Φίλιππος Κάππα

Τα μάτια κλείνουν σαν τα φώτα μιας παράστασης, που κλείνουν πριν ανοίξει η αυλαία ενός έργου, του οποίου δεν ξέρεις τίποτα για αυτό, αλλά το οποίο ξέρει τα πάντα για σένα.

Σκηνή πρώτη, δεν υπάρχει πρώτη σκηνή, γιατί τα όνειρα δεν έχουν ποτέ αρχή και τέλος και είναι πάντα μαυρόασπρα και σκοτεινά.

Σκηνή δεύτερη, δεν υπάρχει δεύτερη σκηνή, γιατί τα όνειρα μοιάζουν περισσότερο με την πρόβα μιας παράστασης, που σκηνές χωρίς καμία σύνδεση μεταξύ τους διαδραματίζονται ασύγχρονα, χωρίς πλαίσιο και ειρμό και επαναλαμβάνονται σε διαφορετικές παραλλαγές, με εσένα ταυτόχρονα στον ρόλο του πρωταγωνιστή και του θεατή, του θύτη και του θύματος, όπου οι ρόλοι εναλλάσσονται με όλες τις εφιαλτικές προεκτάσεις οι οποίες αγγίζουν τα απώτατα βάθη της ψυχής, δημιουργώντας διαφορετικές δαιδαλώδεις διαδρομές και αναγνώσεις.

Σκηνή τρίτη, η μόνη σκηνή: Σώματα έχουν καταρρεύσει το ένα πάνω στο άλλο και κάπου εκεί βρίσκομαι ανάμεσα σε βασανισμένα ημίγυμνα και αφυδατωμένα σώματα που δημιουργούν έναν μικρό λόφο από κορμιά και τριμμένα κουρέλια, σε έναν χώρο υγρό, σκοτεινό και δύσοσμο. Τα πρόσωπα μου είναι γνωστά αλλά όχι οικεία, ο ένας συμπιέζει τον άλλον, ο πόνος από την πίεση είναι μεγάλος, η ανάσα κόβεται και ασφυκτιώ από το βάρος των σωμάτων και νιώθω ότι εισπνέω τις καυτές εκπνοές τους. Πνίγομαι. Ο μόνος ήχος είναι κάποιες βαριές ανάσες… κανένας δεν μιλά, κανένας δεν φωνάζει… μόνο κάποια βουβά ουρλιαχτά… οι περισσότεροι έχουν παραιτηθεί, προσπαθώ να απελευθερωθώ, να βγω μέσα από αυτή τη μάζα σωμάτων. Η ζέστη είναι φριχτά πνιγηρή και η μάχη είναι μοναχική και άνιση και ο χρόνος βασανιστικά αργός. Οι δυνάμεις μου και οι αισθήσεις μου με εγκαταλείπουν, αλλά συνεχίζω να είμαι εκεί. Οι αποχρώσεις σβήνουν και το μαύρο κυριαρχεί και με έναν φρικαλέο τρόπο όλα αρχίζουν ξανά από την αρχή σε μια καταραμένα αέναη κυκλική επανάληψη.

Τα μάτια ανοίγουν και το υποσυνείδητο δίνει τη σκυτάλη στο συνειδητό όπου στη συγκεκριμένη εποχή στην οποία ζούμε, μοιάζει περισσότερο με ψευδαίσθηση η παραίσθηση, σε μια σκοτεινά τοξική εποχή μέσα στην πανδημία. Η πραγματικότητα μοιάζει να αντλεί στοιχεία που συνήθως τα συναντάμε σε έναν σκοτεινό ονειρικό κόσμο.

Το συναίσθημα της αποπροσωποποίησης, η αίσθηση ότι παρακολουθείς τη ζωή σου σαν θεατής, χωρίς να έχεις κανέναν έλεγχο του σώματος ή τμημάτων του σώματος, σκέψεων και συναισθημάτων, η αποξένωση από ένα οικείο περιβάλλον και από οικεία πρόσωπα, σαν να σε χωρίζει ένας γυάλινος τοίχος από την πραγματικότητα. Η παραμόρφωση του χρόνου όπου πρόσφατα γεγονότα μοιάζουν με μακρινό παρελθόν και το μακρινό παρελθόν να μοιάζει σαν κάτι που συνέβη πρόσφατα.

Νιώθω ότι σε αυτή την ομιχλώδη εποχή το συνειδητό ποτίζεται με το δηλητήριο του υποσυνείδητου και με τη σειρά του το υποσυνείδητο ποτίζει το συνειδητό.