Μία ώρα της ζωής σου

Συνήθως ψάχνουμε τη μαγεία στη νύχτα των Χριστουγέννων. Οσοι θρεφόμαστε από το Χόλιγουντ βλέπουμε τη λάμψη ενός αστεριού που αντανακλάται στο παγωμένο χιόνι και φωτίζει το χαμόγελο του μικρού κοριτσιού με το πρόσωπο κολλημένο στο παράθυρο. Λάθος. Δεν υπάρχει καμία μαγεία στη νύχτα των Χριστουγέννων. Η μοναδική μαγική νύχτα του χρόνου είναι αυτή που βρίσκεται δύο βράδια πίσω μας. Το ξημέρωμα της τελευταίας Κυριακής του Οκτωβρίου. Στις 4 το πρωί τα ρολόγια γυρίζουν μία ώρα πίσω. Και οι λίγοι που είναι ξύπνιοι εκείνη τη στιγμή, έχουν την ευκαιρία να ξαναζήσουν από την αρχή μία ώρα από τη ζωή τους. Το σπάνιο φαινόμενο διαρκεί λίγο. Γι’ αυτό είναι μαγικό και συγκλονιστικά υπέροχο.

Η μικρή του διάρκεια, και μάλιστα στο μέσον μιας συγκεκριμένης νύχτας, δεν σου επιτρέπει να αλλάξεις κάτι. Μπορεί όμως να κουρδίσει αλλιώς τη σκέψη σου, και τότε να αλλάξεις τα πάντα. Τι στα αλήθεια θα μπορούσες να αλλάξεις ξαναζώντας μία ώρα από τη ζωή σου; Θα μου πείτε ότι αν επρόκειτο για ώρα της δικής σας επιλογής, το εύρος των αλλαγών θα αρκούσε για να μεταμορφώσει ολόκληρη τη ζωή σας. Σας δίνεται, ας πούμε, η ευκαιρία να ξαναζήσετε την ώρα που γνωρίσατε έναν άνθρωπο με έντονο αποτύπωμα στη ζωή σας. Τι θα κάνατε; Θα μπαίνατε στον πειρασμό να ζήσετε χωρίς αυτόν; Να ξαναπιάσετε από την αρχή, λεπτό προς λεπτό, την ώρα ενός επαγγελματικού ραντεβού ή μιας ερωτικής συνεύρεσης. Θα πηγαίνατε ξανά σε αυτές τις συναντήσεις ή θα αλλάζατε δρόμο; Φανταστείτε ότι μπορείτε να γυρίσετε πίσω σε εκείνη την ώρα που γέννησε ένα τυχαίο γεγονός το οποίο άλλαξε τη ζωή σας. Θα την αφήνατε να κυλήσει με τον ίδιο τρόπο ή θα την αλλάζατε μαζί με την υπόλοιπη ζωή σας; Κάθε χρόνο λοιπόν, όταν τα ρολόγια γυρίζουν πίσω, καλό είναι να στοχαζόμαστε πάνω στη δύναμη των στιγμών γιατί από αυτές ράβονται οι ζωές μας. Και όταν τα ρολόγια πηγαίνουν μπροστά, ας βιαστούμε και εμείς να προλάβουμε τον χρόνο που φεύγει. Καλό χειμώνα να έχουμε.

Εμείς και οι άλλοι
Θυμάμαι τις συζητήσεις όταν προπηλακίστηκε αγρίως ο Κωστής Χατζηδάκης. Οι ομιλούντες με τη φιδίσια γλώσσα του λαϊκισμού καταδίκαζαν φυσικά τη βία, έσπευδαν όμως να θυμίσουν ότι και ο λαός διακατέχεται από ιερή αγανάκτηση και, τέλος πάντων, ας πρόσεχε ο Χατζηδάκης να μην είναι με εκείνους που δικαίως τρώνε το ξύλο. Είναι απολύτως βέβαιο ότι κάτι τέτοιο θα ακουστεί και για την επίθεση στον καθηγητή Βασιλακόπουλο στην Καλαμπάκα. «Καταδικάζουμε τη βία, αλλά να δούμε και για ποιον λόγο υπάρχουν αυτά τα φαινόμενα και μήπως τα καλλιέργησε η πολιτική της κυβέρνησης». Χυδαίες ανοησίες. Με τόσους νεκρούς και ΜΕΘ γεμάτες από ανεμβολίαστους, δεν αξίζει να συζητάμε πια περί πειθούς. Από τη μία είναι οι κανονικοί άνθρωποι. Και απέναντι είναι οι άλλοι. Πείτε τους όπως θέλετε, αρκεί να τους προσβάλλετε όσο τους αξίζει.

Επί προσωπικού
Ενα μικρό πρόβλημα υγείας με έστειλε νοσηλευόμενο για τρεις μέρες στο «Ερρίκος Ντυνάν» με το οποίο, για καλή μας τύχη, είναι συμβεβλημένο το Ταμείο μας. Οταν νοσηλεύεσαι, ακόμα και υπό τις καλύτερες δυνατές συνθήκες, εκτιμάς αλλιώς πράγματα που θεωρούσες δεδομένα. Προσγειώνεσαι κάπως, γίνεσαι πιο σοφός. Και στέκεσαι με δέος μπροστά στους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν αληθινά σοβαρά προβλήματα. Θα ήθελα, λοιπόν, να ευχαριστήσω και από εδώ τους ανθρώπους του «Ερρίκος Ντυνάν» για τον επαγγελματισμό και την επιστημοσύνη τους, τις υπέροχες νοσηλεύτριες του πέμπτου ορόφου και κυρίως τον θεράποντα ιατρό μου, τον Νίκο Παναγή. Πέρα από την εξειδικευμένη πρόνοια υψηλού επιπέδου, ο κ. Παναγής μού θύμισε ότι στο πρόσωπο ενός καλού γιατρού βλέπεις και μια εξαιρετική αντανάκλαση της ανθρωπιάς.