Τράβα μαλλί

Κακά τα ψέματα. Το αεροπλάνο της ΝΔ πετάει με τον αυτόματο ενώ του ΣΥΡΙΖΑ το οδηγεί ο Χρόνης Εξαρχάκος. Τράβα μαλλί, τράβα μαλλί! φώναζε σε κάθε βύθισμα στη Ρένα Βλαχοπούλου, στο πιλοτήριο του Τσίπρα όμως, δεν βλέπω να βρίσκεται άλλος κανείς, πάνω στην κρίσιμη στιγμή να τον ξεμαλλιάσει. Εξαφανίστηκαν εντελώς από την πιάτσα οι αεικίνητοι πραιτοριανοί τύπου Νίκου Παππά ενώ οι λοιποί κοκκάλωσαν στο παλιό τους αμπρί, με κλαριά στις κουμπότρυπες και τα χέρια πάνω στο κεφάλι. Μόνον τον Νίκο Φίλη βλέπω, σταθερό στον δικό του μοναχικό δρόμο, να ανάβει τροχιοδεικτικά για αποκλειστικά προσωπική του αναψυχή. Οι άλλοτε φίλεργες «Γέφυρες» σηκώθηκαν μάνι μάνι, αφήνοντας αποκάτω την τάφρο να χάσκει, καλοσκαμμένη και απειλητική. Οι ακαδημαϊκώς συμπαθούντες (Βαλντέν, Νικολακόπουλος, Μαραντζίδης κ. ά.), εκεί που παλιά τον άφηναν να αντιγράφει από την κόλλα τους, τώρα του πετάνε χάρτινες σαΐτες κι εγώ έχω κάτι μήνες να πληκτρολογήσω τη λέξη «Τσίπρας». Πώς κι έτσι; Με απασχόλησε πολύ η ανορεξία μου να ασχοληθώ μαζί του. Πού τότε, που ένα έλεγε, δεκαπέντε του έσουρνα! Ολα αυτά στη φαντασία μου βέβαια, γιατί με το νου πλουταίνει η κόρη και ο ψηφοφόρος επίσης.

Γεμίσαμε και πάλι βαθύπλουτους ψηφοφόρους που θα τα σκορπάνε λες και δεν υπάρχει αύριο, μέχρι την επόμενη Κυριακή. Και μετά; Και μετά;

Πρώτα απ’ όλα πρέπει να συμφωνήσουν πώς το λένε το νεοφώτιστο. ΠΑΣΟΚ, ΚΙΝΑΛ ή άλλο; Είναι γνωστά τα ψυχικά θέματα που αναπτύσσει το παιδί, όταν το ένα σόι το φωνάζει με το όνομα του ενός παππού και το άλλο με του άλλου. Δεν νομίζω να φτάσουμε σε τέτοιες ακραίες καταστάσεις. Ο νέος αρχηγός, που κάνει μπαμ ποιος θα είναι, δεν νομίζω ότι θα αφήσει να αποκρυσταλλωθούν τέτοιες διχαστικές συμβολοποιήσεις. Αλλες συμβολοποιήσεις πρέπει να προσέξει και διαφορετικού χαρακτήρα τυπολογίες πρέπει να σκορπίσει με το καλημέρα σας. Να μην κολακευτεί φέρ’ ειπείν με το «Αντιτσίπρα» προφίλ που ήδη του αποδίδεται. Να μην κάτσει με τίποτα να συγκριθεί κι ας τον κερδάει. Συνομήλικοι, εκτός λίμπρο ντ’ όρο, κομματικά σπασίκλες, ορμητικοί κι οι δυο και ψιλοάγλωσσοι, κι όμως. Κάποιος από τους δυο χάνει σε «καινουργίλα», κι αυτός δεν είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης. Ούτε κι αυτό φτουράει πολύ αν θέλετε τη γνώμη μου. Βαστάει ίσαμε να τελειώσουν οι χοροί κι ακόμη νωρίτερα, όπως δεν βάστηξε η «καινουργίλα» του Σταύρου Θεοδωράκη ως πολιτικού αρχηγού, που χρυσάφι έπιανε, χώμα τού γινόταν. Υπάρχουν σοβαρά φάουλ στην κομματική διαδικασία που οδηγούν σε τέτοιες χημικές ανωμαλίες. Δυστυχώς στη χώρα μας, δεν έχουμε την κουλτούρα ισχυρών και διαρκώς παρόντων κομματικών οργανισμών, όπως η Γερμανία επί παραδείγματι. Με το ένα χέρι κοροϊδεύουμε τους οπαδούς δημιουργώντας «τοπικούς κομματικούς πυρήνες» που γρήγορα καταντούν καπετανάτα ή τσάι και συμπάθεια, και με τ’ άλλο φτιάχνουμε αρχηγούς – συλλέκτες απόψεων που αποφασίζουν για όλα το ξημέρωμα, μετά από ευρεία σύσκεψη με το μαξιλάρι τους. Περιμένω κι εγώ, να δω τι μου ξημερώνει. Τι να κάνω; Αλλά όποτε βρίσκομαι σ’ αυτή τη θέση, συνήθως με πιάνει τρεμούλα.