NON PAPER

Με το πάτημα ενός κουμπιού

Δεν ξέρω αν το έχει πει κάποιος σπουδαίος και τρανός, πρόκειται άλλωστε για κάτι αυταπόδεικτο. Οι μεγάλοι πολιτικοί διαμορφώνουν τις συνθήκες, δεν τις εκμεταλλεύονται απλώς – στη δεύτερη περίπτωση, είναι μοιραίο, κάποια στιγμή, να τις «λουστούν». Αυτό είναι το ένα. Το άλλο είναι η απάντηση του βρετανού πρωθυπουργού Μακ Μίλαν (1957 – 1963) όταν ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε τι φοβάται περισσότερο: «Τα γεγονότα, αγαπητέ μου, τα γεγονότα». Το τρίτο είναι το σλόγκαν μιας διαφήμισης από τα βάθη της δεκαετίας του 1980. «Με το πάτημα ενός κουμπιού» έλεγε σε μια εποχή που η τεχνολογία, οι καινούργιες συσκευές, η απλούστευση της λειτουργίας τους ήταν ο «θαυμαστός, καινούργιος κόσμος».

Οχι, δεν είμαι σε παραλήρημα ώστε να γράφω άρατα κούρατα. Αυτές τις τρεις ολωσδιόλου άσχετες μεταξύ τους αναφορές κατάφερε να τις συνδυάσει – και να τις υποστεί – ο Αλέξης Τσίπρας. Μέσα σε λίγες μόνο μέρες.

Τις συνθήκες ο πρώην πρωθυπουργός και η παράταξή του δεν κατάφεραν ποτέ να τις διαμορφώσουν ακόμη και όταν βρισκόταν στον κολοφώνα της δόξας του. Μόνο να τις εκμεταλλευτούν, να ιππεύσουν επ’ αυτών με, ομολογουμένως, τεράστια επιτυχία. Πώς οι Κολοκοτρωναίοι «…καβάλα πάν’ στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε»; Ετσι και ο Αλέξης Τσίπρας, καβάλα στο ορμητικό κύμα μίας εποχής, έφτασε να γίνει πρωθυπουργός. Δυστυχώς για εκείνον όμως, το ρεπερτόριό του ήταν εξαιρετικά περιορισμένο. Μόνο τις αντιμνημονιακές συνθήκες μπορούσε να εκμεταλλευτεί. Ετερον ουδέν. Ειδικά μάλιστα μετά τις εκλογές του 2019. Εκτοτε είναι ο άνθρωπος που έβλεπε τις ευκαιρίες για ουσιαστική αντιπολίτευση (και δεν ήταν ούτε μία ούτε δύο αυτούς τους τριάντα μήνες) να περνούν. Και τους κουνούσε το χέρι. Εγκλωβισμένος στον αντιεξουσιαστικό λόγο του 2008, 13 χρόνια μετά και αφού απόλαυσε την εξουσία και τα παραφερνάλιά της, είναι σαν το ανέκδοτο με τον Τοτό που στο μάθημα της Ζωολογίας είχε διαβάσει μόνο για το σκουλήκι και, όποιο κι αν ήταν το θέμα, εκείνος για το σκουλήκι έγραφε. Μέχρι που άρχισαν να του τη λένε και οι δικοί του.

Και μετά ήρθαν οι εσωκομματικές του ΠΑΣΟΚ και ο νικητής τους Νίκος Ανδρουλάκης. Και δημιούργησαν συνθήκες. Που τις βλέπουν εμβρόντητοι στην Κουμουνδούρου. Πήγε, μεσοβδόμαδα, ο Αλέξης Τσίπρας να κάνει μια στροφή στη Σοσιαλδημοκρατία με την αποπομπή του Κουρουμπλή (για δηλώσεις που ο Πολάκης τις έχει για πρωινό) αλλά ήταν από εκείνες τις δικές του, των 360 μοιρών. Που τον φέρνουν στο ίδιο σημείο.

Κουμπί or not κουμπί

Και μετά ήρθαν τα γεγονότα. Ή, μάλλον, η αποτύπωσή τους στα ποσοστά των δημοσκοπήσεων. Από εκεί που, επί δυόμισι χρόνια, προσπαθούσε – εντελώς αναποτελεσματικά – να μειώσει τη διαφορά από τη Νέα Δημοκρατία, αισθάνεται στο σβέρκο του την ανάσα του ΠΑΣΟΚ. Ο ίδιος δε κατάφερε να ενταχθεί στο bottom three της δημοφιλίας των πολιτικών αρχηγών, μαζί με τον Βαρουφάκη και τον Βελόπουλο.

Ετσι, ακολουθώντας, για άλλη μια φορά, το παράδειγμα του Τοτού, ζήτησε από τον Μητσοτάκη να παραιτηθεί. Οχι ακριβώς εκλογές όμως. Κάλεσε τους Ελληνες να απαιτήσουν να φύγει η κυβέρνηση των «ενόχων». Δεν ξέρω αν αλλάξαμε πολίτευμα την ώρα που κοιμόμουν για μεσημέρι, πάντως το πολίτευμα που είχαμε πριν ξαπλώσω ήταν προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία. Αν εξακολουθούμε να έχουμε το ίδιο, οι πολίτες δεν απαιτούν να φύγει μια κυβέρνηση. Ψηφίζουν γι’ αυτό. Εκτός κι αν ο κ. Τσίπρας έχει στον νου του κάτι άλλο. Ασχημο πράγμα ο πανικός.

Τώρα, για το «με το πάτημα ενός κουμπιού», δεν θα πω τίποτα. Τα έχει πει ο Κατέλης στην εκπομπή της Πάνια. Κουμπί or not κουμπί. Αλλά ο κ. Τσίπρας και η κυρία Γεροβασίλη, που πάτησαν λάθος κουμπί και ψήφισαν τον προϋπολογισμό των «ενόχων», δεν τον έβλεπαν τότε. Προετοίμαζαν την επανάσταση.