NON PAPER

Σε μια ρώγα από σταφύλι έπεσαν έξι σπουργίτες

Λένε πως όσο πιο μικρό είναι το κληρονόμημα, τόσο πιο πολύ τσακώνονται οι κληρονόμοι. Αν κρίνω από το ΚΙΝΑΛ ή ΠΑΣΟΚ ή ΠΑΣΟΚΟΚΙΝΑΛ, αυτοί που το λένε έχουν δίκιο. Σκάρτες δύο εβδομάδες πριν από τις εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη αρχηγού και το τι γίνεται, δεν επιτρέπεται, ως Αρσακειάδα που είμαι, να το εκφράσω όσο γλαφυρά θα ήθελα δανειζόμενη λέξη από τα «Καλιαρντά» του Πετρόπουλου. Το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός μεταξύ των οπαδών των τριών που έχουν ξεχωρίσει με πάει πίσω στις ένδοξες μέρες των τρολ και των μποτ της Κουμουνδούρου.

Μιλάμε για ένα κόμμα – συγγνώμη, κίνημα – που στις εκλογές του Ιουλίου του 2019 είχε ποσοστό 8,10%. Δεν πρόκειται για το μικρότερο ποσοστό από ιδρύσεώς του (αυτό το πήρε στις εκλογές του 2015 ύστερα από τη διάσπαση του Γιώργου Παπανδρέου με το ΚΙΔΗΣΟ) αλλά μικρότερο απ’ όσο είχε καταγράψει στην «επίσημη πρώτη» του σε εκλογές το 1974. Σε δημοσκοπήσεις, από το 2019 μέχρι σήμερα, το ποσοστό έχει πέσει, έχει ανέβει, έχει ξαναπέσει κι έχει ξανανέβει. Αλλά το επισήμως καταγεγραμμένο είναι αυτό. Ο ξαφνικός θάνατος της Φώφης Γεννηματά δημιούργησε ένα κλίμα συμπάθειας που καταγράφηκε ως ανοδική τάση στις πρόσφατες μετρήσεις. Κι έτσι, οι υποψήφιοι πρόεδροι μιλάνε και πάλι για κόμμα με προοπτικές εξουσίας.

Τι είναι όμως αυτός ο εσωκομματικός εμφύλιος που και ξεκατίνιασμα το λες; Εντάξει, είπαμε ότι το ΠΑΣΟΚ (ή ΚΙΝΑΛ ή ΠΑΣΟΚΟΚΙΝΑΛ) είναι ένα κόμμα – σταρ που προκαλούσε παθιασμένες συζητήσεις, δημόσιες αντιπαραθέσεις και μεγάλο δημοσιογραφικό ενδιαφέρον ακόμη και όταν σερνόταν στο κάτι τι παραπάνω από 4%. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι υποψήφιοι αρχηγοί έχουν ελευθέρας να φέρονται (άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο) σαν πριμαντόνες. Διότι αυτό ακριβώς συμβαίνει.

Ο ένας δεν συμμετέχει στο ντιμπέιτ για λόγους που, επί της ουσίας (τουλάχιστον της δικής μου) μεταφράζονται ως «αν δεν ήμουν εδώ, θα ήμουν κάπου πολύ καλύτερα και πάλι χάρη σας κάνω», οι οπαδοί του μεν κατηγορούν τον δε και τούμπαλιν, πιάνονται από τις λέξεις, κρεμιούνται από γελοιογραφίες, κάνουν μικροπολιτικό μονόζυγο ερμηνεύοντας κατά το δοκούν δηλώσεις. Βάζουν τις λέξεις στο μικροσκόπιο, τους δίνουν διαστάσεις που δεν έχουν αλλά που βολεύουν. Διατυμπανίζουν όχι ποιον θα ψηφίσουν αλλά ποιον δεν θα ψηφίσουν. Φεστιβάλ μίσους και εχθροπάθειας.

Ψυχραιμία παιδιά. Η στοιχειώδης πολιτική αντίληψη λέει ότι οι «ενδοοικογενειακές» κλωτσοπατινάδες δεν πρέπει να βγαίνουν στη φόρα και μάλιστα του Διαδικτύου. Την 13η Δεκεμβρίου ένας θα είναι ο νικητής. Και οι υπόλοιποι πώς θα συνεργαστούν μαζί του; Εκτός και αν δεν συνεργαστούν (το είδαμε άλλωστε αυτό να συμβαίνει και μετά τις εκλογές του 2017 – άλλος για ΣΥΡΙΖΑ κίνησε και άλλος για Βρυξέλλες). Αλλά και πάλι, στα πόσα να διασπαστεί ένα κόμμα του 8,10% (είπαμε, αυτό είναι το επίσημο ποσοστό, τα άλλα είναι ευχολόγια). Τσίμα – τσίμα στα δύο το παίρνει. Στα τρία καίγεται.

Φύγε εσύ, έλα εσύ

Εν τω μεταξύ το τόπικ – όπως λέμε και στη Σύρο – είναι αν θα πρέπει να ψηφίσουν στις εσωκομματικές και οι μη ψηφοφόροι ΚΙΝΑΛ (ή ΠΑΣΟΚ ή ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ). Ο ένας λέει ναι, ο άλλος λέει όχι κι εγώ αναρωτιέμαι στα πόσα άλματα λογικής σαβουρντίζεται κάποιος.

Πρώτα απ’ όλα, τι σημαίνει «ψηφοφόρος ΠΑΣΟΚ»; Τι είναι; Birthmark που το κουβαλάς εφ’ όρου ζωής; Γιατί και αυτά, με την πάροδο του χρόνου, εξαφανίζονται. Δηλαδή κάποιος που στις προηγούμενες εκλογές – μην πω και στις προπροηγούμενες – δεν ψήφισε ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί να το ψηφίσει στις επόμενες; Και για να συμβεί αυτό δεν πρέπει να επιλέξει τον αρχηγό της αρεσκείας του; Αλλιώς πώς θα αυξηθούν τα ποσοστά; Με καταβολάδα; Διότι η αύξηση των ποσοστών υποτίθεται ότι είναι ο στόχος όλων. Εκτός κι αν δεν είναι…