Γλασκώβη

Πριν καν αρχίσουν να προσγειώνονται στη Γλασκώβη οι ηγέτες του κόσμου, οι φωνές όσων βλέπουν τη Σύνοδο σαν την τελευταία ευκαιρία όλων να σώσουν τα οικοσυστήματά τους ανέβαζαν ντεσιμπέλ. Οι δραματικοί τόνοι ακτιβιστών και μη φαίνεται να ακούγονται πια ευκολότερα από την παγκόσμια κοινή γνώμη. Στις 8 από τις 10 πιο ρυπογόνες ενεργειακά χώρες, π.χ., η πλειονότητα των πολιτών τάχθηκε τον Ιανουάριο – σε έρευνα του Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών για την Ανάπτυξη και της Οξφόρδης σε 50 κράτη – υπέρ των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Και το 64% των συμμετεχόντων δήλωσε πως η κλιματική αλλαγή είναι ζήτημα εκτάκτου ανάγκης – βέβαια, ευαισθητοποιημένοι για το περιβάλλον είναι κυρίως αυτοί που έχουν πανεπιστημιακή μόρφωση ασχέτως του οικονομικού επιπέδου της χώρας τους. Οπως και να ‘χει, τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι οι πολιτικοί μπορούν να βρουν στηρίγματα για γενναίες αποφάσεις στα εκλογικά τους σώματα. Ωστόσο, η πρόγνωση για την έκβαση της COP26 είναι τόσο ζοφερή όσο οι επιστημονικές προβλέψεις για τις συνθήκες ζωής τα επόμενα 30 χρόνια.

Πρόγνωση

Η πρώτη αιτία των απαισιόδοξων εκτιμήσεων είναι οι μεγάλοι παίκτες – όπως οι νούμερο 1 και 4 ρυπαντές, οι Κίνα και Ρωσία, δηλαδή -, οι οποίοι δεν δείχνουν διατεθειμένοι να αναλάβουν το πολιτικό και οικονομικό κόστος που συνεπάγεται η δέσμευση για τη μείωση της υπερθέρμανσης του πλανήτη κατά 1,5 βαθμό Κελσίου. Η δεύτερη το blame-game μεταξύ ανεπτυγμένων και αναπτυσσόμενων χωρών. Οι πρώτες κατηγορούν τις δεύτερες πως δεν κάνουν τίποτα για να περιορίσουν τους ρύπους τους. Κι οι δεύτερες τις πρώτες ότι δεν τους δίνουν χρηματική βοήθεια ώστε να κάνουν τις οικονομίες τους πράσινες. Κάπως έτσι, ο στόχος του 1,5 έχει ήδη γίνει ζόμπι, λένε ορισμένοι αναλυτές – μια και για να επιτευχθεί πρέπει να φτάσουν χθες οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου στα μισά εκείνων του 2010, ενώ κανείς δεν παραδέχεται δημόσια πως η έλλειψη πολιτικής βούλησης τον καθιστά ανέφικτο. Τι κι αν η κλιματική αλλαγή λογίζεται σαν «χοτ» θέμα, ειδικά από τις νέες γενιές ψηφοφόρων; Οι απανταχού επαγγελματίες της πολιτικής συνεχίζουν να σκέφτονται μέσα στα παλιά τους κουτάκια.