Υπολογίζοντας το κόστος της κλιματικής αλλαγής

Η φετινή Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (COP26) στη Γλασκώβη έφερε μια αξιοσημείωτη αλλαγή στο επίκεντρο από τις ευθύνες των κυβερνήσεων στην εξουσία του ιδιωτικού τομέα. Εάν οι εθνικές κυβερνήσεις δεν μπορούν να βρουν έναν τρόπο να συμβιβάσουν τα συμφέροντά τους και να δεσμευτούν για συλλογική δράση, μπορεί ο ιδιωτικός τομέας να αντεπεξέλθει; Αυτό δεν είναι απλώς ένα ερώτημα για το πόση διαφορά θα είχε η ατομική ή συντονισμένη μείωση των εκπομπών από τις επιχειρήσεις, αν και η απάντηση είναι πιθανώς σημαντική. Μάλλον, είναι ένα ζήτημα σχετικά με τις δυνατότητες της αγοράς. Μπορεί να αξιοποιηθεί για την επίτευξη του κρίσιμου δημόσιου αγαθού της ταχείας και μεγάλης κλίμακας μείωσης των εκπομπών; Η έλλειψη οικονομικού κεφαλαίου είναι απίθανο να είναι πρόβλημα.

Αλλά αυτή η οικονομική δέσμευση εγείρει το δικό της σύνολο ερωτημάτων. Το πιο προφανές, πώς θα δαπανηθούν τα χρήματα; Θα αντανακλούν οι προσπάθειες επαρκώς και δίκαια τα συμφέροντα του παγκόσμιου πληθυσμού – καταναλωτών, εργαζομένων, αποταμιευτών και επενδυτών;

Ο Erkki Likannen, πρόεδρος των επιτρόπων International Financial Reporting Standards Foundation (IFRS), ανακοίνωσε τη σύσταση του Διεθνούς Συμβουλίου Προτύπων Αειφορίας (ISSB), το οποίο θα επικεντρωθεί, πρώτα και κύρια, στις γνωστοποιήσεις που σχετίζονται με το κλίμα.

Το ISSB θα δημιουργήσει μια παγκόσμια «βασική γραμμή» ελάχιστων προτύπων που πρέπει να πληρούν οι εταιρείες κατά την υποβολή εκθέσεων σχετικά με τους κινδύνους που σχετίζονται με το κλίμα. Αυτή η βασική γραμμή θα επιτρέψει στους επενδυτές να συγκρίνουν τέτοιους κινδύνους μεταξύ εταιρειών παγκοσμίως. Τα πρότυπα ISSB δεν θα καθορίζουν μετρήσεις που σχετίζονται με δεσμευτικές δημόσιες πολιτικές, οι οποίες πιθανότατα θα είναι συγκεκριμένες για κάθε χώρα. Εάν μια χώρα έχει συγκεκριμένο στόχο ή πολιτική, μπορεί να προστεθεί ως πρόσθετη απαίτηση. Το κλειδί εδώ είναι να διασφαλιστεί ότι οι τοπικές απαιτήσεις δεν θα οδηγήσουν σε μια εντελώς διαφορετική δομή αναφοράς, αλλά αντίθετα θα είναι πρόσθετες.

Ο συνδυασμός πρωτοβουλιών σε ένα ενιαίο κοινό πλαίσιο απαιτούσε μια προσέγγιση με επικεφαλής μια αξιόπιστη αρχή. Οι ρυθμιστικές αρχές, οι διεθνείς οργανισμοί και οι κυβερνήσεις ενθάρρυναν το IFRS να αναλάβει αυτόν τον ρόλο, λόγω του ισχυρού παρελθόντος που έχει ως φορέας καθορισμού προτύπων για τη χρηματοοικονομική αναφορά.

Η δημιουργία του ISSB είναι ακριβώς αυτό που χρειαζόταν η εμφάνιση οικονομικών προτύπων που σχετίζονται με το κλίμα. Και ο ρεαλιστικός συνδυασμός πρωτοβουλιών προς κάθε κατεύθυνση μπορεί να έχει διαρκή σημασία για τις ευρύτερες προσπάθειες του κόσμου να πετύχει περισσότερα δημόσια αγαθά.

Η Λουκρίζια Ράιχλιν είναι πρώην διευθύντρια ερευνών της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, καθηγήτρια Οικονομικών στο London Business School και επίτροπος στο International Financial Reporting Standards Foundation