες συνεχίζονται. Και την ημέρα που θα εξοικειωθούμε με αυτές, την ημέρα που θα κουνάμε το κεφάλι σε ένδειξη απελπισίας ή παραίτησης, θα έχουμε χάσει το παιχνίδι.