«Και… Ξανά Μανά»

Λοιπόν άκουσα ένα τραγούδι του Καρβέλα με τη Βίσση που ταιριάζει τόσο μ’ αυτό που ζούμε. Γάντι. Μα ακούστε έναρξη: «Δύσκολοι καιροί, οι βαρκούλες κουνιούνται». Δεν ξέρω πώς την καταβρήκα μ’ αυτό το στίχο. Ισως γιατί περνάω και μια κρίση ταυτότητας τελευταία, διότι, να σας εξομολογηθώ κάτι μια που βρεθήκαμε σ’ αυτό το μετερίζι, εγώ ανεξαρτήτως της εμφανίσεώς μου, είμαι ένα Εξωθεσμικό Κέντρο. Μου το αποκάλυψε, καλή του ώρα, ο κύριος Γιώργος Παπανδρέου, για τους φίλους Γιωργάκης, σε μια συνέντευξή του. Οχι μπροστά σε ντουλάπα αυτή τη φορά, γιατί κάτι κοντινοί του τού είπαν ότι θυμίζει το Χρονοντούλαπο της Ιστορίας που τον είχε κλείσει σε μια στιγμή αυτογνωσίας το πνεύμα του πατέρα του.

Είπε λοιπόν μπροστά σ’ ένα απλό μικρόφωνο αυτή τη φορά, ότι τον πολεμάνε εξωθεσμικά Κέντρα και κάτι δεξιές παραφυάδες. Εγώ παραφυάδα δεν είμαι κανενός, άρα είμαι εξωθεσμικό κέντρο. Διότι δεν ξέρω αν θυμάστε το προηγούμενο Σάββατο απ’ αυτή τη σελίδα μίλησα κάπως εναντίον του πρώην πρωθυπουργού και προέδρου ΚΟΔΗΣΟ. Αρα εμένα εννοεί. Εγώ είμαι το εξωθεσμικό

Κι έχω μεγάλο πρόβλημα αυτή τη στιγμή. Είναι την Τρίτη να πάω για το τρίτο (εμβόλιο πάντα) και φοβάμαι τώρα, θα δεχτεί το εμβολιαστικό Κέντρο να εμβολίσει ένα άλλο Κέντρο, θεσμικό δεν έχει σημασία, αλλά Κέντρο; Ή θα με στείλει από κει που ‘ρθα ανεμβολίαστο, έρμαιο του κόβιντ του αλανιάρη που κυκλοφορεί ελεύθερος ανά τας οδούς και τας ρύμας; Και δεν θα πάει και στο ντιμπέιτ να έβλεπα μπας και δώσει καμιάν εξήγηση που να με εξαιρεί ο πρώην.

Γι’ αυτό σας λέω «Δύσκολοι καιροί, οι βαρκούλες κουνιούνται». Τώρα γιατί δεν θα πάει στο ντιμπέιτ αυτή είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία που ‘χει βαθιές τις ρίζες. Εγώ πάντως ως Κέντρο, ου μην αλλά και θεσμικό, κάτι υποψιάζομαι αλλά μπορεί να επηρέασε μια παραφυάδα της Δεξιάς που με πήρε τηλέφωνο και κάτι μου θύμισε. Δεν ξέρω αν σας βοηθάει η μνήμη μου αλλά ενθυμείσθε σ’ ένα όχι και τόσο μακρινό τηλεοπτικό ντιμπέιτ που είχε βρεθεί δίπλα στον Καραμανλή τον Μικρό; Α γειάσου. Ο Μικρός λοιπόν πρέπει

να παραδεχθούμε μίλαγε στρωτά Ελληνικά, ξεδίπλωνε την άποψή του μια χαρά έτσι που μπορούσες άνετα να διαφωνήσεις μαζί του και ήξερες και τους λόγους. Και διαφωνούσες.

Οταν όμως ήρθε η ώρα κι η στιγμή να μιλήσει ο Παπανδρέου ο Μικρός, άνοιξε το στόμα του και βγαίναν αδέσποτες οι λέξεις τρέχανε σαν παραζαλισμένες από δω κι από κει στο στούντιο και δεν βρίσκαν νόημα να καθίσουν σε μια πρόταση να βγάλεις συμπέρασμα. Αρρητ αθέμιτα κουκιά μαγειρεμένα. Νομίζω αυτό φοβάται πολυσυλλεκτικό του χαρακτήρος του. Γι’ αυτό ντιμπέιτ, αντίο Γλαρέντζα. Είναι όμως και πονηρούλης. Διεκδικεί την αρχηγία του ΚΙΝΑΛ αλλά δεν διαλύει το ΚΟΔΗΣΟ. Για νάχει μια πισινή κατάλαβες; Σου λέει αν δεν βγω, κατεβαίνω με το ΚΟΔΗΣΟ μου και διχάζω το ΚΙΝΑΛ ξανά μανά.

Α δεν σας είπα το τραγούδι που αρχίζει με τις βαρκούλες που κουνιούνται έχει για τίτλο «Ξανά μανά». Ναι και μάλιστα το ρεφρέν λες και γράφτηκε για το θέμα μας.

«Ξεκινάει, σταματά,

Και ξανά μανά,

Ξεκινάει, σταματά,

Και ξανά μανά,

Ξεκινάει, σταματά,

Και ξανά μανά…»

…Και δεν τελειώνει ποτέ σ’ αυτή τη χώρα το ξανά μανά. Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι «οι βαρκούλες κουνιούνται».