Με καρδιά και σχέδιο πρωταθλητή

Οι βαθμοί που με άλλο σενάριο πήραν στα χέρια τους την 10η αγωνιστική και με άλλο την παρέδωσαν επιβάλλοντας μια διαφορετική τάξη πραγμάτων στον βαθμολογικό πίνακα: Στο +6 (ΑΕΚ) και το +7 (ΠΑΟΚ) ο πρωταθλητής του Πέδρο Μαρτίνς. Και με το έξτρα προνόμιο ότι ήδη τους έχει νικήσει και τους δύο. Eνα πρώτο δεδικασμένο για τον φετινό μαραθώνιο, προϊόν μιας νύχτας που λογικά θα μνημονεύεται εάν όντως το πρωτάθλημα μείνει σε αυτό το μονοπάτι. Μεταξύ μας διόλου απίθανο: Ο Ολυμπιακός δεν είναι απλά μια ομάδα που ξέρει τι να κάνει όταν παίρνει το προβάδισμα. Είναι η σπεσιαλιτέ του να εκμεταλλεύεται αυτή τη συνθήκη, όπως έχει αποδείξει κατ’ επανάληψη. Μια ομάδα που ο πρωταθλητισμός κυλά στο αίμα της.

Το ντέρμπι του 16′ – 72′

Το απέδειξε και χθες με έναν τρόπο, σε μια νύχτα που πολλοί της έδωσαν χαρακτήρα crash test. To «φώναξε» με την άνεση που σχεδίασε και εκτέλεσε την τέλεια απόδραση από το άντρο της ΑΕΚ. Και μη βιαστεί κάποιος να σταθεί στο γκολ από το αποδυτήρια του Αγκιμπού Καμαρά στα 59” που ούτως ή άλλως ήρθε νωρίς για να πει την ιστορία της βραδιάς διαφορετικά, διότι το ολέθριο λάθος του Τόμας Βατσλίκ στο 15′ το… αφαίρεσε με έναν τρόπο από την εξίσωση. Ο τρόπος του Ολυμπιακού φαίνεται πολύ καλύτερα μετά το 1-1. Και κορυφώνεται στο 72′ όταν το πλασέ του Μαντί Καμαρά για το… 1-4 στέλνει την μπάλα στη συμβολή των δοκών. Σε αυτό το διάστημα (16′ – 72′) οι Ερυθρόλευκοι αθόρυβα έχουν βάλει το ματς στην αγκαλιά τους και το κάνουν ό,τι θέλουν. Δίχως κατοχή μπάλας. Δίχως υπερβολές. Απλά με τη σωστή τους τοποθέτηση στα 70 μέτρα και με την «τόσο-όσο» πίεση της αδιανόητα κακής – για αυτό το επίπεδο – βασικής αμυντικής γραμμής της ΑΕΚ. Οι δύο μεγάλες επεμβάσεις του Στάνκοβιτς (23′, 52′) στα σουτ του Μασούρα. Τα δύο γκολ του μετρ τους είδους Γιουσέφ Ελ Αραμπί (34′, 70′) για το 1-3. Και το δοκάρι του Μαντί Καμαρά (72′) είναι το «απόσταγμα» της κατάστασης που ο Ολυμπιακός επέβαλλε στο ματς: Η ΑΕΚ την μπάλα δίχως νόημα και σκοπό, οι Ερυθρόλευκοι τις εκτελέσεις. Σε όλο αυτό το διάστημα ένα άστοχο σουτ του Αμραμπατ (62′) είναι η μοναδική στιγμή της ομάδας του Αργύρη Γιαννίκη στο επιθετικό τρίτο του γηπέδου.

Νύχτα προπονητή

Το σχέδιο του Μαρτίνς απλό. Στερήθηκε ο Πορτογάλος τον Γκάρι Ροντρίγκες από το δεξί άκρο της επίθεσης, για να στείλει εκεί τον εξαιρετικό ανασταλτικά Γιώργο Μασούρα. Παράλληλα έδωσε εντολή στον (ασταμάτητο) Αγκιμπού Καμαρά να «ντουμπλάρει» στον ίδιο χώρο ευθύνης για να γίνει ακόμη δυσκολότερη η ζωή του Μιλάντ Μοχαμαντί: Του ιρανού αριστερού μπακ που πήρε πάνω του, το 70%-80% του build up της ΑΕΚ. Και από εκεί είναι που έγιναν όλα. Από εκεί χάλασαν οι πρώτες πάσες της Ενωσης που δεν κατάφερε σχεδόν ποτέ να φτάσει οργανωμένα στο επιθετικό τρίτο. Από εκεί «έφτιαξε» ο Λαλά το 1-2 για τον Ελ Αραμπί. Από εκεί προέκυψε το ολέθριο λάθος του Μοχαμαντί για το 1-3. Από εκεί ο Ολυμπιακός έλεγξε την παρτίδα. Σε ένα σχέδιο που προφανώς φέρει τη σφραγίδα του προπονητή του.

Η περιπέτεια στο φινάλε

Η ΑΕΚ βεβαίως δεν τα παράτησε. Είτε από εγωισμό για τη φανέλα της, είτε για τους 40.000 φίλους της που βρίσκονταν στην κερκίδα. Είτε γιατί δεν είχε τι άλλο να κάνει. Και είναι αλήθεια πως όσα έγιναν στο ματς στο τελευταίο 15λεπτο θα μπορούσε να δώσει μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Το δεύτερο λάθος του Βατσλίκ (η φάση του 2-3 ξεκινά γιατί ο Τσέχος χωρίς λόγο αποφασίζει να παίξει γρήγορα με τα χέρια έπειτα από μια εύκολη επέμβαση και η πάσα του εγκλωβίζει τον Μασούρα ανάμεσα σε τρεις αντιπάλους). Η κλάση του Σέρχιο Αραούχο που ήθελε να αποδείξει ότι στον αγωνιστικό χώρο δεν είναι ένας ο μεγάλος σέντερ φορ (Ελ Αραμπί) αλλά δύο. Και από το 79′ και πέρα με το σκορ στο 2-3 πλέον μια… περιπέτεια με δύο ακόμη μεγάλες στιγμές: Το τετ α τετ του Μασούρα (82′) αλλά και την καταπληκτική επέμβαση του Γιαν Εμβιλά πριν ο Πέτρος Μάνταλος σπρώξει την μπάλα στα δίχτυα (86′) για την ισοφάριση.