Σοβαρότης μηδέν

– Να βάλουμε 50.000.

– Και γιατί να μη βάλουμε 40.000;

– Τότε να βάλουμε 30.000.

– 15.000 και κλείσαμε.

Η μπακαλίστικη αριθμητική στην υπηρεσία της γερμανικής κυβέρνησης που δίνει μάχη για να μειώσει τα κρούσματα κορωνοϊού στη χώρα. Η Ανγκελα Μέρκελ, ο διάδοχός της στην καγκελαρία Ολαφ Σολτς και οι επικεφαλής των 16 γερμανικών κρατιδίων αποφάσισαν πως ο ιδανικός αριθμός φιλάθλων για να παρακολουθούν αγώνες ποδοσφαίρου χωρίς να κινδυνεύουν να μεταδώσουν τον Covid-19 είναι οι 15.000 ή το 50% της χωρητικότητας γηπέδων μικρότερων των 30.000 θέσεων.

Πόθεν προέρχονται αυτά τα νούμερα; Οι 15.000 δεν μεταδίδουν αλλά οι 20.000 μεταδίδουν; Και με ποια ιδιότητα αποφασίζουν πόσοι θα μπουν στα γήπεδα ή ακόμα χειρότερα, να τα κλείνουν, όπως αποφάσισε το κρατίδιο της Βαυαρίας γιατί ο πρωθυπουργός του Μάρκους Ζέντερ ταράχτηκε βλέποντας την περασμένη εβδομάδα τόσο κόσμο στις εξέδρες.

Υπάρχει βεβαίως και το επιχείρημα της Αγγλίας. Πώς γίνεται εκεί να είναι ασφυκτικά γεμάτα τα γήπεδα αλλά στην Ολλανδία και αύριο στη Γερμανία να είναι άδεια; Αλλα στοιχεία έχουν εκεί οι επιστήμονες και άλλα στη χώρα του Γκαίτε και της τουλίπας;

Γιατί το Euro 2020 διεξήχθη με κόσμο στις εξέδρες και έναν μήνα αργότερα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο απαγορεύονταν και στα τρωκτικά να δουν τους αθλητές να αγωνίζονται;

Η αμφιθυμία των μέτρων που λαμβάνουν οι χώρες για τον κορωνοϊό αποκαλύπτει, αν μη τι άλλο, το έλλειμμα γνώσης για την αποτελεσματική αντιμετώπισή του. Σίγουρα είναι μια λύση να κλειστούμε όλοι στα σπίτια μας. Ως πότε όμως; Και με τι επιπτώσεις για την ψυχική μας υγεία;

Στη διάρκεια της πανδημίας στο ποδόσφαιρο ανατέθηκε ο ρόλος του αποδιοπομπαίου τράγου, φορτώνοντάς του όλες τις αμαρτίες της καθυστερημένης αντίδρασης της Δύσης απέναντι στον αόρατο εχθρό. Τα Χριστούγεννα του 2019 βλέπαμε στις τηλεοράσεις να υποχρεώνεται η Ουχάν, μια πόλη δέκα εκατομμυρίων κατοίκων, σε λοκντάουν και στην Πλατεία Συντάγματος εμείς ακούγαμε τον Τόνι Σφήνο.

Ποτέ δεν είναι αργά για λίγη σοβαρότητα απέναντι στα σοβαρά.