Ενταση για τον ναό

Δεν ξέρω τι βαθμό έπαιρνε στα θρησκευτικά ο δήμαρχος Μπακογιάννης, τον καιρό που πήγαινε σχολείο, αλλά δεν τον βλέπω να «περνάει» τις εξετάσεις στο θρησκευτικό ζήτημα που ανέκυψε και πάλι, μεταξύ Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και Εκκλησίας της Ελλάδος, με αφορμή το κτήμα Προμπονά, για το οποίο σας έχω ενημερώσει από ετών. «Νιώθω σαν βατραχάκι σε πάλη βουβαλιών», μου έλεγε χθες, σχετικά…

Το κτήμα Προμπονά, θυμίζω, είχε δωρηθεί στο Πατριαρχείο, το διεκδικούσε όμως ο δήμος για να το αξιοποιήσει για χώρο αναψυχής για την πόλη (δεν έχει και πολλούς ως γνωστόν), το κέρδισε ο δήμος, αλλά το Πατριαρχείο διεκδίκησε το έλασσον. Να του παραχωρηθεί ο μικρός ναός του Αγίου Γεωργίου (μεγάλη η χάρη Του) που υπάρχει στο κτήμα όπως είχε αρχικά αποφασίσει ο δωρητής, το 2018, προκειμένου να έχει μια έδρα το Πατριαρχείο στην Αθήνα. Αλλά αυτό είχε προκαλέσει την (έντονη…) αντίδραση της Αρχιεπισκοπής Αθηνών (πολύ περίεργο να μην επιθυμεί να έχει το Οικουμενικό Πατριαρχείο έναν ναό-έδρα στην Αθήνα), μην τα πολυλογώ, κάποια στιγμή μέσα στο 2019, το Διοικητικό Συμβούλιο του κληροδοτήματος Προμπονά αποφάσισε να ακυρώσει την παραχώρηση του μικρού ναού στο Πατριαρχείο και να τον αποδώσει στην Αρχιεπισκοπή. Η απόφαση αυτή έφερε μεγάλη ρήξη στις σχέσεις Πατριαρχείου – Αρχιεπισκοπής, επειδή το Πατριαρχείο τη μετέφρασε ως άσκηση πίεσης της Αρχιεπισκοπής στο ΔΣ του Ιδρύματος. Η τελευταία εξέλιξη, στην οποία εμπλέκεται ο δήμαρχος Μπακογιάννης, είναι ότι με δική του πρωτοβουλία το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας, ουσιαστικά επικυρώνοντας την απόφαση του ΔΣ του κληροδοτήματος, παραχωρεί τον Αγιο Γεώργιο (τα ξαναείπα, μεγάλη η χάρη Του) στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών και πάσης Ελλάδος…

Τούτου δοθέντος, αναμένεται νέος γύρος έντασης μεταξύ Πατριαρχείου – Αρχιεπισκοπής, την ώρα που γύρω γύρω, Ρώσοι και λοιποί διάφοροι κάνουν ό,τι μπορούν για να υπονομεύσουν την Οικουμενικότητα του Πατριαρχείου…

«Ιερή» κτητικότητα

Επί του ιδίου θέματος, θέλω να πω και το εξής: με αφορμή την επικείμενη άφιξη στην Ελλάδα, και την Αθήνα ειδικότερα, του Πάπα Φραγκίσκου, ο Δήμος Αθηναίων έχει αναλάβει το έργο του καλλωπισμού της έδρας της Καθολικής Εκκλησίας, η οποία ως γνωστόν βρίσκεται στο κέντρο (πιο κέντρο δεν γίνεται) της πρωτεύουσας, στην Πανεπιστημίου. Πρόκειται για τον καθεδρικό ναό του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη.

Είναι λοιπόν να μην εξοργίζεται το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, που σε ολόκληρη την πρωτεύουσας της Ελλάδος δεν του έχει αποδοθεί ένας ναός για να τον χρησιμοποιεί ως έδρα;

Και να πεις ότι δεν υπάρχουν, τόσοι και τόσοι ναοί στην Αθήνα; Από την υπέροχη Αγία Ειρήνη, έως τον Αγιο Γεώργιο Καρύτση, και από τον Αγιο Διονύσιο στην οδό Σκουφά, έως τον Αγιο Παντελεήμονα στην Αχαρνών, τον Αγιο Δημήτριο στου Ψυρή, και από την Αγία Φωτεινή στον Ιλισό, μέχρι τον Αγιο Σπυρίδωνα στο Παγκράτι και των Εισοδίων της Θεοτόκου στην Πλάκα – πλήθος είναι.

Αλλά κυριαρχεί αυτή η «ιερή» κτητικότητα, που κάνει τα πράγματα περίεργα, δύσκολα, και εν τέλει υπονομευτικά του κύρους που πρέπει να έχει η Εκκλησία. Και να μην ευτελίζεται στα μάτια των πιστών, στη λογική του δούναι και λαβείν…

Ν’ αγιάσει το στόμα του

Λίγοι επίσης είναι οι ιεράρχες σήμερα που τιμούν το ράσο τους, και ακόμη λιγότεροι εκείνοι που τους παραδέχεται ο κόσμος, γιατί πραγματικά στέκονται δίπλα του στις δύσκολες στιγμές που περνάει ο καθένας. Προσωπικά, τιμώ, σέβομαι, υπολήπτομαι, και κάθε φορά που τον ακούω αγαλλιάζει η ψυχή μου, με τον καθάριο λόγο του, που έχει μόνο γωνίες και ποτέ καμπύλες. Μιλάω για τον Αγιο Πειραιώς, τον Κύριο (το κάπα κεφαλαίο!) Σεραφείμ, που είναι από τους ελάχιστους δεσποτάδες που πήρε πάνω του την υπόθεση του εμβολιασμού και τα έβαλε ευθέως με όλους εκείνους τους λειτουργούς της Εκκλησίας που συντηρούν τον αναχρονισμό και τις δεισιδαιμονίες, και στέλνουν αφειδώς ανθρώπους στον άλλο κόσμο.

