Ενας στάσιμος κόσμος

Στην ψυχόμενη βιτρίνα του ποδοσφαίρου είναι τοποθετημένο εδώ και χρόνια το ζήτημα της ρύθμισης του διεθνούς καλανταριού. Βεβαίως έχει μπαγιατέψει τόσο, ώστε όταν κατά καιρούς το θίγουν οι γραφειοκράτες του αθλήματος δεν τους παίρνει κανείς στα σοβαρά.

Σε έναν κόσμο χωρίς σύνορα όπως είναι το ποδόσφαιρο, το διεθνές αγωνιστικό πρόγραμμα αποτελεί κρίσιμη μάζα για τη σωστή λειτουργία του.

Η περίπτωση του 33ου Κυπέλλου Εθνών Αφρικής που κάνει σέντρα αύριο είναι χαρακτηριστική της αμφιδέξιας πολιτικής που ακολουθείται και ουσιαστικά προκαλεί ακινησία.

Ιστορικά η Μαύρη Ηπειρος διοργανώνει τη σημαντικότερη ποδοσφαιρική της γιορτή τους χειμερινούς μήνες. Μια παράδοση που εξελίσσεται σε τροχοπέδη για το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο που έχει επενδύσει εκατομμύρια σε αφρικανούς ποδοσφαιριστές.

Το 1957 που διεξήχθη το πρώτο Αφρικα Καπ και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και στην προ Μπόσμαν εποχή κανείς στην Ευρώπη δεν ασχολήθηκε σοβαρά με τις ημερομηνίες που διεξάγεται το Κύπελλο Εθνών Αφρικής. Ο λόγος είναι προφανής. Οι αφρικανοί παίκτες ήταν σπάνιοι στα ρόστερ των ομάδων και σχεδόν ανύπαρκτοι στα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.

Οι καιροί ωστόσο άλλαξαν. Το ποδόσφαιρο έγινε το πρώτο παγκοσμιοποιημένο προϊόν και τα ρόστερ μετατράπηκαν σε σύγχρονες Βαβέλ. Παίκτες από κάθε γωνιά της γης βρήκαν θέση σε ομάδες που στις προηγούμενες δεκαετίες ήταν αδύνατο να συμβεί.

Από την πτώση των συνόρων επωφελήθηκαν όλες οι πλευρές. Οι ομάδες εκμεταλλεύτηκαν το πλούσιο ταλέντο των αφρικανών παικτών, οι τελευταίοι έγιναν λαμπερά αστέρια με μεγάλους τραπεζικούς λογαριασμούς, ενώ η Μαύρη Ηπειρος μετατράπηκε σε Ελ Ντοράντο στην αναζήτηση των επόμενων μεγάλων άσων. Φυσικά επωφελήθηκε και το Αφρικα Καπ ως διοργάνωση. Παίκτες όπως ο Σαλάχ, ο Μαχρέζ, ο Μανέ, ο Αλέ, ο Κεσί του προσδίδουν άλλη αίγλη και στρέφουν πάνω τους φώτα που κάποτε ήταν σβηστά.

Κι ενώ ο κόσμος προχώρησε, οι μόνοι που έμειναν πίσω ήταν οι γραφειοκράτες του ποδοσφαίρου της Αφρικής, εμμένοντας σε ένα καλαντάρι που βλάπτει όλες τις πλευρές. Και όπως λέει ένα λατινικό ρητό, όποιος δεν προχωρά μένει πίσω. Δεν θα πρέπει να αναρωτηθούν λοιπόν αν στο μέλλον ομάδες όπως η Λίβερπουλ θα κάνουν δεύτερες και τρίτες σκέψεις για την απόκτηση αφρικανών παικτών. Η απάντηση είναι μπροστά τους.