Οι Αναβαπτιστές της Θεσσαλονίκης {CR}

Εχει κάτι από τον «Εξορκιστή» η σκηνή, με τη διαφορά ότι έγινε το βράδυ της Κυριακής στο Γενικό Νοσοκομείο Λαμίας. Νοσηλευόμενη με κορωνοϊό έτρεχε γυμνή στους διαδρόμους του νοσοκομείου σε κατάσταση αμόκ, με ένα Ευαγγέλιο και έναν σταυρό στα χέρια. Χρειάστηκε, λέει, η παρέμβαση της Αστυνομίας για να τη θέσουν υπό έλεγχο. Και το καταλαβαίνω, το θέαμα θα ήταν αποτρόπαιο και ποιος τα βάζει με μια τρελή, πολύ περισσότερο όταν νοσεί με κορωνοϊό; Η γυναίκα αυτή ήταν νοσηλεύτρια στο επάγγελμα (και παραμένει, πολύ φοβάμαι) και, συγχρόνως, του αντιεμβολιαστικού κινήματος.

Διερωτώμαι, όμως μήπως ανήκει στους Αναβαπτιστές. Το λέω, διότι η συγκεκριμένη χριστιανική σέκτα φανατικών και μισαλλόδοξων προτεσταντών, η οποία στα μέσα του 16ου αιώνα κατόρθωσε να θέσει υπό τον έλεγχό της την πόλη του Μίνστερ στη Βεστφαλία, είχε παρόμοιες γυμνικές τάσεις. Συγκεκριμένα, μια μέρα κάλεσαν όλους του κατοίκους να είναι έτοιμοι την επομένη το πρωί και να βγουν γυμνοί, τσίτσιδοι, έξω από τα σπίτια τους, διότι επρόκειτο να γίνει η Δευτέρα Παρουσία. (Προφανώς, ο Θεός ήθελε πρώτα να τους δει γυμνούς, για να αποφασίσει ποιους θα κρατήσει μαζί του. Κορόιδο είναι; Γι’ αυτό είναι Θεός…) Εν πάση περιπτώσει, μπορούμε να πούμε ότι, κατά κάποιο τρόπο, έγινε η Δευτέρα Παρουσία, διότι λίγο αργότερα η Καθολική Εκκλησία ανακατέλαβε την πόλη και το καθεστώς των Αναβαπτιστών τελείωσε. Εχω επισκεφθεί την ήσυχη πανεπιστημιούπολη του Μίνστερ και στον καθεδρικό ναό της πόλης, βλέπεις ακόμη να κρέμονται από την κορυφή του καμπαναριού τα κλουβιά, στα οποία έκλεισαν τους αρχηγούς των Αναβαπτιστών και τους άφησαν να πεθάνουν. Τα κλουβιά μένουν εκεί μέχρι σήμερα. Το ύψος και η μυωπία μου δεν μου επέτρεψαν να διακρίνω κόκκαλα…

Για να κλείσω την παρένθεση και να μη την ξανανοίξω, να προσθέσω ότι οι Αναβαπτιστές του 16ου αιώνα ήταν ίσως το πρώτο πρωτοκομμουνιστικό κίνημα της Ιστορίας, διότι μοιράζονταν τρία βασικά χαρακτηριστικά με τους κομμουνιστές του 20ου αιώνα: Πρώτον, κατάργησαν την ιδιωτική περιουσία και επέβαλαν την ισότητα· δεύτερον, επέβαλαν το δικό τους, ολοκληρωτικό καθεστώς· τρίτον, καταδίωξαν με ιδιαίτερο ζήλο τους ιδεολογικούς αντιπάλους, όχι μόνον εκτός της σέκτας τους, αλλά κυρίως εντός της.

Να επιστρέψω, όμως, στο περιστατικό της Λαμίας, διότι εγείρει ένα νέο ζήτημα προστασίας των υγειονομικών που κάνουν τη δουλειά τους, ενώ είναι απροστάτευτοι στη μανία, ακόμη και στη βία, των αντιεμβολιαστών. Αν, τέλος πάντων, το κράτος δεν μπορεί να προστατεύσει τους ανθρώπους που δίνουν τη μάχη στην πρώτη γραμμή από τον εκφοβισμό των εξώδικων και των αγωγών, ας τους προμηθεύσει τουλάχιστον με εκείνες τις τεράστιες απόχες, που χρησιμοποιούσε η Αστυνομία στην Κίνα για να συλλαμβάνει όσους έσπαζαν το λοκντάουν. Κινέζικες είναι, δηλαδή φθηνές και μιας χρήσεως. Ασήμαντη δαπάνη…

ΜΕΤΟΧΟΙ ΣΤΟ FACEBOOK

Φίλος του Ανδρέα του Loveρδου μου έλεγε ότι ο υποψήφιος είναι «συγκρατημένα αισιόδοξος». Περιμένει ότι θα περάσει στον δεύτερο γύρο και, αν είχε το δικαίωμα να διαλέξει, θα προτιμούσε να αναμετρηθεί με τον ΓΑΠ παρά με τον Ανδρουλάκη. Ολοι μας, νομίζω, το ίδιο θα προτιμούσαμε. Ει μη τι άλλο, για να το διασκεδάσουμε, διότι ο Γιώργος ξεκίνησε την κούρσα σε πολύ καλή φόρμα. (Οχι ότι με εκπλήσσει αυτό – μόνον ελεύθερο χρόνο έχει και η βασική ενασχόλησή του είναι η γυμναστική…)

Χαρακτηριστικό της άριστης φόρμας του ήταν η ιδέα να γίνουν όλοι οι χρήστες του Facebook μέτοχοι στην εταιρεία, επειδή της παραχωρούν τα στοιχεία τους. Αυτό σίγουρα δεν του το είπε κάποιος τρίτος. Το σκέφθηκε μόνος του, ενθουσιάστηκε με την ιδέα του και, πονηρός όπως είναι, αποφάσισε να μην τη μοιραστεί με κανέναν άλλο, για να μην του την κλέψουν! Ασε που θα μπορούσαν κιόλας να του πουν ότι δεν γίνεται, διότι εκείνοι που παραχωρούν οικειοθελώς τα προσωπικά στοιχεία τους το κάνουν σε αντάλλαγμα των υπηρεσιών επικοινωνίας που τους παρέχει το Facebook. Με τη λογική του Γιώργου και ο δανειολήπτης μπορεί να ζητήσει να γίνει μέτοχος της τράπεζας που του έδωσε το δάνειο, επειδή της έδωσε τα προσωπικά στοιχεία του. Να του τα έλεγαν αυτά και να του ακύρωναν την ωραία ιδέα; Τσιμουδιά σε κανέναν. Πώς να τον αφήσουν μετά οι δικοί του να πάει σε debate, όταν ανά πάσα στιγμή μπορεί να σου πετάξει κάτι τέτοιο;

Το γελοίο έχει πάντα και τη σοβαρή όψη του, που όταν τη βλέπεις σου κόβεται το γέλιο. Η ιδέα του ΓΑΠ για το Facebook μας θυμίζει το δημοψήφισμα που ήθελε να κάνει, υπενθυμίζει δηλαδή πόσο επικίνδυνος είναι ο Γιώργος από μόνος του. Είναι όμως πολύ περισσότερο επικίνδυνος, όταν τον χρησιμοποιούν ως όχημα των φιλοδοξιών και των ιδεολογικών εμμονών τους διάφοροι φίλοι του. Βλέπετε, πίσω από το όνομα υπάρχει πολύς χώρος για να χωρέσει πλήθος…