Γράμμα προς τον υποψήφιο πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ

Θυμάμαι πριν από 6 χρόνια ένα διαφημιστικό σποτ της καμπάνιας του Κυριάκου Μητσοτάκη για τις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ. Ξεκινούσε με το απόσπασμα της συνέντευξης του Αλέξη Τσίπρα στον Μπιλ Κλίντον, τη σκηνή με την τρόικα όπου η ελληνική αποστολή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είχε ξεχάσει τον φάκελο με τις προτάσεις της, φωτογραφία από τη Σύνοδο Κορυφής, όπου ο Αλέξης Τσίπρας φαινόταν απομονωμένος στην άκρη του κάδρου, ενώ στο σπικάζ ακουγόταν το «madame Merkel». Το σποτ συνέχιζε με σκόρπιες ατάκες: «Στις 20 Δεκεμβρίου βάλε τέλος. Η Ελλάδα πρέπει να εκπροσωπείται με αξιοπιστία. Με αυτόν που θα αντιμετωπίζεται ως ισότιμος. Με αυτόν που δεν θα ξαναρισκάρει τη θέση μας στην ευρωζώνη. Στις 20 Δεκεμβρίου εσύ αποφασίζεις. Ψηφίζουμε Πρωθυπουργό». Το σποτ δεν είχε ούτε μία αναφορά στις εσωκομματικές εκλογές. Δεν είχε μομφές για τους συνυποψηφίους του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δεν ανέφερε τις λέξεις «Νέα Δημοκρατία». Δεν είχε ούτε καν πλάνο του Κυριάκου Μητσοτάκη! Αυτό που έκανε ήταν να προσδιορίσει με σαφήνεια ποιον θεωρούσε αντίπαλο ο Κυριάκος Μητσοτάκης, υποδήλωνε σε ποια σημεία υπερτερούσε ο ίδιος έναντι αυτού του αντιπάλου, έκανε τροχιοδεικτική προς τον απώτερο στόχο: «στις 20 Δεκεμβρίου ψηφίζουμε Πρωθυπουργό» και έθετε ένα συγκεκριμένο δίλημμα. Ποιος μπορεί να κερδίσει τον Αλέξη Τσίπρα, ποιον θέλετε για Πρωθυπουργό. Το μήνυμα ήταν εύγλωττο, εύληπτο και αδιαπραγμάτευτο. Μητσοτάκης Vs Τσίπρα. Ισως γι’ αυτό πολλοί αναλυτές εκτιμούν ότι ο σημερινός Πρωθυπουργός εξελέγη πρόεδρος της ΝΔ με τις ψήφους πολλών κεντρώων και πρώην σημιτικών ψηφοφόρων που είδαν στο πρόσωπό του αυτόν που θα νικούσε τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή, από αυτό που κάνουν σχεδόν όλοι οι υποψήφιοι για την προεδρία του ΚΙΝΑΛ. Αποφεύγουν πεισματικά να προσδιορίσουν τον πολιτικό αντίπαλο, στις τοποθετήσεις τους προσπαθούν να υποδηλώσουν τα προτερήματά τους έναντι των συνυποψηφίων τους, για παράδειγμα την ανάγκη ανανέωσης του κόμματος, θεωρούν αυτονόητη υποχρέωσή τους η κριτική τους να γέρνει ισοβαρώς προς δεξιά και αριστερά, ενώ κάνουν επί παντός κριτική στην κυβέρνηση, λειτουργώντας περίπου ως ελάσσων εταίρος του ΣΥΡΙΖΑ. Το ΚΙΝΑΛ ξεχνά πως δεν είναι αξιωματική αντιπολίτευση για να έχει αντίπαλό του την κυβέρνηση. Εχει αντίπαλο αυτόν που το εκτόπισε από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και το έβαλε στην κατηγορία «μικρά κόμματα». Ο αγώνας που δίνει είναι για να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση. Δεν παλεύει για να νικήσει την κυβέρνηση. Αντί να προσπαθεί να ανακτήσει τον χώρο του Κέντρου, με τη στάση του σχεδόν τον έχει εκχωρήσει στη ΝΔ. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις όλου του προηγούμενου διαστήματος, το ΚΙΝΑΛ έγινε το κόμμα που για πρώτη φορά στα χρονικά διαφωνούσε μόνιμα με τους ψηφοφόρους του για πανεπιστημιακή αστυνομία, καταλήψεις στα σχολεία, Κουφοντίνα, φτάνοντας στο σημείο οι ψηφοφόροι του να εκφράζουν σε ποσοστό 92% θετικές κρίσεις για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οποιο θέμα αναδεικνύει ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα κι αν αποτελεί κατάλοιπο θέσης από την εποχή του 3%, υιοθετείται από το ΚΙΝΑΛ, απλά σε μικρότερη ένταση. Τακτική που έτσι κι αλλιώς είναι λανθασμένη, διότι σε αυτή την περίπτωση κερδίζει πάντα το ορίτζιναλ.