NON PAPER

Κακοφορμισμένες ιδέες

Τη θυμάμαι τη λέξη από τα μικράτα μου. Την έλεγε η γιαγιά μου όταν χτυπούσα, ακόμη και αν επρόκειτο για γρατζουνιά από αυτές που δίνουν στα παιδιά την ευκαιρία να νιώσουν ενήλικες κοτσάροντας ένα δυσανάλογα μεγάλο τραυμαπλάστ (όσο μεγαλώνουμε μεγαλώνουν τα «τραύματα» και μικραίνουν τα «τραυμαπλάστ»). «Πρόσεξε» μου έλεγε «μην κακοφορμίσει». Μην «εκτραπεί», εννοούσε, από ανώδυνο τραυματάκι σε βαθιά πληγή.

Ενα τέτοιο κακοφόρμισμα ιδεών που μας γοήτευσαν, μας συνεπήραν, μας έδωσαν την ελπίδα ότι θα «σηκωθούμε λίγο ψηλότερα», ιδεών που υποστηρίξαμε στα νιάτα μας, βλέπω εδώ και χρόνια. Την «εκτροπή» τους σε βαθιές κοινωνικές, πολιτικές, ηθικές και αισθητικές πληγές στο «σώμα» μίας χώρας που το ‘χει χούι της να μην μπορεί και να μη θέλει να κλείσει τραύματα.

Πώς το έλεγε ο στίχος του Γιάννη Νεγρεπόντη στο «Ακορντεόν» του Μάνου Λοΐζου; «Το αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει / όποτε ακούω από τότε ακορντεόν / κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει / δεν θα περάσει, δεν θα περάσει ο φασισμός». Για το μπλόκο της Κοκκινιάς το 1944 το έγραψε ο ποιητής, τριάντα χρόνια αργότερα, μετά την πτώση της χούντας, δισκογραφήθηκε για το LP «Τραγούδια του δρόμου». Κι εμείς που το τραγουδούσαμε με βουρκωμένα μάτια σε μπουάτ και συναυλίες (όχι με τη γροθιά στον αέρα αλλά με το χέρι στην καρδιά) πού να φανταζόμαστε ότι λίγες δεκαετίες αργότερα, το «δεν θα περάσει ο φασισμός» θα εκτρεπόταν σε αυτό το γενικό και αόριστο antifa που, στα χρόνια της πανδημίας, στράφηκε εναντίον της επιστήμης ξερνώντας χολή κατά των γιατρών, υιοθέτησε την αντιεμβολιαστική ρητορική  συγκλίνοντας όλο και περισσότερο με την Ακροδεξιά;

Πού να ξέραμε ότι το, όντως τότε, «ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα» θα κακοφόρμιζε τόσο πολύ, θα γινόταν «Στέκι στο Βιολογικό», θα απειλούσε με κηδειόσημα τον πρύτανη του ΑΠΘ Νίκο Παπαϊωάννου (ενός εκ των καλυτέρων όπως μου λένε φίλοι Θεσσαλονικείς, που προσπαθεί με επιμονή και όραμα να βγάλει το πανεπιστημιακό ίδρυμα από τον κύκλο της εσωστρέφειάς του) για «σωρούς» που θα βρεθούν κάτω από μπάζα; (Τριάντα τέσσερα χρόνια κατάληψη μέσα σε πανεπιστήμιο σου λέει και δεν νογάνε ότι άλλο ο «σωρός» – τούβλων για παράδειγμα – και άλλο η σορός του νεκρού). Και ότι εκείνα τα «μαλλιά σγουρά, μαλλιά κοράκου χρώμα που ανέμιζε ο αέρας στα ζερβά» θα καταντούσαν κάτι σαν την ιδρωμένη φράντζα του Χίτλερ;

Και πού να φανταζόταν και ο ίδιος ο Γιάννης Νεγροπόντης όταν στα «Μικροαστικά» (εκείνο τον εμβληματικό δίσκο του Λουκιανού Κηλαηδόνη με το κατακόκκινο βινύλιο) έβγαζε τη γλώσσα στα πρότυπα της εσωτερικής μετανάστευσης, ότι όλο αυτό θα γινόταν μίσος για τις αξίες του αστικού πολιτισμού (που δεν είναι η ανάπτυξη του μικροαστισμού αλλά το ακριβώς αντίθετό του). Και που θα θεωρούσε ως μέγιστο εχθρό της δημοκρατίας το… μετρό στα Εξάρχεια; Μόνο εγώ έχω την εντύπωση ότι οι «αναρχικοί» του σήμερα είναι πιο γραφικοί και πιο «μικροαστοί» από τους μικροαστούς της δεκαετίας του 1960 και του 1970;  Να μελαγχολήσω; Οχι βέβαια. Θα μελαγχολούσα αν ένιωθα ότι είχα κακοφορμίσει εγώ. Ελα όμως που κακοφόρμισαν οι ιδέες.

Τι είδε ο τροϊκανός

Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Ακόμη και το να βοηθάς, μέσω της αστρολογίας, γυναίκες να τεκνοποιήσουν. Εδώ ο μπαμπάς του Τζόκοβιτς δηλώνει «επαγγελματίας Ιωσήφ» (έτσι δεν πάει αφού θεωρεί ότι ο γιος του είναι ο Χριστός;). Ειδικά μάλιστα για τον Παύλο Χαϊκάλη, αφού διαμήνυσε ότι εγκαταλείπει το επάγγελμα του ηθοποιού, μια χαρά δουλειά είναι. Εδώ έχει κάνει, για ένα φεγγάρι, υφυπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και σκέφτομαι πώς θα ένιωθαν οι τροϊκανοί όταν έπρεπε, εκείνο το φεγγάρι, να συνομιλήσουν μαζί του. Και ως προς αυτό, τους λυπάμαι.