Η μέγιστη απειλή

Καινούργιο κρούσμα παιδοφιλίας. Αυτή τη φορά στον χώρο του τένις. Λίγο καιρό μετά τα όμορα γεγονότα στον χώρο της γυμναστικής, του μπάσκετ… Και είναι μόνον η κορυφή του παγόβουνου, καθώς δεν θα μάθουμε την έκταση της εντροπίας…

Μέγιστη λοιπόν απειλή για την κοινωνία μας οι ερωτικοί καταναγκασμοί, σε κάθε επίπεδο ζωής. Στον ιδιωτικό τομέα, στο Δημόσιο, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στην καλλιτεχνική ζωή, στο θέατρο, τον κινηματογράφο, στο τραγούδι, παντού ελλοχεύει ο ερωτικός εκβιασμός. Και κυβερνάει το τέρας από κτίσεως κοινωνίας, με όπλο πάντα την ανάγκη και με δέλεαρ την ικανοποίηση φιλοδοξιών. Ενας κόσμος σκοτεινός, που δρομολογεί τα πάθη του επάνω σε άτομα τα οποία βρέθηκαν στην ανάγκη του, ή στην δεσποτεία του. Εργασιακοί χώροι και η εξέλιξή σου εξαρτάται από τις ορέξεις των αφεντικών σου. Δημόσιος τομέας και η προκοπή σου περνάει από τις διαθέσεις διευθυντών και προϊσταμένων. Στα πανεπιστήμια, το πτυχίο σου περνάει από την ερωτική κρισάρα των καθ’ ύλην αρμοδίων.

Ασε τον κόσμο της τέχνης. Εκεί τα πάντα εξαρτώνται από τις βουλιμικές διαθέσεις λογιών-λογιών αδελφάτων. Και για να πάρεις τον ρόλο, δεν μετράει το υποκριτικό σου ταλέντο. Μετράει μονάχα η αποδοχή και η υποταγή στις ορέξεις των υπευθύνων των δρώμενων, είτε θεατρικά, είτε μουσικά, είτε τηλεοπτικά. Το ίδιο, σε μικρότερο βαθμό, και στον κόσμο της δημοσιογραφίας. Εκεί όμως που γίνεται μεγάλο πατιρντί, είναι ο αθλητισμός. Πάρτι κάνουν στο μέγιστο κοινωνικό φαινόμενο οι λογιών-λογιών ερωτύλοι. Και όλη η φάρμα της ερωτικής διαστροφής στο κομμάτι αθλητισμός βρίσκει την πλουσιότερη λεία.

Θυμάμαι τη συγχωρεμένη τη μάνα μου να φωνάζει τ’ όνομά μου ενώ εγώ έπαιζα μπάλα κάτω απ’ το μπαλκόνι και η φωνή της ακουγόταν μέχρι την πλατεία Κάνιγγος. Ποτέ δεν μου εξήγησε η Μανιάτισσα γιατί έβγαζε τα σκότια της κάθε μέρα, καλώντας με στεντόρεια. Μου το εξήγησε ο φίλος μου ο Νικολάκης ο Σίμος, λίγα χρόνια μεγαλύτερος: φωνάζει για να την ακούνε οι… παιδόφιλοι και να μην σε πλησιάζουν, γιατί είσαι πιτσιρίκι μπάνικο και ζωηρό. Η μέγιστη πληγή λοιπόν του αθλητισμού ήταν, είναι και θα είναι οι ερωτικά διεστραμμένοι. Αποδυτήρια μεγάλου συλλόγου, 10ετία του ’60, και οι τοίχοι διάτρητοι για να μπορούν να εκτιμούν τα απόκρυφα προσόντα μας, τα αδελφάτα που μαζευόντουσαν στην καφετέρια. Κάθε λίγο και λιγάκι, καταγγελίες σε γυμναστές και προπονητές ακαδημιών. Και δεν υπάρχει αγριότερο πράγμα στην πιο τρυφερή τους ηλικία, παιδιά 10χρονα, 12χρονα, ιδιαίτερα αγόρια, να γνωρίζουν τη χαρά του έρωτα με τον πιο αποκρουστικό τρόπο, διαστρέφοντας τη φύση τους.

Με ενδελέχεια μας ενημερώνει ο μεγάλος Ισοκράτης, ότι στις παλαίστρες και στα γυμναστήρια των αθηναϊκών σχολείων, απαγορευόταν αυστηρότατα η παρουσία παιδόφιλων. Εάν συλλαμβάνοντο η ποινή ήταν θάνατος. Μεγάλο δυστυχώς κομμάτι στην ερωτική παρενόχληση έχει ο κόσμος των παραγόντων. Κι εκεί το θέμα είναι τεράστιο. Γιατί οδηγούν πολλές φορές παιδιά ταλαντούχα ή στο αδιέξοδο, ή στην έξοδο από το άθλημα. Εκμεταλλευόμενοι τη θέση τους, τις δυνατότητες που τους παρέχει η ιδιότητά τους, οδηγούν νέα παιδιά σε αδιέξοδα, δημιουργώντας πολλές φορές αθεράπευτες πληγές και πικρίες, που στιγματίζουν τις ψυχές ταλαντούχων παιδιών για μια ζωή. Κι όμως όλα αυτά συμβαίνουν, γιατί δεν λέμε μια μαγική μικρή λέξη, τη λέξη όχι. Και δυστυχώς, δεν τη λέμε γιατί φοβόμαστε. Φοβόμαστε τα καθάρματα που μας προκαλούν, φοβόμαστε τη δύναμη που έχουν, την εξουσία που προσπορίζει η ιδιότητά τους. Φοβόμαστε μήπως ναυαγήσουν τα όνειρά μας. Φοβόμαστε μήπως μείνουν ακάλυπτες οι ανάγκες μας. Φοβόμαστε, γιατί αισθανόμαστε ανίσχυροι απέναντί τους. Φοβόμαστε, τέλος, γιατί δεν πιστεύουμε στον εαυτό μας.

Κι όμως, σ’ αυτό το ΟΧΙ κρύβεται η πανάκεια. Αυτό το όχι τους τρομοκρατεί, γιατί μετά το όχι έρχεται η καταγγελία. Και οι υπάνθρωποι ένα πράγμα τρέμουν, την απόρριψη. Μαθημένοι να εμπνέουν υποταγή και φόβο, τα συγκεκριμένα δίποδα φοράνε σύντομα το κοστούμι του αλαζόνα κι όταν εισπράττουν άρνηση ισοπεδώνονται. Ομως, δυστυχώς, αυτό το όχι λείπει από την κοινωνία μας. Και όσο βασιλεύουν φιλοδοξίες και όσο οι υποχρεώσεις καθορίζουν τη ζωή μας και όσο οι ανάγκες μας έχουν τον πρώτο λόγο, τότε τα όχι εξαφανίζονται. Και τη θέση τους την υποκαθιστούν θλιβεροί συμβιβασμοί, σιωπηλές αποδοχές και βαριά λαβωμένη αξιοπρέπεια. Και ο μεν συμβιβασμός βολεύει τα τέρατα, τραυματίζει θανάσιμα τον αυτοσεβασμό μας και μαχαιρώνει για πάντα την αξιοπρέπειά μας.