ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΑΜΕΡΕΣ

Εκδήλωση ενδιαφέροντος

Με την παραίτησή του από υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου, ο Νίκος Χριστοδουλίδης ουσιαστικά έκανε γνωστό το ενδιαφέρον του για τις επόμενες προεδρικές εκλογές στην Κύπρο. Στην πραγματικότητα η απόφασή του δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, μια και η συζήτηση για το χρίσμα του ΔΗΣΥ έχει ενταθεί ειδικά την τελευταία εβδομάδα. Πέραν του αρχικού ενδιαφέροντος του Χριστοδουλίδη, υπάρχει και η εκπεφρασμένη επιθυμία του νυν προέδρου του Δημοκρατικού Συναγερμού Αβέρωφ Νεοφύτου (τον οποίο «κάρφωσε» στη δήλωσή του ο Χριστοδουλίδης), αλλά και η δημόσια δήλωση του Νίκου Αναστασιάδη πως δεν θα είναι εκ νέου υποψήφιος.

Η μάχη της Χίου

Σε σκληρό τόνο απάντησε ο Νότης Μηταράκης στη δήλωση του βουλευτή Επικρατείας Γιώργου Καμίνη για «μια δομή μόνο καταγραφής και ταυτοποίησης, χωρητικότητας 500 ατόμων» στη Χίο. «Ο Γ. Καμίνης ονειρεύεται πάλι την πολιτική ανοικτών συνόρων για να κερδίσει τοπικό χειροκρότημα… Υπεύθυνη πολιτική είναι να σηκώνεις το πολιτικό κόστος για το καλό της χώρας» είπε ο υπουργός Μετανάστευσης. Μην παραξενευτείτε αν η διαμάχη μεταξύ των δύο συνεχίζει να διεξάγεται σε υψηλούς τόνους – ο ένας πολιτεύεται ήδη εκεί, ο άλλος φέρεται έτοιμος να κάνει το ίδιο στις επόμενες εκλογές. Στην περίπτωση, δε, που επιβεβαιωθούν οι εκτιμήσεις που θέλουν τη Χίο να μετατρέπεται σε μονοεδρική μετά τα ευρήματα της τελευταίας απογραφής, αποκλείεται να πέσουν οι τόνοι.

Συμβουλές

«Νέο παιδί στην πόλη» αποκαλεί τον Νίκο Ανδρουλάκη σε άρθρο του («ΕφΣυν») ο Γιάννης Λούλης, που επί της ουσίας τον συμβουλεύει να μην ανησυχεί για την «απουσία ξεχωριστού επικοινωνιακού χαρίσματος», γιατί «ο χαμηλότερος εαυτός του» είναι πλεονέκτημα σε αυτή τη φάση. Οι παρατηρήσεις πάντως, που μόνο έμμεσο κοπλιμέντο τις λες, έρχονται την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ εντείνει (τόσο-όσο) την κριτική του προς την «ήπια» αντιπολιτευτική τακτική του ΚΙΝΑΛ.

Rebranding

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, υπό μια έννοια, είναι μαγικά: μπορούν να επανεφεύρουν τον δημόσιο εαυτό κάποιου – ακόμα και ενός πρώην συγκυβερνήτη που, αφού εξυπηρέτησε τον σκοπό του, χάθηκε στην πολιτική λήθη. Είναι κι αυτό μια επικοινωνιακή τακτική, όμως ούτε το φεμινιστικό μπλουζάκι ούτε το σοβιετικό καπέλο σβήνουν τα πεπραγμένα του έκπτωτου συγκυβερνήτη από την περίοδο που ήταν υπουργός Αμυνας. Και αυτή τη φορά δεν φταίει «το παιδί».