Τι απέμεινε από τη νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου 2008

Η νύχτα της 6ης Δεκέμβρη 2008 είναι από εκείνες που δύσκολα ξεχνιούνται. Ιδίως από όσους ήταν συν/πλην στην ηλικία του Αλέξη. Θυμούνται με κάθε λεπτομέρεια πού τους βρήκαν τα μαντάτα από τα Εξάρχεια. Αντιθέτως, οι μνήμες από τις επόμενες ημέρες και νύχτες είναι συγκεχυμένες. Μεσολογγίου και Τζαβέλλα, Πλατεία, Πολυτεχνείο, Προπύλαια, Σύνταγμα, Νεκροταφείο Παλαιού Φαλήρου, κατάμεστα αμφιθέατρα, σχολεία υπό κατάληψη, οδοφράγματα, δακρυγόνα, λουλούδια, κρότου-λάμψης, φωνές, κλάματα, τραγούδια, χάος…

Οι δύο εβδομάδες που ακολούθησαν τη δολοφονία που συνέπεσε (ή σήμανε) το τέλος της εποχής της αφθονίας και σήμανε (ή συνέπεσε με) την αρχή της υπερδεκαετούς κρίσης φαντάζουν – με την ασφάλεια της απόστασης του χρόνου – σαν μία στιγμή. Σαν να χωρούν στο ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Οσο χρειάστηκε και η σφαίρα από το υπηρεσιακό όπλο του Κορκονέα μέχρι το στήθος του 15χρονου.

Στα 13 χρόνια που μεσολάβησαν από την πρώτη νύχτα του Αλέξη τίποτα δεν έμεινε το ίδιο. Μια γενιά ενηλικιώθηκε βάναυσα, μια άλλη ξύπνησε απότομα και παρακολουθούσε σαστισμένη, πολιτικές δυνάμεις αφανίστηκαν, άλλες βγήκαν από την αφάνεια (κάποιες, δε, πρόλαβαν κιόλας να επιστρέψουν εκεί μαζί με τους κομματάρχες τους), η αγανάκτηση έγινε ιδεολογική θέση, Μνημόνια υπογράφτηκαν, κανένα δεν σκίστηκε, κυβερνήσεις εναλλάχθηκαν με ρυθμούς δεκαετίας του ’60 και μέσα σε όλα φαντάσματα του παρελθόντος ξεμύτισαν στους δρόμους – στους ίδιους δρόμους όπου είχαν νικηθεί και ξανανικήθηκαν.

Τελικά τι απέμεινε από εκείνη τη νύχτα του Δεκέμβρη;