Πολύ κακό για το τίποτα

Σε κάθε συνέντευξη Τύπου που έχω βρεθεί θα έχει παρεισφρήσει και τουλάχιστον ένα ούφο στο επάγγελμα, κάποιος ή κάποια που βρέθηκε τυχαία, που περνούσε, κάποιος ή κάποια που θέλει να κάνει επίδειξη ή, απλώς, θέλει να διορθώσει τον κόσμο. Κάποιος ή κάποια που ρωτάει με τις ώρες χωρίς να έχει στην ουσία να ρωτήσει τίποτα και κάποιος ή κάποια που εκμεταλλεύεται τη δυνατότητα να κάνει ερώτηση προκειμένου να τοποθετηθεί για το θέμα της συζήτησης αλλά, συχνά, και για τα προβλήματα της ανθρωπότητας ή την παγκόσμια ειρήνη. Οπότε δεν αναρωτιέμαι ούτε εκπλήσσομαι πώς βρέθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου η ολλανδή δημοσιογράφος η οποία χρησιμοποίησε τη δυνατότητα που της δόθηκε για να αναπαραγάγει φήμες ότι η Ελλάδα κάνει παράνομα επαναπροωθήσεις μεταναστών και να επικρίνει τον έλληνα Πρωθυπουργό γι’ αυτές.

Η δημοσιογράφος, στον ζήλο της να προβάλει τις ιδέες της και την πίστη της ότι το ελληνικό κράτος παραβιάζει τη διεθνή νομιμότητα, υπήρξε κατηγορηματική – αλλά δεν μπορείς να είσαι κατηγορηματικός αν δεν έχεις αδιάψευστα στοιχεία, αν δεν μπορείς να φωτογραφίσεις το παράπτωμα για το οποίο μιλάς, αλλιώς βαφτίζεις βεβαιότητες τις φήμες. Κι αν δεν βάζεις διασταυρωμένα γεγονότα μπροστά αλλά μετέωρες φήμες, είσαι ή προπαγανδίστρια ή άσχετο ούφο, σαν αυτά που κατακλύζουν τις συνεντεύξεις Τύπου. Με φήμες και πλημμελή έρευνα την πάτησαν τον Μάρτιο του 2020 ακόμα και οι «Νew York Times» που, στη διάρκεια της μεγάλης προσφυγικής κρίσης στα βόρεια σύνορα της χώρας, δημοσίευσαν αναπόδεικτες πληροφορίες στηριγμένες σε καταγγελίες ενός υποτιθέμενου πρόσφυγα που αποδείχθηκε ενεργούμενο της Τουρκίας, που υποκίνησε εκείνη την κρίση.

Αν η δημοσιογράφος στο Μαξίμου ήταν αξιόπιστη, θα είχε διερευνήσει τις καταγγελίες που έχουν γίνει και, πολύ εύκολα, θα είχε εντοπίσει την ακόμα εκκρεμή κατηγορία κατά της FRONTEX, της ευρωπαϊκής συνοριοφυλακής που δρα στο Αιγαίο. Το Ευρωκοινοβούλιο έχει ερευνήσει τις καταγγελίες, υπήρξε μια αθωωτική έκθεση, αλλά η έρευνα δεν έκλεισε – στο μεταξύ, έχει ανασταλεί η παροχή κονδυλίων για προγράμματα έρευνας και διάσωσης. Και θα μπορούσε να κάνει ερωτήσεις αρχίζοντας από εκεί. Είμαι βέβαιος ότι θα ελάμβανε από τον έλληνα Πρωθυπουργό μια απάντηση τετραγωνισμένη, τυπική, ευγενική.

Αντίθετα, σε αυτά που είπε η δημοσιογράφος ο Κυριάκος Μητσοτάκης απάντησε με ένταση. Δεν συμμερίζομαι όμως τις επικρίσεις για τον τόνο του. Κατανοώ τη φόρτισή του. Πόση αυτοκυριαρχία να διαθέτεις απέναντι σε μια κατά τα άλλα επαγγελματία της ενημέρωσης που, χωρίς στοιχεία αλλά με προκαταλήψεις, κάνει μια ερώτηση ευθέως συκοφαντική όχι για την κυβέρνηση αλλά για τους πολίτες και τη χώρα;

Κατά τα άλλα, ας αποδεχτούμε ότι η χώρα, όπως και η Ευρώπη, έχει σύνορα. Οτι, με εξαίρεση την υποχρέωση που έχει απέναντι σε πρόσφυγες, κατά τα άλλα δικαιούται να επιλέγει πώς θα απαντήσει στις μεταναστευτικές πιέσεις και στα ζητήματα που θέτουν: κυριαρχίας, φιλοξενίας, ενσωμάτωσης, κουλτούρας… Στον Εβρο, το 2020, λόγω της έντασης των γεγονότων, η αντιπολίτευση για πρώτη φορά στάθηκε πλάι στην πολιτική επιλογή της κυβέρνησης, κατανοώντας το πρόβλημα. Αυτές τις ημέρες, η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη το κατανοεί εκ νέου στην Πολωνία, απέναντι στο καθεστώς Λουκασένκο, ο οποίος εργαλειοποίησε (όπως και πέρυσι ο Ερντογάν) κύματα μεταναστών που πολιορκούν τη χώρα.

Μακάρι η επίκληση του ανθρωπισμού και της αλληλεγγύης να αρκούσε για να εξηγήσει το μεταναστευτικό πρόβλημα. Φευ…