Γκάζωνε τη ζωή της, έως το τέλος

Tρίτη βράδυ, λίγο μετά τις οκτώ. Εχει ήδη νυχτώσει ενώ το φθινόπωρο κάνει πλέον αισθητή τη μελαγχολική παρουσία του. Μαζεμένοι στο σπίτι και το τηλέφωνο στο κινητό μου χτυπάει. Η συσκευή μου δεν έχει καλό σήμα εκεί μου μένω και μόλις διαπιστώνω ότι είναι η Αριάδνη, τρέχω να βγω στο μπαλκόνι για να μη χάσω την κλήση της:

– Αρια μου τι κάνεις;

– Nίκο, οι γιατροί μου είπαν ότι έχω τρεις με τέσσερις μήνες ζωής.

(Ανεβάζω τη φωνή μου για να την ταρακουνήσω): – Σταμάτα, μην πιστεύεις τι σου λένε οι γιατροί. Είπαμε, θα το παλέψουμε, αφού εσύ γνωρίζεις από μάχες.

Στην τηλεφωνική επικοινωνία μας παρεμβαίνει η μητέρα της που έχει θωρακιστεί, με ό,τι ατσάλινες αντοχές έχουν απομείνει: – Eγώ είμαι με τον Νίκο.

Πονάω, συνεχίζει να μου λέει στο τηλέφωνο. Moυ είπαν ότι δεν υπάρχει πλέον καμία θεραπεία για εμένα.

Οταν κλείσαμε το τηλέφωνο είχαμε τον νου μας με τη σύζυγό μου, την Ελενα, να μιλήσουμε εκ νέου σε δύο ημέρες, την Πέμπτη 30 Σεπτεμβρίου. Ομως, την Τρίτη το βράδυ, στις 28 Σεπτεμβρίου, έμελλε να είναι η τελευταία φορά που επικοινωνήσαμε. Εκείνο το τηλέφωνο έκλεισε βαριά, αλλά κανείς δεν πίστευε ότι ο χρόνος άρχισε να τελειώνει για τη δικιά μας Αριάδνη.

Τα μαντάτα δεν άργησαν να μεταδοθούν: H Αριάδνη μάς «ταρακούνησε» όλους το πρωινό της Δευτέρας, στις 4 Οκτωβρίου. Η Αριάδνη «έφυγε». Μας ξερίζωσε συθέμελα, και αρχίσαμε όλοι να βλέπουμε – και πάλι – εκείνο το συνταρακτικό βίντεό της στο Youtube, που για 20 λεπτά μας περιέγραφε τον δικό της Γολγοθά που τραβούσε τέσσερα χρόνια, για τον καρκίνο που την ταλαιπωρούσε. Ενα βίντεο, που το ανέβασε λίγες ημέρες πριν μας εγκαταλείψει για άλλες, πιο όμορφες διαδρομές,  απαλλαγμένη από τον πόνο που την ταλαιπωρούσε τα τελευταία χρόνια.

Και όμως, όσες φορές συναντηθήκαμε μου ανέφερε ότι ήταν αποφασισμένη να το παλέψει. Ηταν αυτό το χαμογελαστό κορίτσι, με τη φρεσκάδα, τη δυναμική της παρουσία, που κέρδισε τους πάντες, ιδίως με το θάρρος της να μιλάει για το πρόβλημά της, χωρίς ηττοπάθεια ή λιγοψυχία. Ποτέ της δεν έδειξε ότι είναι βουτηγμένη στον φόβο. Αλλωστε, δεν της ταίριαζε. Ούτε οπισθοχώρησε ποτέ. Ούτε αυτό το γνώριζε. Το μόνο που γνώριζε ήταν να πατάει τέρμα το γκάζι όταν έβλεπε τα δύσκολα. Οπως είχε μάθει από τη δουλειά της, που την αγαπούσε, και ήθελε να την απογειώσει. Και τα κατάφερε. Κατάφερε να μας εντυπωσιάσει όλους μας με τον δικό της τρόπο.

