Επιστροφή με {LF}χαρά και… αγωνία

Η επιστροφή στο σχολείο συνήθως ξυπνά σε εκπαιδευτικούς και παιδιά συναισθήματα χαράς! Αισιοδοξίας! Οχι όμως και η σημερινή «πρώτη» ημέρα στο σχολείο, που δεν έμοιαζε καθόλου με τις προηγούμενες.

Αφού μας έφυγε η αγωνία για το αν ανοίξουν ή όχι τα σχολεία, αφού προμηθευτήκαμε, όσοι προλάβαμε, τα self tests και κάναμε τους απαραίτητους ελέγχους, φορέσαμε τις μάσκες υψηλής προστασίας και πήγαμε στο σχολείο.

Αν και ήδη έχουν περάσει δύο χρόνια που ζούμε με την Covid και τις μεταλλάξεις του, είναι ίσως η πρώτη φορά που διαπιστώνω αυτόν τον μεγάλο φόβο, τόσο από τους εκπαιδευτικούς όσο και από τα παιδιά… όσα ήρθαν στο σχολείο. Γιατί, όπως διαπιστώθηκε, απουσίαζαν και αρκετοί μαθητές σήμερα, όχι απαραίτητα επειδή νοσούν, αλλά γιατί ανησυχούν οι γονείς τους μήπως κολλήσουν. Ο εμβολιασμός στην ηλικία των μαθητών του Δημοτικού δεν έχει ξεκινήσει δυναμικά. Και τα παιδιά είναι εντελώς απροφύλαχτα.

Παρ’ όλα αυτά, τα μέτρα δεν άλλαξαν καθόλου! Αν και κλείσαμε στις 23/12/2021 με 5.000 κρούσματα και ανοίξαμε στις 10/1/2022 με 40.000 κρούσματα. Η μόνη διαφορά, ένα self test περισσότερο για την πρώτη εβδομάδα.

Η διευθύντρια από τις 7.00 είναι στη θέση της προκειμένου να φροντίσει ώστε όλα τα παιδιά να έχουν κάνει τουλάχιστον self test πριν ξεκινήσει το μάθημα. Το ίδιο ισχύει και για τους εκπαιδευτικούς. Οχι όλους! Κάποιοι νοσούν και δεν έχουν έρθει στο σχολείο. Ομως δυστυχώς δεν έχουν ακόμη αντικατασταθεί. Δεν μπορώ να περιγράψω το χάος που δημιουργείται σε τέτοιες περιπτώσεις. Να είναι ολόκληρα τμήματα χωρίς δάσκαλο και να μην υπάρχει αντικαταστάτης για να καλύψει το κενό.

Οι μαθητές μόλις περνούν την πόρτα του σχολείου αντί να αφήσουν την τσάντα στο πλάι και να ξεκινήσουν το τρέξιμο, όπως θα έκαναν υπό κανονικές συνθήκες, μπαίνουν αμέσως στις τάξεις τους, γιατί δεν πρέπει να έρθουν σε επαφή με τους υπόλοιπους μαθητές του σχολείου! Εχουν να δουν τους συμμαθητές τους 15 μέρες, όμως δεν μπορούν να τους χαιρετίσουν όπως πρέπει! Ούτε λόγος βέβαια να χαιρετίσουν φίλους που τυχόν έχουν σε άλλες τάξεις και άλλα τμήματα!

Η τάξη είναι μισογεμάτη, με ανοιχτά παράθυρα, σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες. Στα μάτια τους βλέπεις χαρά ανακατεμένη με αγωνία.

Χαρά γιατί επέστρεψαν στον φυσικό τους χώρο παρ’ όλες τις δυσκολίες.

Αγωνία για το τι θα γίνει από εδώ και πέρα. Στα αφτιά τους ο κορωνοϊός φαντάζει τεράστιος και δύσκολος αντίπαλος!

Μετά τις απαραίτητες και καθιερωμένες ευχές σιωπή… Κανείς δεν συνέχιζε τη συζήτηση!

Δεν είχαν άλλωστε να πουν και πολλά. Οι περισσότεροι έμειναν στο σπίτι με τους γονείς, χωρίς παππούδες και γιαγιάδες, γιατί «κύριε, πρέπει να τους προσέχουμε».

Αντί η κουβέντα να επικεντρωθεί στα κάλαντα, στις βόλτες, στη μαγεία των γιορτών, απαριθμούσαμε κρούσματα. Ο θείος μου, η νονά μου, ο γείτονάς μας και πολλοί ακόμα. Βιάστηκα να ξεκινήσει το μάθημα. Ηταν ίσως ο μόνος τρόπος να ξεφύγουμε από όλα αυτά! Παράδοξο; Σίγουρα όχι σε όλο αυτό που βιώνουμε.

Ο Τηλέμαχος Παπαδόπουλος είναι δάσκαλος του 31ου Δημοτικού Σχολείου Ηρακλείου