Τανγκό

Τα πράγματα αρχίζουν να μπερδεύονται – αν και απλά δεν ήταν ποτέ. Καταγγέλλουμε τον Ερντογάν σταθερά και παντού, και καλά κάνουμε: ο τύπος δεν χάνει ευκαιρία να προκαλέσει την Ελλάδα και την ίδια στιγμή παραβιάζει όποιο ανθρώπινο δικαίωμα βρει μπροστά του. Νιώθουμε έτσι χαρά όταν τον βλέπουμε να παραπαίει (οι σχετικές σκηνές αναπαράγονται στα κανάλια ξανά και ξανά) και αισιοδοξία όταν παρακολουθούμε διαδηλωτές να διαμαρτύρονται για την αύξηση των τιμών. Την ίδια στιγμή όμως διαβάζω στα «ΝΕΑ» ότι η Αθήνα δεν θέλει αποσταθεροποίηση. Κι ακούω έγκριτους πολιτικούς και καθηγητές να επισημαίνουν ότι από την τουρκική αντιπολίτευση δεν πρέπει να περιμένουμε και πολλά. Προσφυγή στη Χάγη νοείται μόνο για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, είπε χθες ο Βαγγέλης Βενιζέλος στο ραδιόφωνο, ενώ ο Κιλιτσντάρογλου θέλει προσφυγή «για όλα».

Aρα;

Το μπέρδεμα επεκτείνεται και στις διεθνείς μας συμμαχίες. Ενοχληθήκαμε, και το δείξαμε, με την επίσκεψη του Πέδρο Σάντσεθ στην Τουρκία: ε, όχι να πουλάει όπλα στον δικτάτορα κι ένας σοσιαλιστής! Οπως γράφουν όμως σήμερα «ΤΑ ΝΕΑ», ο πολύτιμος φίλος μας, ο Εμανουέλ Μακρόν, ετοιμάζεται να μεταβεί σε λίγες μέρες στα Εμιράτα (με τα οποία έχουμε υπογράψει μια συμφωνία στρατηγικής εταιρικής σχέσης) για να κλείσει την πώληση μερικών δεκάδων Rafale, μολονότι γνωρίζει ότι μπορεί κάποια από αυτά να καταλήξουν στη συνέχεια στην Τουρκία. Σύμφωνα μάλιστα με τον καλά ενημερωμένο και πάντα εύστοχο Παναγιώτη Ιωακειμίδη, η Γαλλία δεν αποκλείεται να πουλήσει και απευθείας Rafale στην Τουρκία!

Αυτό που ελπίζουμε τώρα είναι να μπλοκαριστεί η πώληση γερμανικών υποβρυχίων στην Αγκυρα λόγω των δημοκρατικών ευαισθησιών των Πρασίνων και της νέας υπουργού Εξωτερικών. Η νέα γερμανική κυβέρνηση σκοπεύει επίσης να κρατήσει στον πάγο τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Αγκυρας με την ΕΕ. Λογικό: τι γυρεύει ένα αυταρχικό καθεστώς στην ευρωπαϊκή οικογένεια; Αυτό δημιουργεί όμως μια άλλη ανησυχία στην Αθήνα. Κι αν ο απομονωμένος Ερντογάν επιχειρήσει να «εξαγάγει» τα προβλήματά του είτε με μια προβοκάτσια στο Αιγαίο είτε με μια νέα κρίση στον Εβρο;

Οι παρατηρήσεις αυτές δεν οδηγούν σε ασφαλή συμπεράσματα. Διαλύουν όμως μερικούς μύθους. Οπως, για παράδειγμα, ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ μας: δεν ισχύει για το Κυπριακό, δεν είναι βέβαιο ότι ισχύει και για τις ελληνοτουρκικές διαφορές. Ή ότι οι συμμαχίες με αυταρχικά και ανυπόληπτα καθεστώτα θωρακίζουν τη χώρα μας: ίσως αυτά τα καθεστώτα συμμαχούν ταυτοχρόνως με άλλα αυταρχικά και ανυπόληπτα καθεστώτα. Η ακόμη ότι το μεγάλο αγκάθι είναι ο Ερντογάν: η πολιτική του μπορεί να είναι απεχθής, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα είναι πιο εύκολος ένας συμβιβασμός με τον διάδοχό του – ιδίως αν αισθάνεται ισχυρότερος.

Οπως παγίως επαναλαμβάνουμε, το τανγκό θέλει δύο. Είμαστε βέβαιοι όμως ότι το πρόβλημά μας είναι ο χορευτής και όχι ο ίδιος ο χορός;