Πρέπει να επενδύσουμε στην πολιτική

Ολα ξεκινούν από την οικογένεια, όπως πάντα. Ο πατέρας, ο Αντρέ, γνωστός και ως «Γκλικς», ήταν μαοϊκός, μαρξιστής και παιδί του Μάη, που αργότερα πρωταγωνίστησε μεταξύ των «nouveaux philosophes». Η μάνα, η Φρανσουάζ, ήταν μοντέρ του σκηνοθέτη Ρομπέρ Μπρεσόν και ο «αριστερός κινητήρας» του ζεύγους. Εκείνος συνελήφθη στη Μαλαισία, όπου είχαν πάει οι γονείς του για να βοηθήσουν τους βιετναμέζους πρόσφυγες, και γεννήθηκε στη Βουλώνη. Ο πατέρας του τού διάβαζε τον «Λόγο περί της μεθόδου» του Ντεκάρτ σαν να ήταν παραμύθι και η μητέρα του τον άφηνε να κοιμάται ό,τι ώρα ήθελε. Ετσι, γνώρισε όλους τους διαφωνούντες που περνούσαν από το σπίτι, Σοβιετικούς, Ρουμάνους ή Λατινοαμερικάνους, και τους πρόσφυγες απ’ όλες τις γωνιές της γης.

Στα πέντε του χρόνια, ο Ραφαέλ διαδήλωσε μαζί με τους γονείς του για το Αφγανιστάν. Και στα δεκαπέντε του είδε στην τηλεόραση πολιτοφύλακες στη Ρουάντα να κόβουν ανθρώπους κομματάκια. Γύρισε τότε μαζί με δύο φίλους του την ταινία «Σκοτώστε τους όλους», που κατήγγελλε τη γαλλική εμπλοκή σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Υστερα βρέθηκε στη Γεωργία εν μέσω μιας επανάστασης, ερωτεύτηκε μια ακτιβίστρια που έγινε στη συνέχεια υπουργός Εσωτερικών, έκανε μαζί της το πρώτο του παιδί και είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τη νωθρότητα και τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Τα τελευταία χρόνια αγωνίζεται για τα δικαιώματα των Ουιγούρων, γεγονός που του στοίχισε την απαγόρευση εισόδου στην Κίνα.

Και φυσικά, ανάμεσα σ’ όλα αυτά, παθιάζεται με την κατάσταση στη χώρα του. Με τον Εμανουέλ Μακρόν, που «δεν είπε ψέματα γι’ αυτά που θα έκανε, αλλά, ακόμη χειρότερα, γι’ αυτό που ήταν». Για τη λεπενοζεμουρική απειλή, που «είναι απολύτως υπαρκτή». Για την Αριστερά, που «δεν είναι πια παρά μια εκκλησία χωρισμένη σε παρεκκλήσια, με τον κάθε ιεροκήρυκα να βλέπει σε αυτόν τον κατακερματισμό την απόδειξη ότι έχει δίκιο». Για τους Αφγανούς και τις Αφγανές που κινδυνεύουν από τους Ταλιμπάν, και που «είναι χρέος μας να φιλοξενήσουμε, εγώ θα αγωνιστώ γι’ αυτούς».

Ποιος είναι ο Ραφαέλ Γκλικσμάν; Κανένας Δον Κιχώτης που πολεμάει ανεμόμυλους; Κανένας νάρκισσος που ψάχνει ακροατήριο; Οχι, όχι. Ο λογαριασμός του στο Instagram έχει 660.000 ακολούθους, έξι φορές περισσότερους από εκείνους του Μελανσόν. Τα βιβλία του πουλιούνται σαν ζεστά κρουασάν: το τελευταίο λέγεται «Γράμμα σε μια γενιά που θα τα αλλάξει όλα». Και στα αμφιθέατρα όπου μιλάει, περνώντας με άνεση από το Game of Thrones στους Αδελφούς Καραμαζόφ, γίνεται χαμός. «Οι πολιτικοί μάς βλέπουν συνήθως ως ψηφοφόρους, ενώ ο Γκλισμάν μάς μιλάει ως ενήλικος προς ενηλίκους που θέλει να κινητοποιήσει», λέει η 18χρονη Λεάν που πήγε να τον ακούσει τις προάλλες στη Λυών. «Η πολιτική είναι ένας χώρος αρκετά αδιαφανής, έχεις την εντύπωση ότι δεν μπορείς να κουνήσεις τα πράγματα, κι εκείνος σου λέει πως μπορείς», συμπληρώνει η 19χρονη Λους.

