Ιδιο παιχνίδι εις βάρος των ίδιων

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι συνεπείς στις κοινωνικές τους υποχρεώσεις όχι απλώς έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους ασυνεπείς, αλλά καταλήγουν να έχουν και λιγότερα. Οσοι χρωστούν στα Ταμεία και στην Εφορία μπαίνουν σε ρύθμιση, διευκολύνονται και τελικά πληρώνουν λιγότερα.

Οσοι κάνουν αιματηρές οικονομίες, κόβουν ακόμα και από τις ανάγκες των ίδιων και των παιδιών τους για να είναι συνεπείς, δεν επιβραβεύονται ποτέ. Πάντα αναζητούνται εναλλακτικοί δρόμοι για να μειωθεί η επιβάρυνση όσων αδιαφορούν αρχικά να ανταποκριθούν σε αυτήν. Κάπως έτσι κυλούν οι ζωές μας και στην εποχή του κορωνοϊού.

Οι συνεπείς στην κοινωνική υποχρέωση του εμβολιασμού, όσοι συμμορφώθηκαν με τις υποδείξεις των επιστημόνων, όσοι άκουσαν τις εκκλήσεις του κράτους και των ειδικών, είναι και πάλι οι χαμένοι. Η πρόσφατη οδηγία διέλυσε και τις τελευταίες αμφιβολίες: τα δημόσια νοσοκομεία πρέπει να αναβάλουν το 80% των προγραμματισμένων χειρουργείων τους, αφού το Σύστημα Υγείας γονατίζει από τα βαριά περιστατικά Covid και πρέπει κάποιοι να θυσιαστούν.

Εν ολίγοις, τα κρεβάτια πρέπει να αδειάσουν από τους εμβολιασμένους για να υποδεχθούν τους ανεμβολίαστους. Οσοι είχαν προγραμματισμένα χειρουργεία – που προφανώς τα έχουν ανάγκη και δεν τα κάνουν για να περάσει η ώρα – θα αναγκαστούν ή να περιμένουν για ένα αβέβαιο χρονικό διάστημα ή να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να πάνε σε ιδιωτικό νοσοκομείο.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από τις δημόσιες διακηρύξεις ότι δεν θα πάμε σε περιορισμούς για εμβολιασμένους. Διότι έχουμε ήδη πάει. Οι με το σταγονόμετρο περιορισμοί για τους ανεμβολίαστους περιορίζουν κάθε μέρα και πιο πολύ τους εμβολιασμένους. Κάνουν αυτό που δεν κάνει η πολιτεία για να τους προστατέψει και αναγκαστικά αυτοπεριορίζονται. Βγαίνουν λιγότερο σε εστιατόρια, αφού ξέρουν ότι δίπλα τους μπορεί να κάθεται κάποιος ανεμβολίαστος.

Αποφεύγουν κοινωνικές δραστηριότητες, αφού επιτρέπεται σε αυτές η παρουσία των ανεμβολίαστων. Ατομα μεγαλύτερης ηλικίας με υποκείμενα νοσήματα, που ξέρουν πως αν κολλήσουν μπορεί οι συνέπειες για αυτούς να είναι θανάσιμες, κάθονται στο σπίτι. Ανοσοκατεσταλμένοι εμβολιασμένοι δεν τολμούν να πάνε πουθενά, διότι οι ανεμβολίαστοι μπορούν να πηγαίνουν παντού. Ή μάλλον όχι παντού. Δεν μπορούν να πηγαίνουν στα μουσεία και στα θέατρα! Ναι, βέβαια, είναι ασήκωτο να μην πηγαίνει κανείς σε μουσείο, αλλά προς το παρόν δείχνουν να αντέχουν… Κατά τα λοιπά, μπορούν να πηγαίνουν όπου επιθυμούν.

Την ίδια στιγμή το κράτος δείχνει μεγαθυμία με τα χρήματα των φορολογουμένων μοιράζοντας παροχές ή κάνοντας προσλήψεις για να αντέξει το σύστημα. Και προσπαθεί διά της πειθούς να σπρώξει στον εμβολιασμό άτομα που θεωρούν πως είναι ένα ύπουλο σχέδιο ακόμα και η απογραφή. Το παιχνίδι παίζεται ξανά εις βάρος των ίδιων.

«Δεν θα πάμε σε διχασμό» είναι η μόνιμη επωδός, όταν ήδη έχουν διχάσει τους πολίτες με ένα ανύπαρκτο δίλημμα. Δεν υπάρχει διχασμός. Υπάρχει λογική και παραφροσύνη. Ζωή και θάνατος. 17.612 νεκροί.