Οχι άλλα ντιλς

Είδα προ ημερών τον Αλέξη Τσίπρα να ωρύεται στη Βουλή. «Είστε η κυβέρνηση των ντιλς» κραύγαζε, αναψοκοκκινισμένος. «Ντιλς στη ΔΕΗ, ντιλς στην παιδεία, ντιλς στην υγεία, ντιλς παντού». Κάποιος από αυτούς που έχει γύρω του, ίσως ο γραμματιζούμενος (που λέει ο λόγος…) Φίλης, δεν θα έπρεπε να του πει ότι δεν μπαίνει τελικό σίγμα στις ξενικής προέλευσης λέξεις; Τι ψάχνω όμως κι εγώ; Καλλιγραφίες από…

Νιώθω ένα σφίξιμο κάθε φορά που σκέφτομαι ποιοι κυβερνούσαν τη χώρα επί σχεδόν πέντε χρόνια. Για να χαλαρώσω/ουμε λοιπόν λίγο, ιδού η αφήγηση μιας (φανταστικής, προφανώς) μέρας του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ, με οδηγό τη διατύπωση τα ντιλς (sic).

Ξύπνησε, λοιπόν, ένα πρωί ο Αλέξης. Το ίδιο βράδυ, στη συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών κομμάτων, στη Βουλή, ήταν έτοιμος να κατακεραυνώσει τον Μητσοτάκη, να τον καταγγείλει σαν τον αρχιερέα των ντιλς. Πριν φύγει ωστόσο για την Κουμουνδούρου, πήρε μαζί του κάτι για κολατσιό, δυο ωραιότατα σάντουϊτσες που του είχε ετοιμάσει η Περιστέρα. Είχε βαρεθεί πια τα τοστς από το κυλικείο των γραφείων του κόμματος. Μπήκε στο ντους, αλλά δυσκολευόταν να αποφασίσει πιο από τα δυο σαμπουάνς να χρησιμοποιήσει.

Στον δρόμο προς το γραφείο του θυμήθηκε ότι την ίδια μέρα έπαιζε ο αγαπημένος του Παναθηναϊκός, τόσο στο ποδόσφαιρο όσο και στο μπάσκετ. Σε ποιους θα εμπιστευόταν, άραγε, ο Γιοβάνοβιτς τις θέσεις των στόπερς και των ακραίων μπακς. Θα έπαιζε με τρία ή με τέσσερα χαφς; Πάντως η ομάδα είναι σαφές ότι έχει πρόβλημα στο σκοράρισμα. Εχει καταλήξει να βάζει γκολς μόνο με πέναλτις ή με κεφαλιές από κόρνερς. Και τι να πεις για το μπάσκετ; Είναι πλεϊμέικερς αυτοί που έχουμε; Ασε που όταν παίζεις με δύο σέντερς χρειάζεσαι κάτι καλύτερο. Κι αυτός ο κόουτς, βρε παιδί μου! Στον βρόντο τα παίρνει μερικές φορές τα ταϊμάουτς.

Καλή η μπάλα και το μπάσκετ, σκέφτηκε, αλλά κάποια απ’ αυτές τις μέρες πρέπει να βγάλω και την Περιστέρα. Να ξεσκάσουμε λίγο, βρε αδελφέ. Την έχω ταράξει στα φιλμς και στα σίριαλς, στα τοκσόους και στα ριάλιτις. Ισως την πάω σε κανένα απ’ αυτά τα καινούργια μπαρς ή κλαμπς, που μου λένε ότι έχουν ανοίξει. Κάποτε, όταν ήμασταν πιο νέοι, κάναμε και ωραία πικνίκς. Τώρα πού να βρούμε καιρό;

Μ’ ετούτα και μ’ εκείνα, ο Αλέξης είχε φτάσει στην Κουμουνδούρου. Αφησε το αυτοκίνητό του σ’ ένα από τα πάρκινγκς που χρησιμοποιούσε, απέφυγε τους ρεπόρτερς που ήταν μαζεμένοι στην πόρτα των γραφείων του ΣΥΡΙΖΑ, και ανέβηκε στο γραφείο του. Είχε τόσα ιμέιλς να διαβάσει και να στείλει! Ευτυχώς που δεν ζούμε ακόμη στην εποχή των φάξες, αναλογίστηκε θυμόσοφα.

Επιδόρπιo

«Αν ζούσε σήμερα ο Μποτιτσέλι, θα δούλευε για το Vogue», είχε πει κάποτε ο πάντοτε πνευματώδης Πίτερ Ουστίνοφ.