Η ανθρώπινη υπόσταση της πολιτικής

Η είδηση του αιφνίδιου θανάτου της Φώφης Γεννηματά διαδόθηκε πολύ γρήγορα σε κάθε νοικοκυριό, σε κάθε συζήτηση, σε κάθε σκέψη. Και επισκίασε με αληθινή, πηγαία θλίψη καθεμία από αυτές τις πτυχές του δημόσιου και ιδιωτικού βίου. Ταυτόχρονα, όμως, υπενθύμισε σε όλους δύο πράγματα.

Πρώτον, ότι η κομματική αντιπαράθεση πρέπει να παραμένει αυστηρά εντός της αρένας των ιδεών και να μη στρέφεται κατά προσώπων και καταστάσεων. Η πολιτική πρέπει να είναι, ωστόσο, ανθρώπινη. Να μεριμνά για τον συνάνθρωπο και να διασφαλίζει το κοινό καλό. Να διατηρεί αρραγείς τους δεσμούς μιας κοινωνίας. Στη χώρα μας, δυστυχώς, αυτή η αποστολή επιβαρύνεται και από τις απρέπειες που έχει συχνά να αντιμετωπίσει ένας υφιστάμενος ή και δυνητικός εκπρόσωπος του έθνους. Να υπερφαλαγγίσει τη μισαλλοδοξία, τον σεξισμό, τη μικροψυχία και κοντολογίς την ευρύτερη τοξικότητα που πλανάται πάνω από την πολιτική. Αλήθεια, πώς ένιωσαν με τον θάνατο της Φώφης όλοι αυτοί που κατά καιρούς εξαπολύουν κατάρες για κάθε λογής θανατηφόρες ασθένειες και επάρατες νόσους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Η απάντηση δεν αφορά και δεν πρέπει να προβληματίσει μονάχα τους ιδίους. Γιατί είναι ένα ερώτημα που συνδέεται άμεσα με την ποιότητα της δημοκρατίας μας και την αξιακή πυξίδα της κοινωνίας μας.

Δεύτερον, ότι οι κρατικοί θεσμοί, σήμερα, έχουν ωριμάσει και λειτουργούν με όρους νηφαλιότητας και ενάργειας. Η ανάρτηση του Πρωθυπουργού, την αμέσως επόμενη ημέρα, σύμφωνα με την οποία δημιουργείται ένα ειδικό πρόγραμμα για την πρόληψη του καρκίνου, που θα φέρει το όνομα της Φώφης Γεννηματά, είναι η αυτονόητη πράξη σεβασμού και τιμής προς τη μνήμη της αποθανούσης. Ωστόσο, το πρόγραμμα δεν προέκυψε από την επιδείνωση της υγείας της ούτε και αποτελεί – όπως έσπευσαν κάποιοι κακοπροαίρετα να πουν – καπήλευση. Πρόκειται για τη συνέχιση ενός μεγάλου έργου που έχει ξεκινήσει η πολιτεία για να μεταλαμπαδεύσει την ανάγκη πρόληψης και προφύλαξης με κάθε δυνατό μέσο από την επάρατη νόσο.

Σε αυτό το πλαίσιο, κατετέθη και ψηφίστηκε με ευρεία πλειοψηφία στη Βουλή ο Νόμος 4675/2020 που θέσπισε το Εθνικό Πρόγραμμα Πρωτογενούς, Δευτερογενούς και Τριτογενούς Πρόληψης με την ονομασία «ΣΠΥΡΟΣ ΔΟΞΙΑΔΗΣ». Σε ζητήματα δημόσιας υγείας απαιτείται ενότητα και παρεμβάσεις με νόημα.

Σήμερα, η πολιτεία μάς έχει δείξει πως μπορεί να λειτουργεί η ίδια προληπτικά απέναντι στις προκλήσεις και τα σημεία των καιρών. Προφανώς, σε έκτακτες περιπτώσεις, όπως ο κορωνοϊός, απέδειξε πως διαθέτει οξυμμένα αντανακλαστικά. Αλλά, πλέον, δεν περιμένει αφορμές, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια ομαλή και πολυεπίπεδη διακυβέρνηση. Δεν δημιουργεί αιχμές, όπως έγινε με τις αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα επί ΣΥΡΙΖΑ και τον νόμο Παρασκευόπουλου, αλλά κατευνάζει το λαϊκό αίσθημα και μπολιάζει την ασφάλεια ως νοοτροπία και όχι ως ευκαιριακό ζητούμενο. Αντιδρά απέναντι σε νοσηρές παγιωμένες συμπεριφορές, όπως απέδειξε, αγκαλιάζοντας το κίνημα #MeToo και σπάζοντας τη σιωπή και τους θυλάκους στερεοτύπων στον αθλητισμό, τους εργασιακούς χώρους και την εκπαίδευση. Μεταμορφώνει σταθερά την κοινωνία μας – βάσει βέλτιστων ευρωπαϊκών πρακτικών – σε μια καλύτερη εκδοχή της, αφομοιώνοντας την αξιολόγηση, την αξιοκρατία και τον ψηφιακό μετασχηματισμό πιο γρήγορα από όσο ακόμα και οι πιο αισιόδοξοι περίμεναν.

Η πολιτεία και κατ’ επέκταση η κυβέρνηση μας κάνουν να αισθανόμαστε περήφανοι ξανά που είμαστε Ελληνες, συνεισφέρουμε ως μέλη της κοινωνίας και συμμετέχουμε ως ενεργοί πολίτες. Και αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να αφήσουμε τίποτα και κανέναν να μας το στερήσει!

Η Χριστίνα Τσιλιγκίρη είναι οικονομικός σύμβουλος, πρόεδρος του ΣΕΦ