«Σημασία έχει να μην το βάλεις κάτω»

Στις 25 Οκτωβρίου 2021, η μάχη της Φώφης Γεννηματά με τον καρκίνο τερματίστηκε με τον πιο σκληρό τρόπο και καθώς δεν βρίσκεται πια κοντά μας, τα λεγόμενά της σε παλαιότερες συνεντεύξεις της στα «ΝΕΑ» αποκτούν τη μορφή ενός μηνύματος ζωής προς όλους.

«Ονειρεύομαι πάντα», είχε πει στον Γιάννη Ε. Διακογιάννη, τον Σεπτέμβριο του 2005.

«Ζω όπως όλος ο κόσμος αυτό το παιχνίδι ανάμεσα στην “απογείωση” του ονείρου και στη σκληρή πραγματικότητα. Ενα παιχνίδι που πνίγεται στον συναισθηματισμό και που απαιτεί ψυχραιμία και λογική τόσο στις πολύ ευχάριστες όσο και στις πολύ δύσκολες στιγμές μας».

Στο ερώτημα «Αν είχατε ανοιχτό εισιτήριο πού θα ταξιδεύατε;» είχε απαντήσει πως «Σημασία έχουν τα ανοιχτά μυαλά, οι ανοιχτοί ορίζοντες. “Ανοιχτό εισιτήριο” σε αυτό το ταξίδι είναι ο εαυτός μας. Αυτό το εισιτήριο εμένα με οδηγεί πάντα στη Σύμη, πατρίδα, ορμητήριο και ησυχαστήριο ταυτόχρονα».

Τρία χρόνια αργότερα, η Φώφη Γεννηματά διαγνώστηκε με καρκίνο και το καλοκαίρι εκείνο του 2008, μίλησε στα «ΝΕΑ» και τη Βούλα Κεχαγιά, για όσα της συνέβαιναν, τόσο ανοιχτά και γενναία όσο ελάχιστοι:

Ζώντας με τον καρκίνο

«Είμαι ένας άνθρωπος που βρέθηκα και από τις δύο πλευρές, και από την πλευρά εκείνου που συμπαραστέκεται στους γονείς του (μάνα και πατέρας χτυπήθηκαν από τον καρκίνο) και από την πλευρά εκείνου που παλεύει με τη νόσο. Με τη μητέρα μου ήμασταν πολύ δεμένες και μαζί με την αδελφή μου, της σταθήκαμε. Πηγαίναμε για θεραπείες και κάναμε σχέδια για το καλοκαίρι και το μέλλον. Η μητέρα μου ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκε για την ασθένειά της. Πάλεψε 10 χρόνια με αυτήν και δεν την ακούσαμε ούτε μία ημέρα να λέει πως δεν είναι καλά».

Κάνω σχέδια

«Προσπαθώ να κάνω σχέδια. Σημασία έχει να μην το βάλεις κάτω, να μην ηττηθείς στην καθημερινότητα, να μη ζεις συνέχεια κάτω από τη σκέψη τού τι χειρότερο μπορεί να συμβεί. Αυτή είναι η ιδιαιτερότητα με τον καρκίνο. Και αυτό δεν είναι εύκολο. Θέλει πολλή προσπάθεια, αυτοέλεγχο, υποστήριξη από το περιβάλλον σου και αυτό είναι το πιο σημαντικό για μένα».

Ταμπού

«Μία στις οκτώ γυναίκες αντιμετωπίζει αυτό το πρόβλημα. Δεν μιλάνε όμως. Υπάρχουν ταμπού. Βρήκα γυναίκες που θέλησαν να μου δώσουν κουράγιο και μοιράστηκαν μαζί μου το πώς ένιωθαν. Είναι σημαντικό να μοιραστείς με ανθρώπους που έχουν περάσει αυτή την ιστορία. Το μήνυμα είναι ότι δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω. Το παν, πέρα από την επιστήμη, είναι η ψυχολογική κατάσταση της ίδιας της γυναίκας».

