Ο άθλος του Γιώργου Ρουμπάνη

Θεωρείται – και όχι άδικα – ένας από τους σπουδαιότερους άθλους στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Καθώς για να φτάσει, τέτοιες μέρες, στις 26 Νοεμβρίου του 1956 στο χάλκινο μετάλλιο στο επί κοντώ στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Μελβούρνης, ο Γιώργος Ρουμπάνης είχε ξεπεράσει όλες τις δυσκολίες ενός εξαιρετικά επίπονου τελικού που κράτησε πολλές ώρες.

Μόλις συνειδητοποίησε ότι είχε κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο χάνοντας κάτι καλύτερο από τον τρομερό αέρα, τον έπιασαν τα κλάματα, γιατί πίστευε πολύ ακόμα και στο χρυσό. Αλλά συνειδητοποίησε σχεδόν αμέσως τον άθλο του από τα συγχαρητήρια που άρχισε να λαμβάνει και στη Μελβούρνη αλλά και με τηλεγραφήματα από την Ελλάδα.

Χρειάστηκαν να περάσουν 44 ολόκληρα χρόνια για να ανέβει και πάλι ένας έλληνας αθλητής στο ολυμπιακό βάθρο. Από τον θρίαμβο του Κωνσταντίνου Τσικλητήρα στη Στοκχόλμη το 1912 με το χρυσό (μήκος άνευ φοράς) και χάλκινο (ύψος άνευ φοράς) μετάλλιο, τώρα ήταν ο Γιώργος Ρουμπάνης που περνώντας τα 4.50 κατακτούσε το χάλκινο μετάλλιο.

Ο αθλητής του Πανελληνίου και κάτοχος της πανελλήνιας επίδοσης με 4.30 προετοιμάστηκε για τους αγώνες στις ΗΠΑ όπου σπούδαζε. Ενας εξαιρετικός αθλητής που είχε ως μεγάλο του πλεονέκτημα το γερό πάτημα, είχε περάσει και τα 4.53 (επίδοση που θα του έδινε το ασημένιο μετάλλιο και παράλληλα θα του επέτρεπε να συνεχίσει και στη διεκδίκηση του χρυσού) αλλά ο πολύ δυνατός αέρας συνετέλεσε στο να πέσει ο πήχης.

Τον προσπέρασαν μόνο οι δύο Αμερικανοί Ρίτσαρντς (4.56) και Γκουτόφσκι (4.53) μεταξύ των 14 συνολικά φιναλίστ.

«Οταν έμεινα στο χάλκινο, ένιωθα τρομερά απογοητευμένος και έβαλα τα κλάματα», είχε εκμυστηρευτεί στον Δημήτρη Λυμπερόπουλο, τον αείμνηστο συνάδελφο που κάλυπτε τους αγώνες και μάλιστα περιγράφοντας όλη την εμπειρία του είχε εξιστορήσει:

«Ο αγώνας ξεκίνησε με 130.000 θεατές στις 11 το πρωί και τελείωσε στις 10 το βράδυ. Πήγα στο στάδιο ανοργάνωτος, χωρίς νερό ή κάτι άλλο για να βάλω στο στόμα μου. Οταν έμεινα στο χάλκινο, ένιωθα τρομερά απογοητευμένος και έβαλα τα κλάματα. Την επόμενη μέρα, όμως, όταν είδα να φθάνουν δεκάδες συγχαρητήρια τηλεγραφήματα από την Ελλάδα  άρχισα να συνειδητοποιώ ότι κάτι σημαντικό είχα πετύχει. Στο αεροδρόμιο της Αθήνας θυμάμαι ακόμα με συγκίνηση ότι με υποδέχθηκαν χιλιάδες φίλαθλοι κατά την επιστροφή της αποστολής».