Με ένα ψυγείο στον δρόμο

Πρωτακούσαμε για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο πριν από οκτώ, περίπου, χρόνια όταν το 19χρονο, τότε, «παιδί χωρίς έγγραφα» – ούτε Νιγηριανός ούτε Ελληνας – πήρε μεταγραφή για τους Μιλγουόκι Μπακς. Από τότε διένυσε την απόσταση από το μηδέν έως το άπειρο, από το ασφυκτικό περιθώριο του μετανάστη στα Σεπόλια έως την «απεραντοσύνη» του κορυφαίου παίκτη στο ΝΒΑ και ό,τι αυτό συνεπάγεται, με ταχύτητα φωτός. Μια ιστορία που προσφέρεται για εντυπωσιακούς τίτλους και προσφέρει υλικό για αναφορές και αναγωγές, ένας ήρωας που εμφανίστηκε τη στιγμή ακριβώς που τον είχαμε ανάγκη. Πανηγυρίζουμε με τις νίκες του, μας συγκινεί το ήθος του, καμαρώνουμε όταν τον τιμούν. Αναρωτιέμαι όμως αν ποτέ περνά από το μυαλό μας πόσο δύσκολο είναι να είσαι σήμερα ο Γιάννης Αντετοκούνμπο.

Οταν την περασμένη Δευτέρα ο Τζον Μπάιντεν υποδέχθηκε στον Λευκό Οίκο τον Γιάννη και τον αδελφό του Θανάση και τους αποθέωσε με τα λόγια του, έτυχε, την ίδια μέρα, να πιάσω στο χέρι μου το βιβλίο της αμερικανίδας ρεπόρτερ και αρθρογράφου Mirin Fader «Γιάννης, εκτόξευση στα αστέρια» (εκδόσεις Διόπτρα) στο οποίο περιγράφει τα «πώς» αυτής της απίστευτης διαδρομής. Εκεί διάβασα πως όταν ο Γιάννης ήταν 12 ετών, σε μία από τις συχνές εκκενώσεις – αστραπή που έπρεπε να κάνουν όταν ο ιδιοκτήτης τους έδινε διορία λίγων ωρών να αδειάσουν το διαμέρισμα επειδή η οικογένεια είχε απλήρωτα νοίκια, προσπαθούσαν, με τον πατέρα του και τα αδέλφια του, να βρουν έναν τρόπο να μεταφέρουν το ψυγείο τους. Ο Κώστας έδωσε την ιδέα να προσπαθήσουν να το φορτώσουν σε ένα ξεχασμένο σκέιτμπορντ και, με τα ροδάκια του, να το τσουλήσουν. Τα κατάφεραν και έτσι βγήκαν όλοι μαζί στον δρόμο, σπρώχνοντας προσεκτικά το ψυγείο που τραμπαλίζονταν πάνω στις ξεχαρβαλωμένες πλάκες του πεζοδρομίου ενώ προσεύχονταν να μη τουμπάρει. Χωρίς να σκοτίζονται για τα περιφρονητικά βλέμματα και τα μισόλογα των άλλων.

Πολύ πιθανό να μην είναι αυτό το πιο δυνατό ενσταντανέ ανέχειας και καταδιωγμού στην πρώτη φάση της ζωής του Γιάννη. Εχει όμως έναν συμβολισμό που προκύπτει από τη σύγκριση εκείνης της ταπεινωτικής πορείας με τη διαδρομή που τον έφερε στην κορυφή. Πόσο δύσκολο είναι να αντέξει και να χειριστεί ένας άνθρωπος αυτήν τη μετακίνηση των τεκτονικών πλακών της ζωής και τον σεισμό που προκαλούν; Πώς δεν παίρνουν τα μυαλά του αέρα; Πώς δεν σαλτάρει κάποιος που στα 12 του αναγκάζεται κάθε τόσο να τσουλήσει τη φτωχική οικοσκευή του στους δρόμους των Σεπολίων και στα 26 του υπογράφει ένα πενταετές συμβόλαιο έναντι 228 εκατομμυρίων δολαρίων;

Θεωρώ ότι αυτό το παλικάρι έχει ένα εγγενές, πολύ δυνατό ένστικτο ανταπόδοσης. Υπαρξιακό ή θρησκευτικό θα έλεγα, σαν αυτό που απενοχοποιεί τον πλούτο για τους Προτεστάντες, το οποίο δεν του αφήνει περιθώρια να σαλτάρει. Ή αυτό που χαρακτήριζε τους εθνικούς ευεργέτες. Ναι, από μία άποψη, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι ένας σύγχρονος εθνικός ευεργέτης μας έστω και σε επίπεδο φρονήματος. Προς το παρόν. Διότι έχω την εντύπωση ότι μας επιφυλάσσει πολλά.