Λάστιχα με καρφιά

Στις βόρειες χώρες, εκεί όπου το χιόνι δημιουργεί παγετό στην άσφαλτο, χρησιμοποιούν λάστιχα με καρφιά. Είναι μία πολύ χρήσιμη εφεύρεση καθώς επιτρέπουν στο αυτοκίνητο να κινηθεί ακόμα και με υψηλές ταχύτητες.

Αν τα φορέσεις εκτός πάγου, η μετακίνησή σου δεν θα είναι ασφαλής, θα καταστρέψεις και τα λάστιχα. Πρέπει να ξέρεις πότε και για πόσο θα τα χρησιμοποιήσεις. Τα λάστιχα με καρφιά μού θυμίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ και όσα είπε πρόσφατα ο πολιτικός αναλυτής Γιάννης Λούλης για το κόμμα που κατάπιε τον Τσίπρα, ακολουθώντας μία σπειροειδή διαδρομή προς το αρχικό 3%. Εντάξει, δεν χρειαζόταν να το πει ο Λούλης, το βλέπαμε και εμείς, το παρατηρούν και όσοι απαντούν στις ερωτήσεις των δημοσκόπων.

Ως πολιτικό προϊόν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο κοντά στα ’80s παρά στο 2030. Οχι και ότι η Νέα Δημοκρατία ξεφυλλίζει το ημερολόγιο του μέλλοντος, αλλά, τουλάχιστον, στο Μαξίμου έχουν μία πιο σύγχρονη άποψη περί εξουσίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σετ ελαστικών με καρφιά. Δούλεψαν σε ακραίες καταστάσεις, κατά μία εκδοχή κράτησαν και το αυτοκίνητο στον δρόμο όταν πήγε να τουμπάρει, αλλά μέχρι εκεί.

Δεν βάζεις λάστιχα με καρφιά το καλοκαίρι, όπως δεν φωνάζεις έναν ρεμπέτη να σου τραγουδήσει ποπ. Ομως από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ, ή καλύτερα ο Τσίπρας, διαθέτει ένα χαρακτηριστικό που αγνοούμε στην καθημερινή κουβέντα, ίσως επειδή δεν έχει και τόση σημασία.

Σε μεγάλο βαθμό επηρεάζει τις πολιτικές εξελίξεις περίπου ως σκιάχτρο. Αυτή τη στιγμή ένα σεβαστό κομμάτι του πολιτικού ακροατηρίου προτάσσει μία εκλογική προτεραιότητα: να μην ξαναδεί τον Τσίπρα στο Μαξίμου.

Είναι ένα κοινό που διαχέεται σε όλους τους χώρους, δεν δουλεύει, δηλαδή, αποκλειστικά για τον Μητσοτάκη. Και είναι τόσο μεγάλο, ώστε δεν γνωρίζουμε πλέον ποια δύναμη είναι ισχυρότερη στην πολιτική παρουσία Τσίπρα: η δύναμη της έλξης ή της απώθησης;

Βέβαια λένε ότι είναι καλύτερο να σε φοβούνται παρά να μη σε υπολογίζουν. Σωστό. Ισχύει παντού, εκτός από την πολιτική. Στην πολιτική αν σε φοβούνται, σου γυρίζουν την πλάτη.