«Η ιππασία είναι η ψυχοθεραπεία μου»

Να ξεκινήσουμε την κουβέντα μας από τη λέξη που είπατε πριν από λίγο: «αυθόρμητα».

Θέλω να ζω αυθόρμητα. Να κάνω αυτό που σκέφτομαι, αυτό που νιώθω. Δεν θέλω να πολυσκέφτομαι τα πράγματα. Εχω μπει σε μια φάση της ζωής μου που επιδιώκω να ζω το τώρα όπως το θέλω. Ο,τι με ευχαριστεί. Πρέπει να κάνει ο καθένας ό,τι αγαπάει και γεμίζει την ψυχή του.

Πώς ζούσατε πρώτα;

Μηχανικά, ρομποτικά. Από το πρωί μέχρι το βράδυ ήμουν στη δουλειά: εφημερίδα, κανάλι, ραδιόφωνο – μόνο ρεπορτάζ. Δεν είχα πάει ποτέ διακοπές γιατί θα μου έκοβε τη φόρα από τη δουλειά. Θεωρούσα ότι είναι υπερτιμημένες οι διακοπές. Από το 2004 που ήρθα από τη Ρόδο όπου τελείωσα τις σπουδές μου μέχρι το 2017 δεν ζητούσα να πάρω άδεια ποτέ. Διέκοπτα τις αργίες μόνο Χριστούγεννα, Πάσχα κ.λπ. Είχα μόνο έναν στόχο: να καταξιωθώ στη δουλειά μου, βήμα βήμα.

Πώς επιθυμούσατε να είναι η πορεία σας;

Ονειρευόμουν πάντα να κάνω πρωινή ενημερωτική εκπομπή. Εβλεπα τον Δημήτρη Καμπουράκη και τον Γιώργο Οικονομέα στο Mega και έλεγα «τι ωραίοι τύποι, αυτό θέλω να κάνω».

Το πετύχατε. Επαναπροδιορίσατε τους στόχους;

Το είχα κάνει πριν ξεκινήσω την εκπομπή με τον Ιορδάνη. Προσπάθησα να ακούω το σώμα μου και να μην ξεπερνάω τα όρια. Πάντα παράλληλα με τη δημοσιογραφία δούλευα και βράδυ τα πρώτα χρόνια, κάνοντας υποδοχή, σέρβις. Δεν υπήρξα ανέμελη. Ευτυχώς, είχα μια ωραία φοιτητική ζωή. Τώρα που το σκέφτομαι, δεν θα άλλαζα κάτι απ’ ό,τι έχω ζήσει. Θεωρώ πως πρέπει να είσαι αφοσιωμένος σε ό,τι θες να πετύχεις. Με ό,τι και αν ασχοληθώ, δίνομαι ολοκληρωτικά.

Ο χώρος της τηλεόρασης στον οποίο καταφέρατε να μπείτε είναι όπως τον φανταζόσασταν;

Μου τη δίνουν ότι υπάρχουν ακόμη ταμπέλες: από πού προέρχεσαι, τι έχεις κάνει, η ηλικία. Σε αντιμετωπίζουν με αμφισβήτηση. Ενιωσα βλέμματα και από συναδέλφους – άντρες και γυναίκες – που είναι περισσότερα χρόνια στη δουλειά, από πολιτικούς. Στις αρχές αισθανόμουν περίεργα και λογόκρινα τον εαυτό μου. Σκεφτόμουν «μήπως να μην τον ρωτήσω αυτό;» κ.λπ. Αποφάσισα όμως να ρωτάω αυτό που μου έρχεται αυθόρμητα. Δεν ξέρω πού θα με οδηγήσει αυτό.

Εχει χώρο ο αυθορμητισμός στην τηλεόραση, και μάλιστα σε μια πρωινή ενημερωτική εκπομπή; Για παράδειγμα, το σχόλιό σας για το κολιέ της Κεραμέως είχε προκαλέσει πολλά σχόλια, ιδιαίτερα στα social media, ή για τον μουσικό από τη Θεσσαλονίκη και το περιβόητο «ρε ματζόρε».

Ναι, είχα νιώσει άβολα αλλά στο τέλος της ημέρας δικαιώθηκα. Θυμάμαι ότι είχε γίνει χαμός στο Twitter από την αντιπολίτευση. Πώς τόλμησα, δεν είναι δημοσιογραφία αυτό. Ομως αυτό ήθελα να πω, αυτό είπα.

Αισθανθήκατε ποτέ ότι έχετε να διαχειριστείτε ένα θέμα που ήταν πάνω από τις δυνάμεις σας;

Οταν πρόκειται για τα ελληνοτουρκικά, τα διεθνή, παρόλο που αυτές ήταν οι σπουδές μου. Ισως γι’ αυτό και αισθάνομαι όχι ότι δεν μπορώ να αντεπεξέλθω αλλά μια ευθύνη παραπάνω. Αυτό που σκέφτομαι πάντα είναι ότι πρέπει να είμαι ενημερωμένη, διαβασμένη, και να γνωρίζω όσο περισσότερες λεπτομέρειες μπορώ. Οχι για να κατακτήσω τα σκήπτρα της ενημέρωσης αλλά για να είμαι ο αγγελιοφόρος του κοινού. Να μεταφέρω την είδηση και την αγωνία του κόσμου στους αρμοδίους.

Θεωρείτε ότι έχει αλλάξει η θέση της γυναίκας στην τηλεόραση;

Είναι ακόμη ανδροκρατούμενος χώρος και υπάρχει – σε χαμηλότερο επίπεδο – σεξισμός.

