ΕΝΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΝ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΕΧΕΙ ΔΙΑΛΥΘΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙ {LF}Η ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΗΣ;

ΠΑΡΙΣΙ, Νοέμβριος (Ιδιαιτέρα υπηρεσία) – Διελύθη πράγματι η Τρίτη Διεθνής; Εις το ερώτημα αυτό, το οποίο δεν έχει παύσει να απασχολή πολλούς ακόμα και σήμερον, δίδει αρνητικήν απάντησιν η παρισινή εφημερίς «Καραφούρ» με το κάτωθι άρθρον της:

Την 22αν Μαΐου 1943 – γράφει ο ειδικός συνεργάτης της – η «Πράβδα» εδημοσίευσε την ληξιαρχικήν πράξιν του θανάτου της Τρίτης Διεθνούς. Φαίνεται ότι η Σοβιετική Ενωσις είχε την εποχήν εκείνην μεγάλην ανάγκην της βοηθείας των Ηνωμένων Πολιτειών και αυτό ήτο εκείνο που την ηνάγκασε να προβή εις την χειρονομίαν αυτήν, την οποία εκμεταλλευόμενος ο Ρούσβελτ επέτυχε να αποσπάσει την έγκρισιν της αμερικανικής κοινής γνώμης δια την αποστολήν αεροπλάνων, όπλων και άλλου πολεμικού υλικού εις την Ρωσσίαν. Τα 17 μέλη του «προεδρείου» τα οποία κατά διαταγήν του Στάλιν υπέγραψαν τότε την πράξιν διαλύσεως της Τρίτης Διεθνούς, το έκαμαν χωρίς να στενοχωρηθούν και πολύ, διότι απλούστατα επρόκειτο ουσιαστικώς περί φάρσας. Χωρίς να θυσιάσουν διόλου το πολιτικόν τους μέλλον, οι 17 έβλεπαν αντιθέτως ότι ηνοίγετο δι’ αυτούς μία λαμπρά και σχεδόν ανέλπιστος σταδιοδρομία. Ας ιδούμε όμως ποίαν εξέλιξιν είχαν οι 13 αυτοί μη Ρώσσοι της Κομμουνιστικής Διεθνούς, οι οποίοι το 1943 ευρίσκοντο ακόμη εις την Μόσχαν. […] Ολοι αυτοί ευρίσκονται σήμερα εις τας χώρας των και όλοι έχουν μεγάλην ή μικράν εξουσίαν εις τας χείρας των.

Εις την Γαλλίαν ο Τορέζ είνε αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως και υποψήφιος πρωθυπουργός, ο δε Μαρτύ υπουργός. Εις την Γερμανίαν ο Πικ, ο οποίος επέστρεψεν εις το Βερολίνον μαζί με τον Ερυθρόν Στρατόν έπειτα από 8ετή διαμονήν του εις την Μόσχαν, είνε τώρα αρχηγός του ηνωμένου σοσιαλκομμουνιστικού κόμματος το οποίον υποστηρίζεται υπό των Ρώσσων. Εις την Αυστρίαν ο Κόπλενιγκ είνε αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως. Εις την Ουγγαρίαν ο Ρακόζι είνε επίσης αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως. Εις την Τσεχοσλοβακίαν ο Γκόντβαλντ είνε πρωθυπουργός. Εις την Ιταλίαν ο Ερκολι ή Παλμίρο Τολιάτι ήτο μέχρι τινός υπουργός της Δικαιοσύνης. Εις την Βουλγαρίαν ο Δημητρώδ είνε ο πραγματικός αρχηγός του κράτους, ο δε Κολλάρωφ ο πρόεδρος του νεοσύστατου αυτού καθεστώτος της «Δημοκρατίας». […] Και εις το διεθνές σκάκι, ο Στάλιν επροχώρησε τα πιόνια του εις πείσμα των ωραίων υποσχέσεων που εδόθησαν εις τον Ρούσβελτ…