NON PAPER

Οπως Αμερική

Οι παλαιότεροι, οι συνομήλικοί μου δηλαδή ίσως τη θυμούνται. Εκείνη τη διαφήμιση με τη δίμετρη, εντυπωσιακή Υβέτ που έκανε μεγάλη καριέρα ως μοντέλο – νομίζω και ως μπασκετμπολίστρια – στην Ελλάδα. Εμπαινε λοιπόν η Υβέτ κάπου αλλά δεν θυμάμαι ακριβώς πού. Μπορεί φαρμακείο, μπορεί και κατάστημα καλλυντικών. Σε καμιά «Υβόννη» για παράδειγμα. Ζητούσε κάτι που δεν θυμάμαι ακριβώς τι. Εχω την εντύπωση βερνίκι νυχιών. Και όταν το έβρισκε, έλεγε με χαριτωμένη αμερικάνικη προφορά: «Οπως Αμερική». Επικοινωνιακό δίδαγμα: Οταν το διαφημιστικό σλόγκαν είναι πολύ δυνατό, καπελώνει το προϊόν. Και, τελικά, μένει το σλόγκαν διά πάσαν χρήση.

Οταν προβαλλόταν η διαφήμιση, τα σημερινά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ υποθέτω ότι ήταν απασχολημένα με το να γκρεμίσουν τον καπιταλισμό ή κάτι τέτοιο και το πιθανότερο είναι να μην έβλεπαν διαφημίσεις που είναι οι «καμπάνες» του κεφαλαίου. Πάντως το «Οπως Αμερική» φαίνεται ότι κατεγράφη στον σκληρό. Και, μερικές δεκαετίες αργότερα, ανασύρθηκε τροποποιημένο σε «Οπως Αυστρία».

Πρόκειται για μια υψηλού περιεχομένου πολιτική σκέψη. Αφού, σου λέει, ο αυστριακός καγκελάριος Κουρτς κατηγορήθηκε για διασπάθιση κρατικού χρήματος προκειμένου να χειραγωγήσει δημοσκοπήσεις και Τύπο δεν ζητάμε κι εμείς, για το ίδιο θέμα, μια Εξεταστική για τον Μητσοτάκη; Αλλά επειδή οι όμορφες πολιτικές κινήσεις όμορφα καίγονται, η Νέα Δημοκρατία ανοίγει το χρονικό εύρος το οποίο θα διερευνήσει η Εξεταστική. Από το 2015 και μετά. Μπίνγκο!

Η λήθη και το θράσος

Αλήθεια τώρα; Μιλάει ο ΣΥΡΙΖΑ για χειραγώγηση των μέσων επικοινωνίας και για δημοσκοπήσεις; Με «γάτες Ιμαλαΐων» και «κόκκινους κομισάριους» που αποπειράθηκε να τοποθετήσει σε αυτήν την εφημερίδα, παίζοντας με το ψωμί απλήρωτων εργαζομένων; Με ινστιτούτα Φλωρεντίας και διαγωνισμούς παρωδία για τις τηλεοπτικές άδειες; Με το «χαστούκι» που έφαγε γι’ αυτήν την υπόθεση από το Συμβούλιο της Επικρατείας; Με «βοσκοτόπια» και, καθ’ ομολογία, «λαγούς»; Με κλείσιμο καναλιών; Με τον στρατό των διαδικτυακών τρολ που ξεκίνησαν από τα υπόγεια της Κουμουνδούρου για να εξελιχθούν σε «δημοσιογράφους»; Με τα μυστικά κονδύλια του Νίκου Παππά και «μαύρα» χρήματα για το στήσιμο κρυφοκομματικών σάιτ; Ή μήπως με εκείνες τις δημοσκοπήσεις, παραμονές των εκλογών του 2019, που έλεγαν για μάχη στήθος με στήθος; Ή τις άλλες, τις μυστικές, που επικαλούνταν ο Χριστόφορος Βερναρδάκης; Και τη δήλωση της Ολγας Γεροβασίλη πού την πας; «Δικαίωμά μας να επιβάλλουμε τις ειδήσεις στα κανάλια» είχε πει το 2016 η «σιδηρά κυρία» του κόμματος.

Εκτός όμως από αυτά που τα θυμούνται όλοι, υπάρχουν και κάποια άλλα. Θα βόλευε ίσως τον ΣΥΡΙΖΑ να ξεχαστούν αλλά δεν βολεύει καθόλου τη δημοκρατία η λήθη περί αυτών. Στην πρώτη επέτειο της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ είχε γίνει μια μεγάλη φιέστα στο τάε κβον ντο του Φαλήρου. Ο Αλέξης Τσίπρας έκλεισε την ομιλία του με μια πολύ spectacular ατραξιόν. Στην οθόνη που υπήρχε πίσω του, παρουσίαζαν φωτογραφίες «μνημονιακών» δημοσιογράφων. Και το κοινό ξεσπούσε σε γιουχαΐσματα (μόνο τα λιοντάρια δεν έβγαλαν). Οπως ρωμαϊκή αρένα. Ή όπως το έχει πει ο Δημόκριτος: «Λήθη ιδίων κακών θρασύτητα γεννά».

Η πανίδα της Αφρικής

Πρέπει να πήγαινα στην Γ’ Γυμνασίου. Διαγώνισμα στη Γεωγραφία και ένα από τα θέματα ήταν περί της πανίδας της Αφρικής. «Το έχω» σκέφθηκα. Και άρχισα να γράφω. Για ανδασονίες και ταμάρινδους, για πελαργόνια και κύρτανθους, για αγιοβασιλίτσες και αγριελιές, για κερασιές και κέδρους, για κουμαριές και χαρουπιές. Βγήκα από την αίθουσα πολύ ενθουσιασμένη με τον εαυτό μου και τη σιγουριά του άριστα. Μέχρι που άκουσα τις συμμαθήτριές μου να μιλούν για τίγρεις, αντιλόπες και ελέφαντες.

Ε, ναι. Αλλο η χλωρίδα που αναφέρεται στα φυτά μιας περιοχής και άλλο η πανίδα που περιλαμβάνει τα ζώα. Και αν μια μαθήτρια Γ’ Γυμνασίου μπορεί και να τα μπερδεύει, στον Δήμο της Αθήνας θα έπρεπε να τα έχουν ξεχωρίσει. Διότι τα πλατάνια στην Πανεπιστημίου, έτσι τουλάχιστον όπως τα φαντάζομαι, θα μου αρέσουν. Με τα ασβοκούνελα θα πάθαινα μια μικρή ταραχή.