Για το κέντρο της Αθήνας

Το κέντρο της Αθήνας έχει μείζον πρόβλημα λειτουργικότητας. Οι πρόσφατες -εν πανδημία – παρεμβάσεις είναι προφανές ότι περισσότερα προβλήματα δημιούργησαν παρά έλυσαν. Παρεμβάσεις που έγιναν χωρίς τις διαδικασίες μελετών κυκλοφοριακών, περιβαλλοντικών, κοινωνικών κ.λπ. Γιατί πέρα από εκθέσεις, power points και αναγγελίες καλών προθέσεων δεν είναι γνωστό ποιες μελέτες ανατέθηκαν και με τι διαδικασίες και ποιους στόχους, ποιες εγκρίθηκαν και από ποιους. Και τι περιελάμβαναν, καθότι οι παρεμβάσεις που έγιναν δοκιμαστικά (!) δεν βασίστηκαν ούτε σε μελέτες (έστω «εκθέσεις») για τις επιπτώσεις σε άλλους δρόμους, όπως Αρδηττού, Βασ. Κωνσταντίνου, Ακαδημίας, Σόλωνος, Σταδίου, Μητροπόλεως κ.λπ.

Ετσι όλο το κέντρο του κέντρου βρίσκεται μονίμως σε συμφόρηση. Συμφόρηση που οφείλεται στη Λεωφ. Ολγας που καταργήθηκε, στον περιορισμό των λωρίδων στο Σύνταγμα, στον περιορισμό των λωρίδων στην Πανεπιστημίου, κ.ά. Μα οφείλεται ακόμη και στη μη τήρηση των προβλέψεων και αυτών των εξαγγελθεισών καλών προθέσεων, όπως π.χ. η (παράνομη πλέον) στάθμευση ταξί στη δεξιά λωρίδα της πλατείας Συντάγματος, ή στη μη τήρηση παλαιότερων προβλέψεων, όπως χρήση της λεωφορειολωρίδας από παραβάτες στην Αμαλίας πηγαίνοντας προς Συγγρού, πρακτικώς στον αποκλεισμό της Πλάκας και των κατοίκων της, παραβλέποντας τις προβλέψεις της εγκεκριμένης και εφαρμοσμένης για χρόνια μελέτης της ομάδας Ζήβα, χρήση τουλάχιστον δύο λωρίδων (παρανόμως) για τα ξενοδοχεία του Συντάγματος, παράνομη στάθμευση σε δρόμους (για δύο λεπτά, βρε αδερφέ…) και βέβαια σε πεζοδρόμια και πεζοδρόμους.

Και στο «αισθητικό» μέρος, τοποθετείται χρυσαφένιο άγαλμα – κατά δήλωση, όχι ομοιότητα – της Μαρίας Κάλλας και αναγγέλλεται αντικατάσταση των φοινίκων της πανδημίας με πλατάνια, υποθέτω για να ψάχνουν για νερό και για να κρυφτεί η Τριλογία.

Εχει γίνει άραγε έρευνα για τα αυτοκίνητα που έρχονται π.χ. από τη Λεωφ. Βουλιαγμένης – Ηλιουπόλεως ή περνούν την Πανεπιστημίου από πού έρχονται και πού πάνε; Περνούν για να χαζέψουν το κέντρο ή δεν έχουν άλλον προφανή τρόπο να πάνε από το ένα μέρος της πόλης στο άλλο για δουλειά; Και η λύση που τους απομένει είναι να βρουν άλλον τρόπο (ποιον και με τι επιπτώσεις;) ή απλώς να παρανομούν; Μήπως θα έπρεπε να προγραμματιστούν, να μελετηθούν και να εκτελεστούν έργα; Υπογειοποιήσεις μήπως; Και, απλό παραδειγματάκι για αρχή, μήπως να καταργηθεί το φανάρι για πεζούς από Ερμού για πλατεία Συντάγματος που μπλοκάρει την ούτως ή άλλως αργή κίνηση, αφού προηγηθεί κατασκευή υπόγειας διάβασης;

Φοβάμαι ότι οι γενόμενες και οι αναγγελλόμενες παρεμβάσεις θα διώξουν και άλλους κατοίκους από το κέντρο της πόλης. Και οι τουρίστες που θα έρχονται στο κέντρο με τα παρανόμως σταθμεύοντα πούλμαν τους πότε πότε θα διακρίνουν και θα φωτογραφίζουν όποιον/α τους φαίνεται ότι μπορεί να είναι κάτοικος του κέντρου – είδος σε διαδικασία εξαφάνισης.Με δυο λόγια, πρέπει να συμφωνήσουμε τι Αθήνα θέλουμε. Θέλουμε ένα ζωντανό κέντρο με οικονομική ζωή, θέλουμε ένα κέντρο της πόλης γεμάτο κατοίκους; Και πρέπει να συμφωνήσουμε για τις διαδρομές. Θέλουμε να δημιουργήσουμε εναλλακτικές διαδρομές και εναλλακτικούς τρόπους μετάβασης σε διάφορα μέρη της πόλης;

Αν ναι, δεν χρειάζονται μόνο ιδέες -καλές ή κακές -, χρειάζονται μετρήσεις, χρειάζονται μελέτες, χρειάζεται υλοποίηση προϋποθέσεων. Και για να υπάρχει και καλόπιστη προσμονή χρειάζονται και ορισμένα πιο απλά – μπανάλ – πράγματα, όπως αποκατάσταση πεζοδρομίων, έλεγχος παράνομης στάθμευσης (ολιγόλεπτης και πολύωρης), πεζοδρόμια και πεζόδρομοι μόνο για πεζούς, καθαριότητα. Και βέβαια χρειάζεται και διάλογος. Διάλογος με τους Αθηναίους έστω και Περιπατώντας.

Ο Σπύρος Καβουνίδης είναι δρ πολιτικός μηχανικός, κάτοικος Πλάκας