Χάος και Τάξη

Ρώτησαν τον Νικ Κέιβ τι είναι αυτή η ιστορία με τον σκίουρο που υιοθέτησε με τη Σούζι. Κι εκείνος είπε, ναι, αλήθεια είναι, κάθονταν ήσυχοι μια μέρα κι έβλεπαν τηλεόραση και το σκιουράκι κατέβηκε τις σκάλες πετώντας και κάθισε στο τραπέζι και τους έβλεπε να βλέπουν τηλεόραση. Τον έβγαλαν Χάος. Καμιά φορά αρχίζει και πηδάει στο σαλόνι, και πηγαίνει από την καρέκλα στον καναπέ, και μετά στο τραπέζι, και πίσω στην καρέκλα, κι είναι λίγο τρομακτικό, αν και δεν το παραδέχεται ούτε εκείνος ούτε η Σούζι.

Ο Χάος δεν δίνει δεκάρα για το τι κάνουν, αν κοιμούνται ή αν δουλεύουν. Το πρωί μπαίνει από το παράθυρο και πηδάει στο κρεβάτι τους και μετά κουτρουβαλιάζει τις σκάλες και κάθεται στο τραπέζι της κουζίνας και τρώει ένα μήλο ή ένα αμύγδαλο. Δεν έχει την αίσθηση της ιδιοκτησίας, δεν έχει όρια, είναι ο Χάος.

Κι ένα πρωί άνοιξαν την πόρτα κι ήταν δύο σκίουροι, ο Χάος και μια άλλη, μάλλον φίλη του, που φοβόταν να μπει μέσα. Ο Νικ κι η Σούζι την προτιμούν τη φίλη του. Εχει μια αίσθηση κοσμιότητας, έχει όρια, και κάποια σεμνότητα. Την έβγαλαν Τάξη. Κανείς από τους δύο δεν ήταν δική τους ιδέα. Εκείνοι το μόνο που θέλουν είναι να βλέπουν τηλεόραση. Εκείνοι το μόνο που θέλουν είναι τα πράγματα να ξαναγίνουν όπως ήταν.

Εδώ τελειώνει η ιστορία. Και μένουμε να αναρωτιόμαστε αν ο Χάος είναι πράγματι το σκιουράκι της φωτογραφίας, αν μια μέρα εμφανίστηκε πράγματι μαζί με την Τάξη ή αν όλα αυτά είναι μια επινόηση του τρυφερού μας Νικ. Αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία. Το Γιν-Γιανγκ χρονολογείται από την κινεζική φιλοσοφία και περιγράφει δύο φαινομενικά αντίθετες δυνάμεις που αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλεξαρτώνται, είτε πρόκειται για το χάος και την τάξη, είτε για το φως και το σκοτάδι ή τη φωτιά και το νερό. Ηδη είναι φανερό ότι έκαναν λάθος ο Νικ κι η Σούζι που προτίμησαν ενστικτωδώς την Τάξη. Δεν είναι εκείνη το Καλό κι ο Χάος το Κακό, το ένα ενυπάρχει στο άλλο και γεννιέται απ’ αυτό, αλλά χρειάζονται και τα δύο στη ζωή μας, όπως χρειάζονται το φως και το σκοτάδι, η φωτιά και το νερό.

Σχολιάζοντας προ ετών την αλλαγή του εκλογικού νόμου, ο Αλέξης Τσίπρας είχε αναφερθεί στη ρήση του Μάο «μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση». Η Εφη Αχτσιόγλου θα έλεγε αργότερα ότι η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά. Ο ΣΥΡΙΖΑ επένδυσε και εξακολουθεί να επενδύει στο χάος. Δεν έχει τελείως άδικο: η ελληνική κοινωνία, ακόμη περισσότερο από άλλες, παθαίνει αλλεργία με την υπερβολική τάξη. Οταν το χάος είναι δημιουργικό είναι χρήσιμο, γιατί ανανεώνει και εμπλουτίζει την τάξη. Χωρίς εκείνη, όμως, είναι καταστροφικό.