Αναστασία Μουτσάτσου

Το ’73, ήρθα στον Πειραιά από τον τόπο που μεγάλωσα και μαζί με τον αδελφό μου, οι γονείς μου με τις λιγοστές οικονομικές τους δυνατότητες, μας νοίκιασαν το ισόγειο μιας μονοκατοικίας στο Κερατσίνι, για να μείνουμε οι δυο μας. Θα πήγαινα στην Α’ Λυκείου. Εκείνοι έμειναν πίσω στο χωριό.

Το σπίτι αυτό ήταν καινούργιο, συγκριτικά με το παλιό μας σπίτι στο χωριό, όμως δεν είχε ούτε θέρμανση, ούτε θερμοσίφωνα. Θυμάμαι ότι τους χειμώνες, σέρναμε μαζί μας από δωμάτιο σε δωμάτιο μια σόμπα «κουκουνάρα», έτσι τη λέγανε, και κάναμε μπάνιο σ’ ένα στενό λουτρό,  στο πάτωμα, με νερό που βράζαμε σε μια μεγάλη κατσαρόλα, αφού  προηγουμένως είχαμε βάλει για κάνα μισάωρο την «κουκουνάρα», να σπάσει λίγο τον πάγο. Απ’ τα παράθυρα έμπαινε ο αέρας και το κρύο και το κρεβάτι ήταν πάντα παγωμένο. Ολα μου τα παιδικά χρόνια τα πέρασα με το όνειρο να ζήσω κάποτε σ’ ένα ζεστό σπίτι. Μάλλον όμως δεν ήταν ακόμα η ώρα.

Στο σπίτι αυτό μείναμε τρία χρόνια περίπου. Οταν τέλειωσα το σχολείο βρήκα μια δουλειά και ένα κάπως καλύτερο σπίτι, με θερμοσίφωνα αυτήν τη φορά…

Τα χρόνια που ακολούθησαν το πρώτο εκείνο ισόγειο, σαν να τρύπωσε στη συνείδησή μου. Πολύ αργότερα όταν ξεκίνησα τη δισκογραφική μου πορεία και τις εμφανίσεις μου, κάθε φορά που ετοίμαζα κάτι καινούργιο και με καταλάμβανε η αγωνία για το πώς θα πάει, έβλεπα σχεδόν καθημερινά για αρκετά χρόνια στον ύπνο μου, ότι γύριζα λέει, σ’ εκείνο το σπίτι όπου είχα αφήσει πράγματα που δεν ήθελα πια και έπρεπε να τα μεταφέρω, αλλά δεν είχα πού να τα πάω. Στο καινούργιο μου σπίτι που είχε όλα όσα ήθελα δεν χώραγε τίποτε απ’ τα παλιά και αφού δεν μπορούσα να πάρω, αλλά ούτε και να πετάξω ό,τι παλιό είχα, έπρεπε να μείνω εκεί.

Εύκολα μάλλον, μπορεί κανείς να ανακαλύψει την αλληγορία του ονείρου. Είναι σχεδόν αδύνατο να προχωρήσεις και να κάνεις χώρο για το καινούργιο, αν στέκεσαι σ’ ό,τι σε ταλαιπώρησε. Η αυτολύπηση και ο  φόβος της αποτυχίας είναι αυτά που εμποδίζουν την πραγματοποίηση των ονείρων μας, μας κάνουν νωθρούς και μας κρατάνε πίσω. Η ζωή προχωράει και τα πράγματα αλλάζουν, πάντα μέσα απ’ τους οραματισμούς μας, την πίστη στο αύριο και φυσικά στον εαυτό μας. Οταν χαιρόμαστε το ταξίδι, χωρίς βαρίδια.

Πάει πολύς καιρός που το παλιό εκείνο σπίτι, δεν έρχεται πια στον ύπνο μου να με κατατρέχει. Πολλά όνειρά μου έγιναν πραγματικότητα. Νιώθω χορτασμένη και εξακολουθώ να ονειρεύομαι και να μοιράζομαι τη χαρά της προετοιμασίας με ανθρώπους που εκτιμώ. Οχι πως έπαψα εντελώς, να αγωνιώ σε κάθε καινούργιο μου βήμα. Ομως τώρα πια μπορώ και βυθίζομαι στην απόλαυση της προετοιμασίας. Φαντασιώνομαι τη στιγμή που το δημιούργημά μου θα υποβληθεί στην κρίση του κοινού που θα το αγκαλιάσει και νιώθω έντονη χαρά και αδημονία.