Τρόπος ζωής, όχι μόδα

Mes que un Club. Ναι, αλλά πότε; Οταν στην Μπαρτσελόνα λειτουργούν όλα ρολόι, οι Χρυσές Μπάλες παρελαύνουν στον αγωνιστικό χώρο, οι τουρίστες ψάχνουν απεγνωσμένα ένα εισιτήριο για να πουν «ήμουν κι εγώ στο Καμπ Νου» και όταν επικρατεί άπνοια στην πολιτική σκηνή της Καταλωνίας;

Ο μύθος του «κάτι παραπάνω από έναν σύλλογο» ξέφτισε, τόσο που η εμπνευσμένη φράση του άλλοτε προέδρου της Μπάρτσα Ναρθίς ντε Καρέρας δεν αξίζει να βρίσκεται γραμμένη στις εξέδρες του Καμπ Νου, ήδη από την 1η Οκτωβρίου 2017 όταν οι παίκτες δέχτηκαν να αγωνιστούν με τη Λας Πάλμας κι ενώ η Καταλωνία έβραζε από θυμό για το δημοψήφισμα.

Την Τετάρτη το γήπεδο ήταν μισοάδειο, μόλις 45.968 εισιτήρια, στον πιο κρίσιμο αγώνα των άπειρων Μπλαουγκράνα στο φετινό Τσάμπιονς Λιγκ. Ετσι δείχνουν την πίστη τους προς το καμάρι τους οι φίλοι της Μπάρτσα; Εφυγε ο Μέσι. Κι αν δεν έφευγε, σε δύο, τρία χρόνια το πολύ θα τον έδιωχνε η φύση. Δεν είναι πια η ομάδα του παρελθόντος. Υπήρξε ομάδα που δεν έπεσε ποτέ από την κορυφή; Μόνο απογοήτευση σκορπούν οι φίλοι της Μπάρτσα με τη συμπεριφορά τους. Και χωρίς να το αντιλαμβάνονται αποκαλύπτουν τη μεγάλη τους διαφορά απ’ αυτούς που τραγουδούν You’ll Never Walk Alone.

Τριάντα πέτρινα χρόνια έζησαν οι οπαδοί της μεγαλύτερης ομάδας στην Αγγλία, της Λίβερπουλ, μέχρι να δουν ξανά να επιστρέφουν οι επιτυχίες στο Ανφιλντ. Κι όμως, αυτοί εκεί. Τραγουδούσαν και ανατρίχιαζαν τα ξύλα στις παμπάλαιες εξέδρες του προπολεμικού γηπέδου τους. Εβλεπαν τα πρωταθλήματα να περνούν από μπροστά τους και να καταλήγουν 50 χιλιόμετρα ανατολικότερα. Ανέλαβαν τον σύλλογο καιροσκόποι, μεγάλοι παίκτες χρησιμοποίησαν την κόκκινη φανέλα για να εκτοξεύσουν την αξία τους και όταν έγιναν σπουδαίοι και τρανοί πήραν τον δρόμο για Βαρκελώνες και Λονδίνα. Αυτοί όμως δεν έφυγαν. Γιατί γι’ αυτούς η Λίβερπουλ δεν είναι μόδα για να την επικαλούνται όπως οι εφήμερα μεγαλοπιασμένοι καμαρώνοντας σαν να φορούν καμπαρντίνα Burberry. Είναι μέρος της κουλτούρας τους, της ίδιας της ζωής τους. Τα κασκόλ, τα λάβαρα που φέρουν μαζί τους έχουν ηλικία είκοσι και τριάντα χρόνων και όχι δέκα, όσα κράτησε η δόξα του Μέσι.