NON PAPER

Η Τζ.Κ. Ρόουλινγκ και ο Κώστας Βουτσάς

Τι μπορεί να συνδέει την αγγλίδα «ρέκορντγουμαν» της παιδικής λογοτεχνίας και τον κορυφαίο έλληνα κωμικό; Οι εκτροπές της πολιτικής ορθότητας ή, για να το πω με απλές λέξεις, οι κορόνες της διαστρέβλωσης εννοιών, όπως, για παράδειγμα, η συμπερίληψη. Που στην απολύτως σωστή και δίκαιη προσπάθεια να καθιερώσουν αντιλήψεις και συμπεριφορές, τελικά τις περιθωριοποιούν και τις γελοιοποιούν. Με έναν τρόπο που θυμίζει ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Διάβασα σε ελληνικό σάιτ ένα πύρινο άρθρο εναντίον της Τζ.Κ. Ρόουλινγκ. Οπου την κατηγορεί, για άλλη μία φορά, για τρανσοφοβία, υποκίνηση μίσους εναντίον των τρανς γυναικών και, γενικά, το νόημα είναι «Να πάει από ‘κεί που ‘ρθε η χυδαία, η σιχαμένη». Ο λόγος; Η συγγραφέας του «Χάρι Πότερ» σχολίασε ανακοίνωση της βρετανικής αστυνομίας σύμφωνα με την οποία οι βιασμοί από δράστες με ανδρικά γεννητικά όργανα θα καταγράφεται ότι διαπράττονται από γυναίκες εάν ο δράστης αυτοπροσδιορίζεται ως γυναίκα. Η Ρόουλινγκ έγραψε στον λογαριασμό της στο Twitter: «Ο πόλεμος είναι ειρήνη. Η ελευθερία είναι σκλαβιά. Η άγνοια είναι δύναμη. Το άτομο με το ανδρικό μόριο που σε βίασε είναι γυναίκα». Είτε συμφωνούν κάποιοι είτε διαφωνούν άλλοι, είναι η άποψή της, και μάλιστα εκφρασμένη με ήπιο τρόπο. Αλλά ξέχασα. Στην έξαρση του μεταπουριτανισμού που ζούμε, αυτό απαγορεύεται. Και έγιναν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, σε ζωντανή σύνδεση, έξω από το σπίτι της. Δηλαδή, αυτό το ναζιστικό «Ξέρουμε πού μένεις» με την προβιά του δικαιωματισμού.

Αν έχουν δικαίωμα οι πρωταγωνιστές των ταινιών της να την «κόβουν» από επετειακές εκδηλώσεις επειδή ερμηνεύουν κάποιες δηλώσεις της ως τρανσοφοβικές, έχει κι εκείνη δικαίωμα να τις κάνει. Διότι, όπως έχει πει δεν ξέρω ‘γώ ποιος, «Είμαι υπεύθυνος γι’ αυτά που λέω, όχι γι’ αυτά που καταλαβαίνεις».

Πάμε στον Κώστα Βουτσά τώρα. Διάβασα σε άλλο (ή μήπως στο ίδιο;) σάιτ πολύ μακροσκελή, πολύ λεπτομερή, πολύ εξονυχιστική ανάλυση για το πόσο έχει διαβρώσει, εδώ και δεκαετίες, την ελληνική κοινωνία με την τοξικότητα και τον ρατσισμό της η κωμωδία του 1973 «Τον αράπη κι αν τον πλένεις», όπου πρωταγωνιστούσε. Νομίζω ότι τα σχόλια περιττεύουν.

Και κάτι ακόμη. Δεν είναι πολιτικά ορθό, λέει, να χρησιμοποιούμε τη λέξη «γυναίκες» αλλά «άτομα που έχουν περίοδο». Συγγνώμη, δεν είναι εξίσου ρατσιστικούλι αυτό για τις γυναίκες που έχουν αφήσει πίσω τους την αναπαραγωγική ηλικία; Και μια φίλη μου που στα 33 της έκανε υστερεκτομή, λόγω επιπλοκών στη γέννα, και από τότε δεν έχει περίοδο, πώς να την πω την καψερή; Δεν ξέρω, ίσως ρωτήσω τη Μαρία Μπακοδήμου που πιστεύει ότι όλοι οι άντρες πρέπει να περάσουν από ψυχιατρείο. Ψυχραιμία, παιδιά! Διότι πολλές φορές, κάνοντας focus στις λέξεις του περιτυλίγματος, χάνουμε την ουσία του περιεχομένου.

Μια ανάρτηση

Σκέφτομαι αυτό το κορίτσι. Είκοσι ετών είναι. Και την πλάκωσαν στο ξύλο, μέχρι σημείου να μεταφερθεί εσπευσμένα στο νοσοκομείο, ο άντρας της, ο αδελφός του και η μάνα του. Εδώ, στην Ελλάδα, όχι κάπου στο Αφγανιστάν. Προσπαθώ να ανασυνθέσω στο μυαλό μου τη σκηνή, αλλά δεν αντέχω έως το τέλος.

Και βλέπω ένα σχόλιο σε μια σχετική ανάρτηση στα social media. Η φωτογραφία του προφίλ αυτής που το έκανε έδειχνε μια γυναίκα όμορφη, μοντέρνα, περιποιημένη, καλομακιγιαρισμένη και καλοχτενισμένη που πόζαρε με τα δύο της παιδιά. Τι έγραφε; «Εμένα με χτύπησαν το 2016 πεθερικά και ο πρώην σύζυγός μου μπροστά στα παιδιά μου και δεν του έκαναν τίποτα. Δικαστήριο δεν έχει γίνει και βοήθεια από πουθενά. Να είναι καλά οι γονείς μου. Καλές γιορτές και όχι άλλη βία».

Αυτή η σύντομη και λιτή δήλωση, η χωρίς μελοδραματισμούς και πομπώδη λόγια, με την ακατάλυτη όμως δύναμη του βιώματος, από μια γυναίκα που θα μπορούσε να είναι φίλη μου, με συγκλόνισε περισσότερο απ’ ό,τι σχετικό έχει γραφτεί.