14 Χριστούγεννα

Πολλά από τα δεκατέσσερα τελευταία Χριστούγεννα ήταν ταραγμένα, γεμάτα αγωνία και αβεβαιότητες. Σκέφτηκα να τα θυμηθούμε, σαν για να τα ξορκίσουμε:

2008. Στον απόηχο των επεισοδίων που διέλυσαν την Αθήνα, μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου. Η πρωτεύουσα ακόμα καπνίζει, οι επιχειρηματίες προσπαθούν να σώσουν ό,τι σώζεται στ’ αποκαΐδια, στην τότε ΝΔ θεωρούν ότι αυτό που συνέβη ήταν εκτόνωση, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ καταδικάζει τη βία εξαίροντάς την, μιλώντας για «εξέγερση της νεολαίας». Παραμονές Χριστουγέννων, κουκουλοφόροι πυρπολούν το χριστουγεννιάτικο δέντρο στην πλατεία Συντάγματος. Και στις 24 του μήνα, παραμονή Χριστουγέννων, η «Αυγή» κυκλοφορεί με το εξής ωραίο ποιηματάκι, τα «Αντικάλαντα 2008»: «Ω έλατο, ω έλατο τι ωραία που αρπάζεις / Στο Σύνταγμα, στο Σύνταγμα τι ωραία που αρπάζεις! / Μπάτσους γεμάτο στα κλαδιά / Και διμοιρίες στη σειρά / Ω έλατο, ω έλατο δε θα μου τη γλιτώσεις / Βρε θα σε κάψω μια βραδιά /Κι ας έχει μπάτσους στα κλαδιά». Τα προεόρτια μιας ταραγμένης εποχής.

2010. Οι συζητήσεις για την πιθανότητα χρεοκοπίας της χώρας έχουν ανάψει, αλλά η νέα κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου δεν τις συμμερίζεται. Στο μεταξύ, πληθαίνουν οι βίαιες ταραχές στην πρωτεύουσα από κουκουλοφόρους. Μεταξύ άλλων, αναίτια επίθεση δέχεται ο Κωστής Χατζηδάκης. Η υπόκωφη βία ψάχνει αφορμές για να εκδηλωθεί, υπονομεύοντας την ομαλότητα.

2011. Η Ελλάδα κινείται στον αστερισμό της χρεοκοπίας, του Μνημονίου και των «Αγανακτισμένων». Οι δύο πλατείες του «αντισυστημισμού» και του λαϊκισμού έχουν ήδη συναντηθεί. Η βία σε διάφορες εκδοχές συνοδεύει την αβεβαιότητα για την πορεία της χώρας και διάφοροι τυχοδιώκτες της πολιτικής ήδη έχουν αρχίσει να εμπορεύονται τις ιδεολογίες του μίσους. Κι ανάμεσα σε όσους είδαν φως και μπήκαν, οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής με άγριο και φονικό ρατσιστικό μίσος. Ο μακρύς χειμώνας της χώρας έχει αρχίσει. Κι η νέα πολιτική κρίση είναι επί θύραις.

2012. Τρικομματική κυβέρνηση (Σαμαράς, Βενιζέλος, Κουβέλης) που, έπειτα από μεγάλη κοινοβουλευτική μάχη, συμφωνεί με την τρόικα, στις 13 Δεκεμβρίου, τη χρηματοδότηση της ελληνικής οικονομίας – με αντάλλαγμα ένα σκληρότερο Μνημόνιο, μεταρρυθμίσεις δηλαδή με το ζόρι. Στο μεταξύ, η αστυνομία εκκενώνει την κατειλημμένη βίλα Αμαλία, ενώ επιχειρεί να καθαρίσει το Οικονομικό Πανεπιστήμιο που λειτουργεί ως βάση παράνομου εμπορίου – για να εξοργίσει, ακόμα μια φορά, τον ΣΥΡΙΖΑ.

2013. Η αβεβαιότητα συνεχίζεται – χωρίς την ΕΡΤ και χωρίς τη ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση. Διπλή για τους φοιτητές – αφού, έπειτα από εξάμηνη αποχή, όλα δείχνουν ότι θα χάσουν το εξάμηνο.

2014. Ο πρώτος Δεκέμβριος κατά τον οποίο είναι ορατή μια μικρή ανάκαμψη της οικονομίας. Η αγορά κινείται, αλλά, ταυτόχρονα, κυριαρχεί μια γενικευμένη ανησυχία: στις εσπευσμένες εκλογές που έρχονται λόγω αδυναμίας της Βουλής να εκλέξει πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι εμφανές ότι έρχονται οι δυνάμεις του αντιμνημονίου με πρώτο τον ΣΥΡΙΖΑ και, κοντά, τον Καμμένο.

2015 – 2018. Οι διαδηλώσεις στους δρόμους έχουν τελειώσει. Οι «Αγανακτισμένοι» βρέθηκαν στο κράτος, ήρθε η ώρα να ξεκουραστούν. Η χώρα έχει γλιτώσει τη χρεοκοπία και την εκδίωξη από την Ευρώπη και ζει σε συνθήκες στασιμοπληθωρισμού.

2019. Τα πρώτα καθαρόαιμα καταναλωτικά Χριστούγεννα έπειτα από καιρό, με μια κανονική κυβέρνηση προδιαγραφών δυτικής δημοκρατίας – που όμως έπρεπε να συγκροτήσει μέτωπο κατά μιας επιθετικής Τουρκίας.

2020. Μια νέα κρίση, υγειονομική, στοιχειώνει τις ζωές μας. Τα Χριστούγεννα έχει μόλις λήξει το λοκντάουν. Αλλά, δυο μέρες μετά, μια νοσηλεύτρια θα κάνει το πρώτο εμβόλιο, συμβολοποιώντας την ανάγκη να οχυρωθούμε απέναντι στην πανδημία. Υπό κανονικές συνθήκες, όλοι θα έπρεπε να σπεύσουμε να εμβολιαστούμε. Η αξιωματική αντιπολίτευση μπορούσε, αν ήθελε, να ανασκευάσει τη δήλωση του αρχηγού της, από τον Νοέμβριο, ότι εμβόλιο δεν υπάρχει, και να στρατευτεί υπέρ του εμβολιασμού, της μοναδικής λύσης για την ελαχιστοποίηση των συνθηκών της πανδημίας. Δεν το έκανε.

Δεκατέσσερα Χριστούγεννα μετά, ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται με το ένα πόδι εκτός της προσπάθειας ελέγχου της πανδημίας, ελπίζοντας ότι έτσι θα διαταραχθεί η κοινωνική συνοχή και η εμπιστοσύνη των πολιτών στη διαχείριση της πανδημίας. Οπως το 2008, η αξιωματική αντιπολίτευση εξακολουθεί να κλείνει το μάτι σε αυτούς που υπόσχονται την αναταραχή. Ω έλατο, ω έλατο, δε θα μου τη γλιτώσεις!