Πολυξένη Καράκογλου

Ονειρο: μια ημίτρελη αιώρηση μεταξύ ρεαλισμού και ιδεαλισμού. Ο ύπνος με βρίσκει πάντα κατάκοπη στο τέλος μιας ημέρας που γέμισα με πείσμα για να μη «χαθεί» ούτε λεπτό ζωής. Και εκεί ανάμεσα στην κούραση και τις σκέψεις του μέλλοντος που με απασχολούν καθημερινά, τα μάτια λυγίζουν και ξεπηδάει μια γραμμή που κόβει με εξαιρετική ακρίβεια τις σκέψεις και βουτάει στο υποσυνείδητο του μυαλού. Εκεί που δεν μπορείς να κρυφτείς απ’ τον εαυτό σου και μόνο το να ξεχάσεις είναι η λύση το αμέσως επόμενο πρωί.

Εχω μια πολύ ιδιαίτερη σχέση με τα όνειρά μου. Θέλω να τα θυμάμαι. Θέλω να με καθοδηγούν και να μου λένε όσα δεν ξέρω για εμένα, όσα κρατώ καλά κρυμμένα και από φόβο μη ραγίσω τα αγγίζω μόνο εκεί, στη μεταξένια αναπνοή του ύπνου.

Εχει τύχει να δω όνειρα και να είμαι κλαμένη για μια εβδομάδα, αλλά και άλλα που το πρωί με βοήθησαν να πάρω σημαντικές αποφάσεις, που με ακολουθούν όσο προχωρώ.

Τα χειρότερα όνειρα δεν είναι τα δύσκολα, αυτά που με βάζουν σε σκέψεις, είναι αυτά που προκύπτουν από την αγωνία για το αύριο, που αρπάζουν αυτή την αμφιβολία στις αποφάσεις και την κάνουν εφιάλτη, είναι αυτά που με ξυπνούν και διαλύουν την ήρεμη νύχτα με μια απότομη ανάσα και αναφιλητά. Είναι τα όνειρα που μου υποδεικνύουν πως αν και το πίστευα δεν είμαι ήρεμη και δεν είναι όλα υπό κάποιον σχετικό έλεγχο. Είναι αυτά που πάντα τα θυμάσαι το επόμενο πρωινό και τα διηγούμαι. Με κυνηγούσαν και έτρεχα, τα πόδια μου ήταν βαριά, δεν μπορούσα να φωνάξω… Κρατημένα συναισθήματα που κάπου ξεσπούν για να μη σκάσω και καμιά ονειροπαγίδα δεν μπορεί να τα φυλακίσει.

Τα αγαπημένα μου όμως είναι αυτά που δένουν το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον και μου θυμίζουν πως είμαι ο ίδιος άνθρωπος που κάποτε ήταν παιδί και τώρα είναι μια ενήλικη με ευθύνες και υποχρεώσεις. Φυσικά αναφέρομαι σε αυτά τα όνειρα που βλέπαμε σαν παιδιά στο repeat.

Είμαι, που λες, σε μια γλυκιά νύχτα της πόλης και στα πόδια μου φοράω ελατήρια. Μπορώ να χοροπηδάω πάνω από την πόλη, τα σπίτια και τα προβλήματα. Νιώθω πως πετάω αλλά και πάλι είμαι κοντά σε όλους όσους αγαπώ. Το δροσερό αεράκι μού παίρνει τις ελαφριές τούφες από το πρόσωπο και τις πηγαίνει μια εδώ και μια εκεί, ξέγνοιαστο όνειρο…

Αγαπώ όλα τα όνειρα που με συναντούν τις νύχτες, και αυτά που θυμάμαι αλλά και αυτά που ξεχνώ. Κατοπτρίζουν τη συνθετότητα του μυαλού μου, των συναισθημάτων μου και όπως αγαπώ εμένα με τα στραβά μου, αγαπώ κι αυτά…