Ο λύκος στην αναμπουμπούλα

Η χθεσινή 28η Οκτωβρίου πέρασε ανέφελα. Υπήρξε η συνήθης φλύαρη και μεγαλόστομη αναφορά στα επιτεύγματα του έθνους που αναπαρήχθη στα ΜΜΕ, υπήρξε και ο εξίσου παραμορφωτικός ισχυρισμός του ΣΥΡΙΖΑ, διά του όλο και πιο ανοικονόμητου Νίκου Φίλη, ότι η 28η Οκτωβρίου ήταν αγώνας κατά του φασισμού και του ναζισμού και, συμπληρωματικά, «κατά του ρατσισμού, του φυλετισμού και του σεξισμού». Η κωμωδία ας συνεχιστεί.

Πάλι καλά. Τουλάχιστον φέτος δεν βρέθηκαν ακτιβίστριες του συριζαϊκού θεάματος και των επιρροών του να εισβάλουν σε καμιά παρέλαση για να τη διακωμωδήσουν, όπως έκαναν στις 28 Οκτωβρίου 2019 στη Νέα Χαλκηδόνα – πρώτη χρονιά που δεν ήταν επικεφαλής της εθνικής άμυνας ο Πάνος Καμμένος.

Δεν ξεχνώ πάντως ότι η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου ήταν διαρκής αφορμή για τον ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να υπονομευτεί η πολιτική ομαλότητα. Είναι σωστό να θυμόμαστε διάφορα ωραία περιστατικά στις παρελάσεις, που τα γέννησε ο υστερόβουλος φανατισμός, στην προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ και άλλων ακραίων, αριστερών και δεξιών, να επωφεληθούν από τη μεγαλύτερη μεταπολεμική ελληνική κρίση, όχι επειδή είχαν λύσεις διαφορετικές από τις λύσεις που πρόσφεραν τα Μνημόνια αλλά επειδή εποφθαλμιούσαν μια «αριστερή εξουσία».

Και κυρίως έχει σημασία να θυμόμαστε τα περιστατικά της 28ης Οκτωβρίου 2011, όταν έγινε προσπάθεια να υπονομευτούν η πολιτική ομαλότητα και η εθνική προσπάθεια αντιμετώπισης της κρίσης χρέους – και συμβολικά και ουσιαστικά. Θα αναφέρω δυο περιστατικά από τα πολλά εκείνης της κολασμένης εποχής.

Το πρώτο, ήταν η θρυλική μούντζα προς τους επισήμους ενός μαθητή από το 3ο ΕΠΑΛ Λάρισας που παρήλαυνε στην πόλη – η μούντζα που, όπως γραφόταν τότε, έγινε σύμβολο της «Αγανάκτησης». Ηταν η «εθνική μας μούντζα» που «άξιζε στους πολιτικούς της χρεοκοπίας». Και ο μαθητής, που μάλλον προχώρησε στη συγκεκριμένη ενέργεια υποκινημένος είτε από κάποιους αντιμνημονιακούς είτε από το κλίμα της εποχής, ανήχθη σε ήρωα και φτιάχτηκε κίνημα για να μην τιμωρηθεί, στο πλαίσιο της πειθαρχικής διαδικασίας του σχολείου.

Το δεύτερο, ήταν η οργανωμένη επίθεση κατά της στρατιωτικής παρέλασης στη Θεσσαλονίκη, την οποία παρακολουθούσε ο τότε πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας. Οι διαδηλωτές, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ της εποχής, ήταν «μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, εκπαιδευτικοί, “αγανακτισμένοι”, μέλη σωματείων, οπαδοί του Ηρακλή και ομάδα πολιτών», πιθανότατα χρυσαυγίτες.  Ματαίωσαν διά της βίας την παρέλαση, μεταξύ άλλων αποκαλούσαν τον πρώην πρόεδρο «προδότη» και, ουσιαστικά, σφράγισαν ένα στάτους ακυβερνησίας, που οδήγησε τον τότε πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, τρεις ημέρες μετά, να προτείνει δημοψήφισμα – καίρια επιλογή που συνέβαλε στην πτώση της κυβέρνησής του.

Θυμάμαι εκείνα τα περιστατικά και τα συγκρίνω με ορισμένα σημερινά. Με το κλείσιμο του ματιού από τον ΣΥΡΙΖΑ στους αντιεμβολιαστές – με πολλούς από τους οποίους είναι βέβαιο ότι είχε τότε συναντηθεί στα μέτωπα της «αγανάκτησης». Και με ζητήματα που γεννά η συγκυρία, όπως το θλιβερό περιστατικό με την καταδίωξη κλεμμένου αυτοκινήτου στο Πέραμα, μέσω του οποίου στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ άλλων Σπίρτζης και Τζανακόπουλος, επιχείρησαν να αποδώσουν δολοφονική πρόθεση και ρατσιστική στάση στους αστυνομικούς, υποστηρίζοντας ψεύδη, όπως π.χ. ότι οι αστυνομικοί γνώριζαν ότι πυροβολούσαν Τσιγγάνους, κάτι που ήταν αδύνατο να γνωρίζουν.

Αυτά συνέβησαν, αυτά συμβαίνουν – και να μην ξεχνάμε ότι όπως και τότε, ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ ελπίζει σε κλίμα γενικευμένη δυσαρέσκειας και στην αποσταθεροποίηση. Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται.