Στρατηγική

Κεντρικό ζητούμενο για μια κυβέρνηση είναι πάντα η παραγωγή πολιτικής και συλλογικού οράματος. Συχνά βέβαια αντιμετωπίζει κρίσεις και προφανώς τη διαχείρισή τους, όμως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να εγκλωβίζει ή να παγιδεύει τη στρατηγική της και το μακροχρόνιο πλάνο της. Το τελευταίο το έχουν ανάγκη πάντα οι κοινωνίες, πολύ περισσότερο η δική μας, που και ταλαιπωρημένη είναι, και θυσίες έχει καταβάλει εδώ και δέκα χρόνια.

Υπό αυτή την έννοια, η πανδημική κρίση, πρωτόγνωρη και διαρκής όπως φαίνεται, ενέχει και στοιχεία παγίδας για τη συνολική ανάταξη της χώρας και τον τρόπο υπέρβασης της κρίσης αυτής. Η κυβέρνηση έχει αποδείξει σε μια σειρά τομέων πως έχει τα απαραίτητα αντανακλαστικά. Και πως μπορεί να δρομολογεί έναν χρήσιμο συγκερασμό: την τρέχουσα διαχείριση με τα σχέδια προοπτικής.

Για παράδειγμα το να είναι η χώρα μας ελκυστική για τις επενδύσεις, να μετατραπεί σε πυλώνα και κόμβο για όλη την περιοχή, να εναρμονιστεί με το νέο ψηφιακό περιβάλλον, να αποτελέσει πρότυπο πράσινων μεταρρυθμίσεων, αλλά και τομών για το κράτος, να διασφαλίσει έναν ρόλο πολύπλευρου γεωπολιτικού παράγοντα για όλη την περιοχή είναι σχέδιο που βλέπει μπροστά. Σχέδιο συμπεριληπτικό χωρίς κρατισμούς, εσωστρέφειες.

Συνεπώς υπάρχει το δυναμικό, για να προάγει ένα τέτοιο σχέδιο. Και να εντάσσει τις τρέχουσες διαχειρίσεις σε ένα συνεκτικό όραμα που θα πείθει ακόμη και για τις επιμέρους θυσίες. Γιατί η διαχείριση μόνο δεν φτάνει.