Ιδού (μερικά από) τα λόγια του, σε προχθεσινή τηλεοπτική του παρέμβαση στον Σκάι:

«Οσοι εναντιώνονται στον εμβολιασμό είναι άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση ούτε με τον Χριστό, ούτε με την Εκκλησία του γιατί δεν αγαπούν τον άνθρωπο, δεν αγαπούν τον συνάνθρωπο ούτε τον εαυτό τους (…) Οχι το λέω με στεντόρεια φωνή, δεν έχουν θέση στην Εκκλησία, είναι εκτός του ευαγγελικού μηνύματος, δρουν εναντίον του χριστιανισμού, και αυτό θα το αποδείξω αυτή τη στιγμή, αυτό αποδεικνύεται από τις ύβρεις, τις συκοφαντίες, τη λάσπη την οποία απευθύνουν εναντίον των αδελφών τους».

Να αγιάσει το στόμα του, του ανθρώπου…

Εσβησαν το παρελθόν

Φίλη μου από τις καλές, τις αγαπημένες, δεν είχε δουλειά να κάνει προχθές, και είπε να ρίξει μια ματιά στο site του υπουργείου των Οικονομικών, προφανώς συνεπαρμένη από το «ξύλο» που έριξε ο Χρήστος Σταϊκούρας στον ομόσταβλό του, κυβερνητικό εκπρόσωπο Γιάννη Οικονόμου, για τις επιδοτήσεις των ελαιοπαραγωγών της Φθιωτιδοφωκίδας. Και τι ανακάλυψε η γυναίκα; Οτι ολόκληρα κεφάλαια της ιστορίας του υπουργείου τα έχει καταπιεί η χοάνη της ιστορικής λήθης. Τα έχει ρουφήξει η «μαύρη τρύπα» (σαν την απίθανη στήλη του φιλαράκου μου του Θέμου, καλή του ώρα εκεί που είναι). Σαν ένα μαγικό χέρι (που δεν είναι καθόλου μαγικό, όπως θα αποκαλύψω εν συνεχεία…) να έχει πάρει μια γιγαντιαία σβήστρα και να έχει σβήσει από προσώπου γης ό,τι συνέβη σε αυτόν τον κρίσιμο χώρο τα πρώτα χρόνια της οικονομικής κρίσης.

Προσέξτε παρακαλώ, τι εντόπισε η δικιά μου, και με ενημέρωσε σχετικά: το site φτάνει, προς τα πίσω, έως το 2014. Συγκεκριμένα τα δελτία Τύπου με τις ανακοινώσεις του υπουργείου φτάνουν μέχρι τις 17 Σεπτεμβρίου 2014, οι κάθε είδους ανακοινώσεις ακόμη πιο πίσω, μέχρι τις 31 Ιουλίου 2014, οι ομιλίες των υπουργών μέχρι την 1η Αυγούστου 2014 και οι συνεντεύξεις Τύπου των υπουργών έως τον Σεπτέμβριο του 2013.

Πριν, τίποτε. Σαν να μην υπήρξε υπουργείο, σαν να μην υπήρξαν δραστηριότητες, ανακοινώσεις, τίποτε. Αναζήτησα την αλήθεια. Και τι διαπίστωσα; Οτι το site του υπουργείου «ανακαινίσθηκε» πλήρως επί υπουργίας Τσακαλώτου Ευκλείδη, το 2017. Το οποίο σημαίνει, ότι ο έχων την εποπτεία της «ανακαινίσεως», τα έριξε στον κάλαθο των αχρήστων, διότι σου λέει, «εμείς αλλάζουμε την Ελλάδα για να αλλάξουμε την Ευρώπη» τι μας ενδιαφέρει τι έλεγαν και έκαναν οι προηγούμενοι;

Δολοφονία στο Βούπερταλ

Ζηλωτές του Ναζισμού στη Γερμανία; Τη Γερμανία που κάνει μαθήματα δημοκρατίας στην υπόλοιπη Ευρώπη, και σε εμάς ειδικότερα; Που μας πάτησε στον λαιμό, κατά τη διάρκεια των Μνημονίων; Παρακολουθώ εδώ και μερικές ημέρες την υπόθεση του ξαφνικού θανάτου ενός 24χρονου Ελληνα, του Γιώργου Ζαντιώτη στο Βούπερταλ, και ειλικρινά όπως μεταδίδονται οι σχετικές πληροφορίες από τη Γερμανία, η υπόθεση έχει όλα τα στοιχεία της δολοφονίας. Και μάλιστα μέσα σε ένα αστυνομικό τμήμα, όπου ο μικρός κρατιόταν αναίτια.

Απορώ όμως με το ελληνικό υπουργείο των Εξωτερικών. Γιατί δεν έχει προβεί σε επίσημο διπλωματικό διάβημα προς τις γερμανικές Αρχές προκειμένου να υπάρξει μια τεκμηριωμένη, σοβαρή απάντηση για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πέθανε το παιδί, ενώ ήταν κρατούμενος; Φαντάζομαι ότι μπορούν να φανταστούν τι θα είχε συμβεί αν γερμανός υπήκοος έχανε τη ζωή του σε ελληνικό αστυνομικό τμήμα ενώ ήταν κρατούμενος…

(Θα μας είχαν στείλει καμιά διμοιρία γερμανούς αστυνομικούς να διερευνήσουν τις συνθήκες του θανάτου του…)