Joni Mitchell «Joni Mitchell Archives, Vol. 2: The Reprise Years 1968-1971»

Ο πρώτος τόμος της σειράς έριξε σημαντικό φως στην αρχή του μουσικού ταξιδιού της καναδής τραγουδοποιού-τραγουδίστριας της folk, pop, rock, classical, and jazz (φωτογράφου και ζωγράφου επίσης) συγκεντρώνοντας μια πληθώρα από ακυκλοφόρητα demos, ραδιοφωνικές μεταδόσεις και live κασέτες από τα χρόνια λίγο πριν αρχίσει να κάνει δίσκους. Η εκτεταμένη συλλογή απεικόνισε λεπτομερειακά την εικόνα των αναδυόμενων χρόνων της που αναπτύχθηκε ως τραγουδοποιός και ερμηνεύτρια στην ανεξάρτητη folk μουσική. Και ο δεύτερος τόμος κάνει ακριβώς την ίδια δουλειά, όπου παρουσιάζει την εικόνα της δημιουργού για το διάστημα που έχει κυκλοφορήσει και τα πρώτα τέσσερα άλμπουμ της.

Η συλλογή κινείται με χρονολογική σειρά, ξεκινώντας με μερικά πρόχειρα home demos για τραγούδια από το ντεμπούτο «Song to a Seagull» του 1968. Τόσο αυτό όσο και η συνέχειά του την επόμενη χρονιά (1969) «Clouds» προσφέρουν τη δυνατότητα στον ακροατή να έχει μια πλήρη εικόνα του έργου της. Σχέδια όπως τα «It’s Easy» και «Another Melody» βρίσκουν την καναδή καλλιτέχνιδα να πλέει σε ένα πέλαγος μελωδιών και αν και μερικές φορές ψάχνει για την επόμενη συγχορδία στην κιθάρα καθώς βρίσκει τον μουσικό της δρόμο, το όλο αποτέλεσμα είναι απλά υπέροχο. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η πλήρης ηχογράφηση και των δύο σετ από συναυλία του 1968 σε ένα μικρό κλαμπ στην Οτάβα (ηχογραφήθηκε από τον Jimi Hendrix), όπου η καναδή παίζει σε ένα αραιό πλήθος με δύναμη και αφοσίωση ενώ λίγο αργότερα η λίστα των κομματιών της μας μεταφέρει στο κατάμεστο Carnegie Hall (περίπου έναν χρόνο μετά) με την Joni να καταθέτει την εξέλιξή της.

Παρόμοια demos, outtakes και ζωντανό υλικό περιλαμβάνονται από την εποχή του τρίτου άλμπουμ «Ladies of the Canyon» (1970), όπως επίσης και του αριστουργήματος που κυκλοφόρησε το 1971 με τίτλο «Blue». Στη συλλογή όσα κομμάτια περιλαμβάνονται απο το «Blue» είναι μερικά από τα πιο συναρπαστικά της έκδοσης και περιλαμβάνουν μια μεγάλη συναυλία στο Παρίσι τον Οκτώβριο του 1970, όπου συνοδεύεται από τον James Taylor σε ντουέτα που δεν είχαν κυκλοφορήσει ακόμη. Το τεράστιο σετ ολοκληρώνεται με τρία outtakes από τα Blue studio sessions, συμπεριλαμβανομένης μιας έκδοσης του B-side «Urge for Going» με διασκευή εγχόρδων, το αισιόδοξο «Hunter» και μια ακυκλοφόρητη μείξη του «River» με γαλλικά κόρνα. Αν ο πρώτος τόμος των Αρχείων παρακολουθούσε την εξέλιξη της καλλιτέχνιδας που βρήκε τη φωνή της, ο δεύτερος φωτίζει τη δημιουργική διαδικασία της εποχής που αυτή η φωνή έφτανε στο ζενίθ της. Προσφάτως (7/11) έκλεισε τα 77 της χρόνια και μπήκε αισίως στα 78. Το έργο της όμως δεν μετριέται με χρόνια, αλλά με την ποιότητα, την αμεσότητα και τη διαχρονικότητα.

Rod Stewart «The Tears of Hercules»

Συνεχίζεται η αναγέννηση του εκλεπτισμένου τραγουδιστή και από τους καλύτερους της γενιάς του με το τέταρτο άλμπουμ (προηγήθηκαν «Time», 2013, ακολούθησαν τα «Another Country», 2015 και «Blood Red Roses », 2018) που έχει γράψει σε μεγάλο βαθμό μόνος τους ή σε συνεργασία με τον παραγωγό του Kevin Savigar. Ερωτικός, σαγηνευτικός, με τη χαρακτηριστική βραχνή και σέξι φωνή του να διατηρείται σε ιδιαιτέρως καλή κατάσταση. Ο παραγωγός του τον έχει οδηγήσει με μαεστρία, είναι αλήθεια, σε περισσότερους σύγχρονους δρόμους (βλέπε R&B) στους οποίους ανταποκρίνεται με σθένος. Μπορεί η ερμηνεία του κάποιες (ή πολλές) στιγμές να είναι παλαιομοδίτικη, αλλά αυτό δεν ενοχλεί τον ακροατή. Απο τις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ η μπαλάντα «Hold On», στο πνεύμα του Sam Cooke. Τα «Δάκρυα του Ηρακλή» είναι άλμπουμ γλυκό και αγαπησιάρικο.