Πράγματι, «η ιδέα πως μπορούμε να αλλάξουμε τα πράγματα μόνο με εξωτερικές πράξεις είναι λανθασμένη», τους είπε εκείνη την ημέρα ο Γκλικσμάν. «Πρέπει να ασχολούμαστε με τους θεσμούς, να συντάσσουμε νόμους. Δεν μπορείτε να ζήσετε χωρίς την πολιτική, πρέπει να επενδύσετε σ’ αυτήν. Μερικές φορές είναι σπαστικό όπως ο θάνατος, αλλά έχει ζωτική σημασία».

Tην περασμένη εβδομάδα βρέθηκε στην Ταϊβάν, επικεφαλής μιας αντιπροσωπείας ευρωβουλευτών. Το ταξίδι κρατήθηκε μυστικό μέχρι την τελευταία στιγμή, ώστε να μην ασκήσει πιέσεις το Πεκίνο. Κι έτσι έσπασε ένα ταμπού, άνοιξε μια πόρτα, αποδείχθηκε ότι ο κόσμος δεν σταματάει να γυρίζει επειδή διαμαρτύρονται οι Κινέζοι. Κι όλα αυτά χάρις στο πείσμα του Γκλικσμάν.

«Η φυσική τάση των χωρών που έρχονται αντιμέτωπες με εξωτερικές επεμβάσεις είναι να κλείνονται στον εαυτό τους», λέει ο γάλλος ευρωβουλευτής στη Libération. «Η Ταϊβάν αποτελεί το τέλειο αντιπαράδειγμα, γιατί την ώρα που δέχεται μαζικές παρεμβάσεις έχει την ικανότητα να χτίζει τη δημοκρατία της και να ανοίγεται όλο και περισσότερο στον έξω κόσμο μέσω των think tanks, των ΜΚΟ, των δημοσιογράφων». Ναι, αλλά τι συμφέρον έχει η Ευρωπαϊκή Ενωση να στηρίξει την Ταϊβάν; «Αυτό που μας διδάσκει η Ιστορία είναι ότι όσο περισσότερο χώρο παραχωρούμε στα αυταρχικά καθεστώτα και την επεκτατική τους ιδεολογία, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να τα συγκρατήσουμε. Η ΕΕ δεν μπορεί φυσικά να προσφέρει εγγυήσεις ασφαλείας στην Ταϊβάν. Υπάρχει όμως μια σειρά μη στρατιωτικών ενεργειών που βγάζουν το νησί από την απομόνωση, πανεπιστημιακές, πολιτισμικές ή οικονομικές ανταλλαγές, η συμφωνία για επενδύσεις. Οσο περισσότερες σχέσεις δείχνουμε ότι έχουμε με την Ταϊβάν, τόσο υψηλότερο θα είναι το κόστος μιας επέμβασης, και τόσο μικρότερος ο κίνδυνος μιας ένοπλης σύγκρουσης».

Η Δαμόκλειος σπάθη

Μικρός, γελούσε πολύ κι έκλαιγε πολύ. Ηταν δύο χρονών όταν ο Φρανσουά Μιτεράν ανέλαβε την εξουσία. Οταν οι συνομήλικοί του έκαναν καταχρήσεις, εκείνος έπινε μόνο λίγες μπίρες. Κι όταν εκείνοι αγκάλιασαν το αμερικανικό όνειρο, αυτός πήγε στην Αλγερία. Mετά έστησε μια ένωση για τους φοιτητές της Τσετσενίας και τα ορφανά της Ρουάντα. Το 2019 εξελέγη ευρωβουλευτής με το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Εχει γράψει πέντε βιβλία, από τα οποία κυκλοφορεί στα ελληνικά το υπέροχο «Τα παιδιά του κενού» (εκδ. ΠΟΛΙΣ). «Σήμερα, είναι είτε η κλιματική κατάρρευση είτε η επιβίωση του πλανήτη», είπε εκείνη την ημέρα στους νέους στη Λυών. «Είτε η αυταρχική βαρβαρότητα είτε η ανανέωση της δημοκρατίας. Δεν έχουμε επιλογή. Αυτή η Δαμόκλειος σπάθη όμως που μας βαραίνει αποτελεί και μια ευκαιρία, γιατί όλοι θέλουμε να συμμετάσχουμε σε κάτι που μας ξεπερνάει. Δεν είμαστε απλώς καταναλωτικά όντα».