NON PAPER

Θεωρίες, προσδοκίες, αηδίες

Η πρόσκληση που έλαβα, ηλεκτρονικά, για παρουσίαση βιβλίου είχε φαρδιά – πλατιά τη διευκρίνιση. «Η είσοδος επιτρέπεται μόνο σε εμβολιασμένους και σε όσους έχουν νοσήσει το τελευταίο εξάμηνο». Κάτι που το βλέπω όλο και πιο συχνά τελευταία αναφορικά με παραστάσεις, εγκαίνια, αίθουσες εκδηλώσεων, ενώ πριν από λίγες εβδομάδες οι υπεύθυνοι δίσταζαν να το πουν ξεκάθαρα (είναι και αυτές οι θεωρίες περί διχασμού που διακινούνται από πολιτικές σκοπιμότητες). Τηλεφώνησα σε φίλο που συμμετέχει στη συγκεκριμένη παρουσίαση για να του πω πόσο συμφωνώ με αυτήν τη διευκρίνιση. Εισέπραξα ένα είδος υπαινικτικής δυσθυμίας. «Δεν νομίζω ότι είναι και τόσο καλό. Δεν μπορείς να επιβάλεις κάτι με το ζόρι. Σαν το “Αποφασίζουμε και διατάσσουμε” ακούγεται». Ο φίλος έχει γεννηθεί τη δεκαετία του 1970, μετά τη χούντα. Πετάει το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» χωρίς να έχει πλήρη συναίσθηση του τι σήμαινε τότε που ακουγόταν από «επίσημα» χείλη (και με τη χαρακτηριστική, τσιριχτή φωνή), ότι οι φράσεις δεν είναι απλώς λέξεις στη σειρά, ούτε οι λέξεις γράμματα στη σειρά, «χρωματίζονται» από το περιβάλλον τους. Επίσης όμως είναι ένας άνθρωπος καλλιεργημένος και, φυσικά, εμβολιασμένος αφού, διαφορετικά, δεν θα μπορούσε να εργαστεί. Αλλη περίπτωση. Ο διαχειριστής μεγάλου συναυλιακού χώρου. Προετοιμάζει το πρόγραμμα για τους επόμενους μήνες με παραστάσεις «ανοιχτές» για όλους κι ας ξέρει ότι μπορεί να διαθέσει πολύ λιγότερα εισιτήρια. Ο ίδιος είναι εμβολιασμένος – τουλάχιστον έτσι λέει. Αλλά έχει άποψη. «Και το 50% των θέσεων να μου επιτρέψουν, εγώ βγαίνω. Το να κάνω τον χώρο μόνο για εμβολιασμένους, είναι σαν απευθύνομαι στο 50% του κοινού». Μία άποψη περί μισού – μισού, με τόσα κενά λογικής όσο και η αναφορά του συριζαίου βουλευτή Κώστα Ζαχαριάδη ότι οι μισοί βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας έχουν αποφοιτήσει από κολλέγιο ενώ οι μισοί του ΣΥΡΙΖΑ από δημόσιο σχολείο.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν αρχίζει και τελειώνει στους φανατικούς και γραφικούς αντιεμβολιαστές. Είναι κι αυτοί, όχι λίγοι, που τους κλείνουν το μάτι. Που τους κανακεύουν. Που θεωρητικοποιούν τον εμβολιασμό γύρω από το γαϊτανάκι του δικαιωματισμού. Ή που το βλέπουν αποκλειστικά – και κοντόφθαλμα – ως «ταμείο».  Εχω προσπαθήσει, βλέποντας τα στοιχεία, να αποδώσω σε διάφορες αιτίες τα χαμηλά ποσοστά εμβολιασμένων στη χώρα μας. Μπα, ούτε το μορφωτικό ούτε το οικονομικό επίπεδο βλέπω να παίζουν ρόλο. Είναι αυτή η τάση να διπλώνουμε σε θεωρίες – κουρελόχαρτα τα πάντα. Να αναγάγουμε τα απλά σε περίπλοκα. Να μη λαμβάνουμε υπόψη ότι τα δικαιώματα πηγάζουν από υποχρεώσεις. Και ακούγοντας ότι με τα νέα μέτρα οι εμβολιασμένοι θα κυκλοφορούν παντού ελεύθεροι, σκέφτομαι ότι κανένας δεν είναι πραγματικά ελεύθερος σε μια κοινωνία που ο καθένας έχει μία θεωρία για το οτιδήποτε. Α ρε Πορτογαλία, πώς μας πετσόκοψες έτσι.

Η κυρα-Μαρία  

Την έβλεπα στην εκπομπή Live News. Η ηλικία της «οχτώ και εφτά» όπως είπε η ίδια στην κάμερα, δηλαδή 87. Ντυμένη αλλοπρόσαλλα όπως πολλές γυναίκες στην ηλικία της. Παντελόνι, καπιτονέ γιλέκο (από την γκαρνταρόμπα κάποιου παιδιού προφανώς), μαντίλι απομίμηση μεταξιού στο κεφάλι. Το σπίτι της κι αυτό ασυνάρτητο σαν αυτά που βλέπεις στην περιφέρεια, με βοηθητικά αντικείμενα και πλαστικές καρέκλες στοιβαγμένα στην είσοδο, μια κουζίνα που είναι συγχρόνως και κρεβατοκάμαρα. Τα παιδιά της είναι στον «Κάναντα», τη βοηθούν οικονομικά, έχει και τη σύνταξη του άντρα της – 348 ευρώ τον μήνα.  Αυτή είναι η κυρα- Μαρία. Προχθές, για πέμπτη φορά από τον Ιούνιο, μπήκε κάποιος να τη ληστέψει, τη χτύπησε κιόλας όπως και τις προηγούμενες. Η κυρά Μαρία, καθώς ο ληστής έφευγε, του έριξε με το αεροβόλο. «Οχι για να τον σκοτώσω, να του κάνω ένα σημάδι». Εναντίον της σχηματίστηκε δικογραφία. «Τα παιδιά μου μού είπαν ότι μπορεί να πάω φυλακή. Δεν με νοιάζει. Εγώ περπατούσα στον πάγο. Οχι στο χιόνι που είναι αφράτο και βουλιάζει το πόδι, στον πάγο που γλιστράει». Τα σχόλια νομίζω ότι περιττεύουν.