Μικρή

Στη χθεσινή κοινοβουλευτική συζήτηση για την ελληνογαλλική συμφωνία και τις φρεγάτες, ο Μητσοτάκης είπε (πάνω – κάτω) εκείνα που περιμέναμε να πει. Αλλωστε λόγω του θέματος έπαιζε στο γήπεδό του.

Αντιθέτως δυσκολεύτηκα να καταλάβω τα επιχειρήματα που έπεισαν τον Τσίπρα να καταψηφίσει.

Ο ίδιος ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ με μπέρδεψε.

Από τη μια πλευρά αναγνώριζε το πρόβλημα χωρίς να εξηγεί ποιο είναι το πρόβλημα. Κι από την άλλη απέρριπτε τη λύση χωρίς κάποια αντίρρηση πειστικότερη από «τα φέρετρα με την ελληνική σημαία».

Δεν μπορώ να γνωρίζω αν εσωκομματικοί λόγοι τον έσπρωξαν σε αυτό το ακατανόητο πηγαινέλα μεταξύ κατάφασης και άρνησης.

Ακούγοντας όμως βουλευτές, όπως ο Φίλης ή η Αναγνωστοπούλου, αντιλαμβάνομαι ότι κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν μια ριζικά διαφορετική αντίληψη για τη χώρα και τα συμφέροντά της.

Αυτό δικαιολογεί το αλαλούμ της αντιπολίτευσης; Δεν ξέρω.

Στην πρώτη ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ μιλούσαν για «επί της αρχής στρατηγικά ορθές επιλογές» αλλά προσέθεταν ότι η κυβέρνηση έχει «έλλειψη στρατηγικής» (ανακοίνωση 29/9). Και χθες ο Τσίπρας έκλεισε την ομιλία του λέγοντας «δεν συναινούμε σε μια λάθος στρατηγική» (Βουλή, 7/10).

Τι από όλα ισχύει; Αυτή η έρημη στρατηγική είναι ορθή, είναι λάθος ή λείπει;

Θα έλεγα ότι μοιάζει ακατανόητο, αλλά πολύ φοβούμαι ότι οι αντιφάσεις κρύβουν αντιθέσεις. Με μια ελάχιστη κοινή βάση. Εκείνη που υπαινίχθηκε ο ίδιος ο Τσίπρας.

Περιέγραφε τις προβλέψεις της συμφωνίας. Κι αμέσως μετά αναρωτήθηκε από ποιον τα ζητάει αυτά.

– Από τη μικρή Ελλάδα;

Είναι η αντίληψη ότι η Ελλαδίτσα αποτελεί μια κακόμοιρη «Ψωροκώσταινα» που δεν δικαιούται να διεκδικεί ρόλους ή να διατηρεί φιλοδοξίες πάνω από το μπόι της.

Οι σκιές του Γούναρη και του Σκουλούδη επανεμφανίστηκαν στο βήμα της Βουλής – λίγα μόνο χρόνια αφότου ο ΣΥΡΙΖΑ «θα άλλαζε την Ευρώπη» με έναν νόμο και ένα άρθρο.

Τελικά κι ίσως για πρώτη φορά τις τελευταίες δεκαετίες αντιπαρατέθηκαν στη χθεσινή συζήτηση τόσο ξεκάθαρα δύο Ελλάδες. Οχι οι «πατριώτες» και οι «λιγότερο πατριώτες» – ποτέ δεν θα περνούσε από το μυαλό μου κάτι τέτοιο!

Αλλά μια Ελλάδα που από θέση ισχύος προσβλέπει σε μια θέση ισχύος. Και μια Ελλάδα ικανή μόνο να στέλνει νοσοκόμες και γάζες για ανθρωπιστική βοήθεια.

Ο καιρός θα δείξει αν η ελληνογαλλική συμφωνία αποδειχθεί ιστορική ή αν θα καταλήξει στο νεκροταφείο των μεγάλων προσδοκιών.

Είναι όμως ήδη ένα μεγάλο βήμα που αλλάζει πολλά δεδομένα στην ευρύτερη περιοχή.

Το οποίο πολλοί θα καμαρώνουν ότι υποστήριξαν κι ελάχιστοι ότι απέρριψαν. Κυρίως μάλιστα όταν το απέρριψαν και χωρίς σοβαρό λόγο.