Δημοσιογράφος αυτοκινήτου, η Αριάδνη Γερασιμίδου, μέσα σε λίγα χρόνια αναρριχήθηκε στα μέσα ενημέρωσης, προσηλωμένη στον χώρο των τεσσάρων τροχών, όντας από τις πιο καταξιωμένες του χώρου μας. Και με βαρύ βιογραφικό (παρά τα 30+ χρόνια της ηλικίας της) σαν να ήθελε να τα προλάβει όλα: Περιοδικά, εφημερίδες, τηλεόραση, ραδιόφωνο, site. Ομως, πιο πολύ από τα αυτοκίνητα, τα ταξίδια, τα νέα μοντέλα, την οδήγηση, αγάπησε και αφοσιώθηκε έως και την τελευταία στιγμή στην οδική ασφάλεια. Εκανε δικά της βίντεο, δίνοντας συμβουλές για την πολύπαθη ασφάλεια στους ελληνικούς δρόμους, για το πώς μπορούμε να προφυλαχθούμε σε περίπτωση ενός ατυχήματος, πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε στον δρόμο, να φοράμε τη ζώνη ασφαλείας.

Θυμήθηκα και ένα ταξίδι, που ήμασταν μαζί, όπου για ώρες μου έλεγε για τα σχέδια που κάνει για τη δουλειά της και το πόσο πολύ θέλει να προσφέρει στο να μάθει ο κόσμος να οδηγεί σωστά. Είχε την εμπειρία και τα αντανακλαστικά ενός οδηγού αγώνων, και σε εκείνη τη διαδρομή, παρά τη βροχή, το κοντρόλ της ήταν υποδειγματικό. Δεν φοβόταν τίποτα. Αντιθέτως. Ακόμη και όταν σπίναρε, συνέχισε να συζητάει ήρεμα σαν να καθόταν αναπαυτικά στον καναπέ της, παρόλο που είχαμε δύσκολες οδηγικές συνθήκες. Οι δοκιμές αυτοκινήτων ήταν το πρωινό της, η ζωή της. Και το τιμόνι είχε γίνει η προέκταση των χεριών της.

Ενα εξωτικό σε ομορφιά κορίτσι, ένα θηλυκό «μαγκάκι» που έσπασε το αντρικό κατεστημένο σε ένα επάγγελμα που «ντρόπιαζε» με τις γρήγορες τιμονιές της ακόμη και τους πιο έμπειρους δημοσιογράφους αυτοκινήτου. Αναζητούσε πιο φρέσκους τρόπους γραφής στην παρουσίαση των ρεπορτάζ της, δεν άφησε ποτέ το γκάζι παρόλο που ο καρκίνος άρχισε να την κουράζει. Ακόμη και την τελευταία στιγμή, αποφάσισε να μείνει στην πίστα. Δεν παραιτήθηκε, δεν μπήκε ποτέ στα πιτ στοπ. Στη σύντομη αλλά πλούσια καριέρα της οδήγησε περισσότερα από 1.500 νέα μοντέλα, έγραψε εκατοντάδες χιλιάδες χιλιόμετρα, γνώρισε ό,τι δεν έχει ανταμώσει καμία άλλη γυναίκα στην Ελλάδα πίσω από το τιμόνι. Και ως την τελευταία στιγμή δεν τράβηξε ποτέ το χειρόφρενο. Μια εβδομάδα πριν μας αποχαιρετήσει, μάνατζερ ελληνικής αντιπροσωπείας μου εκμυστηρεύτηκε ότι ζήτησε να οδηγήσει ένα νέο, σύγχρονο αυτοκίνητο. Μόνη της πήγε να το παραλάβει, μόνη της το γύρισε. Ισως να ήθελε να κάνει μια τελευταία δοκιμή, πριν παρκάρει μια για πάντα σε αυτόν τον κόσμο.

«Δεν θέλω κανένας να λυπηθεί, θέλω να χαμογελάτε και να ζείτε την κάθε σας ημέρα ευτυχισμένοι! Δεν αξίζει τίποτα παρά οι στιγμές που έχουμε! Να τις περνάτε όμορφα, να μη δουλεύετε πολύ και να ΖΕΙΤΕ!». Αυτό ήταν το τελευταίο της μήνυμα.

Καλές διαδρομές, αγαπημένη μας Αρια…