{T16}Μια κουβέντα που δεν στέκε{T16}ι

Κατηγορηματικά διέψευσε χθες το απόγευμα ο Πέδρο Μαρτίνς τη φημολογία περί συζητήσεών του με την Αλ Νασρ. «Θέλω να μείνω στον Ολυμπιακό» επανέλαβε ο Πορτογάλος και προφανώς δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει τις προθέσεις του.

Με αφορμή όμως αυτή την ιστορία σίγουρα έχουν ενδιαφέρον μια σειρά από διαπιστώσεις. Διότι το κακό δεν είναι πως κάποιοι εύκολα θέλησαν να δώσουν διάσταση σε ένα αφήγημα δίχως βάση, αλλά γιατί μάλλον (θέλουν να) υποτιμούν αυτό που ο 51χρονος ζει σε φόντο ερυθρόλευκο.

Δεν αφήνεις τον Ολυμπιακό για μια ποδοσφαιρική περιπέτεια στη Σαουδική Αραβία ακόμη και αν το οικονομικό δέλεαρ είναι μεγάλο. Για την ακρίβεια δεν αφήνεις τον Ολυμπιακό γενικώς. Και μάλιστα με παρονομαστή τα πιο αυστηρά επαγγελματικά κριτήρια και όχι το συναίσθημα που σαφώς και υπάρχει σε μια σχέση που βαδίζει στην τέταρτη σεζόν της.

Είναι προνόμιο για τον κόουτς ότι κρατά στα χέρια του μια ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό όσο λίγες στην Ευρώπη. Που συμμετέχει κάθε χρόνο στα Κύπελλα Ευρώπης και του προσφέρει το δικαίωμα να σταθεί απέναντι στα μεγαλύτερα ποδοσφαιρικά brand του πλανήτη. Που απλόχερα του εξασφαλίζει συνθήκες εργασίας που όμοιες συναντάς μόνο στο υψηλότερο επίπεδο. Που – στην προκειμένη περίπτωση – του προσφέρει και ένα συμβόλαιο που οι οικονομικοί όροι του ουδεμία σχέση έχουν με το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Ο Πέδρο Μαρτίνς κρατά μία από τις δυσκολότερες, αλλά την ίδια στιγμή και την πιο προνομιακή θέση προπονητή στην Ελλάδα. Το ξέρει. Το λέει. Και αν τον ακούσεις με τα αφτιά σου νιώθεις πως ίσως εδώ στα μέρη μας ζει – με αποδοχή και σεβασμό – ό,τι καλύτερο του συνέβη ποτέ στις δεκαετίες του στο ποδόσφαιρο.

Προφανώς κάποια στιγμή κύκλοι κλείνουν. Και κάποτε θα έρθει η ώρα να κλείσει και ο κύκλος του Πέδρο Μαρτίνς (για την ιστορία, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει σύντομα). Στην περίπτωσή του όμως δεν θα βρεις κοινά με εκείνα που έκαναν πριν από μερικά χρόνια τον Ραζβάν Λουτσέσκου να αφήσει πίσω του την πρώτη θητεία στον ΠΑΟΚ μετά την κατάκτηση του νταμπλ. Ούτε καν θα βρεις αντίστοιχα με εκείνα που έκαναν τον Αμπέλ να αφήσει τη Θεσσαλονίκη για τη Βραζιλία.