Ματαιοδοξία

«Αυτή τη στιγμή δεν είμαι σε θέση να πω ότι κάνω όνειρα σε σχέση με υποψηφιότητες. Είναι μια ματαιοδοξία που δεν μου χρειάζεται. Θα συνεχίσω να ασχολούμαι, θα επανέλθω σε άλλη ισορροπία χρόνου και αφοσίωσης. Δεν με ενδιαφέρουν καθόλου τα αξιώματα και οι θέσεις. Το μόνο όνειρο που θέλω να κάνω τώρα, είναι να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν. Ξέρετε, όταν περνάς τέτοιες περιπέτειες στη ζωή, δίνεις αξίες, θέλεις να αγωνιστείς πραγματικά για τα προβλήματα του κόσμου».

Δούλεψα για το κόμμα πολύ σκληρά
Η μεγαλύτερη κόρη της, Αμαλία ήταν τότε 11 χρόνων. «Είναι η μόνη που ξέρει τι έχει συμβεί. Και έχουμε κουβεντιάσει τα πάντα».

Ο γιος της Γιώργος, τότε 4 ετών, και η Κατερίνα 2,5 ετών δεν γνώριζαν.

«Ετσι είναι καλύτερα (…) Αυτό που έχει σημασία είναι ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη τη δική μου παρουσία. Προσπαθώ να επανορθώσω για τις υπερβολές του παρελθόντος. Δούλεψα για το κόμμα πολύ σκληρά, υπερβάλλοντας, εις βάρος της προσωπικής μου ζωής και των δυνάμεών μου. Ημουν 15 ώρες περιοδεία στη Χαλκιδική, αμέσως μετά στη Θράκη και την Κρήτη. Μπορούσε να περάσει μία εβδομάδα χωρίς να δω τα παιδιά. Αυτές οι υπερβολές δεν χρειάζονται. Οταν περνάς τέτοιες περιπέτειες ιεραρχείς τα πράγματα και βλέπεις ότι αυτό που αξίζει είναι οι άνθρωποι που μας αγαπούν».

Η Φώφη Γεννηματά, στην αφετηρία τότε της πολυετούς της μάχης με τον καρκίνο, έκλεινε τη συνέντευξή της εκείνη με λόγια που, σχεδόν μαγικά, περιγράφουν απόλυτα όλα όσα ακολούθησαν, τις ημέρες αυτές, την είδηση του θανάτου της.

«Ευχαριστώ»
«Βλέπεις ποιοι είναι πραγματικά δίπλα σου από αγάπη, με πραγματική διάθεση να σε στηρίξουν. Ποιοι παίρνουν αποστάσεις και ποιοι είναι κατά συνθήκη κοντά. Αυτά φαίνονται. Αυτό για μένα είναι πολύ μεγάλη στήριξη. Οι φίλοι ήταν πολύ περισσότεροι από αυτούς που περίμενα. Αγνωστοι απλοί άνθρωποι που δεν ξέρω τα ονόματά τους. Και πολλοί νέοι. Με έχει εντυπωσιάσει. Δεν το φανταζόμουν. Μάλλον έχουμε αδικήσει τη νεολαία μας, δεν υπάρχει ατομικισμός στην εποχή μας. Εχω δεχτεί ανθρώπινα μηνύματα και κάρτες και τηλεφωνήματα και από ανθρώπους όλων των κομμάτων, από τον πρωθυπουργό, υπουργούς, τον πρόεδρο, που “μου στάθηκε πάρα πολύ. Η στήριξη του προέδρου στην περιπέτειά μου ήταν όχι μόνο συναισθηματική αλλά πολύ αποτελεσματική”. Και εντυπωσιακή η στήριξη της ομογένειας. Από το ΠΑΣΟΚ της Νέας Υόρκης και από την Κύπρο».