NON PAPER

Απόδραση από τον φόβο
Η Τσεβριέ Εδινερλί ήταν 29 ετών. Και ήδη έχουμε την πρώτη στάση, το πρώτο «λάθος». Πώς είναι δυνατόν τα 29 χρόνια να «ήταν»; Να χώρεσαν μια ζωή, να σημαίνουν το τέλος, να μην έχουν προβολή στο μέλλον αλλά μόνο αναφορά στο παρελθόν; Και τι παρελθόν!

Η Τσεβριέ Εδινερλί ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από τον σύζυγό της, τον 30χρονο Καδήρ Ιννάν Ραμαδάνογλου. Σε απλά ελληνικά, είναι αυτό που λέμε «τη σκότωσε στο ξύλο». Κάτι που, συνήθως, το λέμε καθ’ υπερβολή αλλά εδώ πρόκειται για ακριβολογία. Και «σκοτώνω στο ξύλο» σημαίνει ότι εξακολουθώ να βαράω ακόμη κι όταν βλέπω ότι το θύμα είναι σε αποδρομή. Σε ποια στροφή του μυαλού και της ψυχής ένας άνθρωπος εκτρέπεται τόσο ώστε να μην σοκάρεται από τον επερχόμενο θάνατο, να του προκαλεί ακόμη και ηδονή; Πολλά θα μπορούσα να πω, ας τα αφήσω όμως στους ειδικούς επιστήμονες.

Η Τσεβριέ Εδινερλί δεν μεταφέρθηκε αμέσως στο νοσοκομείο. Προσπαθούσαν, λένε, να τη συνεφέρουν οι δικοί της άνθρωποι. Ποιοι «δικοί της άνθρωποι»; Αυτοί που την έβλεπαν συχνά μελανιασμένη; Που ήξεραν ότι ο άντρας της τη σάπιζε στο ξύλο (μου φαίνεται πολύ ακαδημαϊκή η λέξη «κακοποίηση» για να περιγράψει τέτοιες ωμότητες). Που της έλεγαν να φύγει από το σπίτι της αλλά εκείνη δεν έφευγε; Γιατί δεν έφευγε; Αμφιβάλλω αν η ψυχούλα της είχε συνειδητοποιήσει αυτό το «γιατί;». Οι «δικοί της άνθρωποι» όμως;

Η Τσεβριέ Εδινερλί, όταν, κάποια στιγμή, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και οι γιατροί διαπίστωσαν, εκτός από τα χτυπήματα στο πρόσωπο, ρήξη ήπατος και σπλήνας, έλεγε ότι έπεσε από μία σκάλα. Μέχρι να αφήσει την τελευταία της πνοή, λίγο πριν της κάνουν το τέταρτο χειρουργείο, αυτό έλεγε.

Η Τσεβριέ Εδινερλί φοβόταν. Φοβόταν τον άνδρα που, όπως λένε, αγάπησε και «κλέφτηκε» μαζί του στα 19 της χρόνια. Φοβόταν όμως μόνο αυτόν; Υποτάσσεσαι τόσο εύκολα στον φόβο, του παραδίνεσαι έτσι αμαχητί αν δεν έχεις εκπαιδευτεί – και μάλιστα μακροχρόνια – σε αυτόν;

Ο Αίσωπος και ο Μένανδρος – και πολλοί άλλοι φαντάζομαι – λένε, με άλλα λόγια ο καθένας, ότι καλύτερος ο θάνατος από μία ζωή μέσα στον φόβο. Οχι και πάλι όχι. Καλύτερα μια ζωή χωρίς φόβο. Χωρίς τον φόβο που μπορεί να σου προκαλεί ο οποιοσδήποτε και το οτιδήποτε. Από τον δυνάστη πατέρα και τον τύραννο σύζυγο μέχρι τις ιδεολογίες που θεωρούν ότι έχουν το αλάθητο, το αδιαπραγμάτευτο ηθικό πλεονέκτημα και την κουλτούρα της ακύρωσης που «σαπίζει στο διαδικτυακό ξύλο» όποιου η γνώμη δεν συντάσσεται όχι με τις πιο πολλές αλλά τις πιο δυνατές φωνές. Το ότι τις δυνατές φωνές τις λέμε τσιρίδες το έχουμε;

Η σχετικοποίηση του εγκλήματος
Η δολοφονία της Τσεβριέ Εδινερλί είναι η 16η γυναικοκτονία στην Ελλάδα μέσα στο 2021. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες προέκυψε η τραγωδία (το ζευγάρι και τα τρία παιδιά τους μπροστά στα μάτια των οποίων έγινε το φονικό ήταν αποκλεισμένοι στο σπίτι αφού η οικογένεια νοσούσε από κορωνοϊό) θα έπρεπε να είχαν προκαλέσει την οργή διαφόρων ομάδων που εξεγείρονται – και πολύ καλά κάνουν – με κάθε αντίστοιχο περιστατικό. Διακρίνω όμως μια σχετική σιωπή. Εκτός από την άποψη ότι γι’ αυτό φταίει ο Μητσοτάκης (επειδή δεν χρησιμοποιεί τη λέξη «γυναικοκτονία» όπως λένε αυτοί που περισσότερο ηδονίζονται από τη χρήση της λέξης παρά σοκάρονται από το ίδιο το έγκλημα), η Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η γάτα της η Καλυψώ. Οπως και με την περίπτωση της παιδοβιάστριας Ειρήνης Μούρθου.

Δεν θέλω να πιστέψω (λέμε τώρα) ότι αυτό συμβαίνει επειδή ο δολοφόνος της Τσεβριέ είναι Ρομά και η Μούρθου δραστηριοποιούταν στους ευρύτερους κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ και της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Δεν θέλω λέμε.