Ο Τσίπρας, ο σμπάρος {LF}και τα τρυγόνια {CR}

Αν και η σύσταση «Συμβουλευτικών Επιτροπών» είχε αποκτήσει από τον καιρό της αλήστου μνήμης χούντας την κακή φήμη προπαγανδιστικού φενακισμού της πραγματικότητας, η κίνηση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ να συγκροτήσει ομάδα 30 συμβούλων που, όπως ανακοινώθηκε, θα τον συνδράμουν εφεξής, δεν στερείται πολιτικού ούτε σημειολογικού ενδιαφέροντος.

Οχι μόνον διότι στην ομάδα αυτή συμπεριλαμβάνονται κομματικά αδέσμευτα κοινωνικά στελέχη με επιστημονικές περγαμηνές και επαγγελματικές διακρίσεις. Αλλά κυρίως γιατί με την απόφαση της επιστράτευσής τους ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί με έναν σμπάρο να πετύχει περισσότερα τρυγόνια.

Το ένα είναι προφανώς να σπάσει τον κλοιό των κομματικών στελεχών που έχει γίνει φανερό ότι δεν συμμερίζονται την αγωνία του για την τύχη της επιχειρούμενης χωρίς ικανοποιητικά μέχρις στιγμής αποτελέσματα διεύρυνσης του ΣΥΡΙΖΑ ως «Προοδευτικής Συμμαχίας».

Το δεύτερο είναι να προλάβει τις εξελίξεις που εκ των πραγμάτων θα δρομολογήσει η εκλογή νέας ηγεσίας στο ΚΙΝΑΛ, ειδικά εάν με αυτήν το μεγαλύτερο κόμμα της ελάσσονος αντιπολίτευσης ανακτήσει μέρος της χαμένης δυναμικής του και αναστρέψει τις φυγόκεντρες τάσεις της εκλογικής του βάσης.

Το τρίτο είναι να ενισχύσει το ηγετικό προφίλ του σε μια φάση μάλιστα που η αρνητική σύγκρισή του με εκείνο του Πρωθυπουργού εξηγεί εν πολλοίς και τη δημοσκοπική καθήλωση του κόμματός του.

Είναι αλήθεια ότι η εικόνα ενός ηγέτη περιστοιχιζόμενου από ανθρώπους καλής έξωθεν μαρτυρίας και ευρύτερης αποδοχής υπερτερεί έναντι εκείνης ενός πολιτικού αρχηγού εγκλωβισμένου μεταξύ των συνήθως ύποπτων και όχι ιδιαίτερα δημοφιλών κομματικών επιτελών του.

Απόδειξη τα κέρδη που αποκόμισε προεκλογικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης όταν αναβάθμισε την εικόνα του καταρτίζοντας μητρώο στελεχών από την κοινωνία των πολιτών και στέλνοντας με τον τρόπο του το μήνυμα ότι η ΝΔ αλλάζει.

Το τρόπαιο του πολιτικού αντιπάλου του επιδιώκει τώρα να επαναλάβει ο Τσίπρας καταβάλλοντας μια αντίστοιχη προσπάθεια. Μοιάζει φιλότιμη. Πλην όμως δεν είναι καθόλου σίγουρο, πρώτον, ότι θα ολοκληρωθεί και, δεύτερον, ότι θα αποδειχθεί εξίσου αποτελεσματική. Γιατί το ερώτημα για τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ είναι εάν εκτός των συμβούλων του είναι σε θέση να αλλάξει και το κόμμα του.

Η απάντηση θα εξαρτηθεί εν μέρει από τον βαθμό κατά τον οποίο η αξιοποίηση των νέων συμβούλων θα είναι ουσιαστική και όχι μόνον συμβολική. Σε μεγαλύτερο βαθμό θα εξαρτηθεί από την ποιότητα και την εμβέλεια που θα έχουν οι παρεμβάσεις τους στη δημόσια συζήτηση.

Το κρισιμότερο, ωστόσο, είναι εάν και ποια συνέχεια θα δοθεί στη στρατηγική για μια ανταγωνιστικότερη επανατοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ στην πολιτική κονίστρα. Ιδιαίτερα ενόψει του γεγονότος ότι στο εξής η πολιτική ζωή μοιραία θα αρχίσει να κινείται στον αστερισμό της πόλωσης και να επικαθορίζεται από τις απαντήσεις που θα δίνονται στα «σκληρά διλήμματα» της διακυβέρνησης.

Από αυτές θα κριθεί το μέλλον και του Αλέξη Τσίπρα και της μείζονος αντιπολίτευσης. Μόνο που το πρόβλημα αμφοτέρων είναι ότι η λύση του δεν εξαρτάται από τους ίδιους. Εξαρτάται κυρίως από αυτούς που θα αναλάβουν την ηγεσία της τρίτης πολιτικής δύναμης. Εάν οι τελευταίοι αυτοί καταφέρουν να βγάλουν τις κρίσιμες μάζες του εκλογικού σώματος από το δίλημμα της διακυβέρνησης δίνοντας αξιόπιστες απαντήσεις στους στρατηγικά σκεπτόμενους ψηφοφόρους, το πιθανότερο είναι ότι θα παραχθεί μια μεταβολή των συσχετισμών θετική για τους ίδιους, όχι όμως αναγκαστικά και για τη σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι πολιτικός επιστήμονας – αναλυτής