Εχετε να «διανύσετε» μεγαλύτερη απόσταση από τον Ιορδάνη Χασαπόπουλο – ο οποίος είναι αναμφισβήτητα πιο έμπειρος από εσάς; Πρέπει, πιστεύετε, να καταβάλετε μεγαλύτερη προσπάθεια;

Κακά τα ψέματα. Οταν βλέπουν μια νέα γυναίκα, καλοβαλμένη, δεν σε παίρνουν τόσο σοβαρά όσο τον άντρα πολιτικό συντάκτη. Για να γίνει δεκτό το σχόλιό σου, πρέπει να διανύσεις μια διαδρομή. Οσο περνάει ο καιρός όμως δεν με απασχολούν αυτές οι συμπεριφορές. Τις προσπερνάω και κάνω τη δουλειά μου. Εχω βάλει ένα τείχος προστασίας. Οταν ξεκινούσα τη δουλειά, φορούσα φαρδιά ρούχα για να μην αισθάνομαι ότι προκαλώ. Πολλές φορές το ότι ήμουν χαρούμενη, ευγενική και ανέμελη μεταφραζόταν περίεργα.

Πώς δηλαδή;

Η χαζοβιόλα, η διαθέσιμη, η Πάστα Φλώρα. Εδωσα όμως να καταλάβουν απότομα το άλλο μου πρόσωπο όταν χρειάστηκε.

Μπορείτε να μου πείτε μια συγκεκριμένη περίπτωση;

Βεβαίως. Τα πρώτα χρόνια που ξεκινούσα στη δημοσιογραφία, είχα έναν διευθυντή ο οποίος με καλούσε να βγούμε έξω, με έπαιρνε στο εσωτερικό τηλέφωνο. Κάποια στιγμή πηγαίνω στο γραφείο του και του λέω «αν δεν σταματήσει αυτό, θα βγω έξω και θα σε κάνω ρεζίλι». Και φυσικά το σταμάτησε.

Είχατε επιπτώσεις στη δουλειά σας;

Καμία. Αυτοί οι τύποι είναι θρασύδειλοι.

Καταλαβαίνω την αντίδρασή σας αλλά αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί φλερτ, κάτι που δεν μπορεί να ποινικοποιηθεί.

Σαφώς. Δικαίωμα στο φλερτ έχουν όλοι. Από την άλλη, το ότι γίνεται κάποιος πιεστικός και αρνείται να ακούσει το «όχι» πώς χαρακτηρίζεται άραγε; Νομίζω ότι τότε περνάμε στην παρενόχληση. Είναι πολύ λεπτά τα όρια αυτών των συμπεριφορών από ανθρώπους οι οποίοι έχουν κάποια εξουσία.

Σκεφθήκατε ποτέ να εγκαταλείψετε τον χώρο εξαιτίας της πίεσης και των δυσκολιών που αντιμετωπίσατε, όπως η συμπεριφορά που μου περιγράψατε;

Οχι, ποτέ. Ακόμη και όταν διαγνώστηκα με καλοήθη όγκο, περίμενα πότε θα επιστρέψω στη δουλειά. Ηταν μια μεγάλη περίοδος αγωνίας μέχρι να εξακριβωθεί τι ακριβώς είναι και πώς θα αντιμετωπιστεί. Μέχρι εκείνη τη στιγμή νόμιζα ότι είμαι άτρωτη. Οτι δεν θα αρρωστήσω ποτέ. Οταν μου είπε ο γιατρός τι ακριβώς έχω, του λέω: «Αποκλείεται. Υπερκόπωση είναι». Οταν συνειδητοποίησα ακριβώς τι συμβαίνει, στενοχωρήθηκα και συγκεντρώθηκα στους τρόπους που θα μπορούσα να το ξεπεράσω. Ο ένας τρόπος ήταν να ζω με φάρμακα και με την αγωνία πως μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι κακό και ο άλλος το χειρουργείο. Επέλεξα τον δεύτερο.

Ποιες ήταν οι σκέψεις σας μετά το χειρουργείο;

Οτι πρέπει να σταθώ γρήγορα στα πόδια μου. Την επόμενη μέρα σηκώθηκα και περπάτησα. Αποφάσισα να κάνω πράγματα που θα γεμίζουν την ψυχή μου. Εξαιτίας του πάθους μου για τη δουλειά, έκανα εκπτώσεις. Οταν ήρθα στην Αθήνα, ζώντας στους ρυθμούς που περιέγραψα, συνειδητοποίησα ότι μου έλειπε η επαφή με τη φύση. Σκέφθηκα ότι εκείνο που μου έλειπε ήταν η επαφή μου με τη φύση γιατί μεγάλωσα στον Βόλο αλλά πήγαινα μεγάλα διαστήματα στους παππούδες μου στον Κισσό Πηλίου που είναι πολύ κοντά.

Ευτυχισμένα παιδικά χρόνια;

Ναι, αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι υπήρξα ένα πολύ παχουλό παιδί που υπέστη πολλά εξαιτίας της εμφάνισής του, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Είχα δεχθεί μπούλινγκ, δεν με έπαιζαν τα άλλα παιδάκια, κ.λπ. Στην Εκτη Δημοτικού ήμουν 55 κιλά. Ομως ερωτεύτηκα ένα αγοράκι. Αυτό στάθηκε αφορμή για να πάρω την απόφαση να ασχοληθώ με τον αθλητισμό – τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων ανωμάλου δρόμου – και να αλλάξω το σώμα μου. Ηταν η πρώτη προσπάθεια που έκανα στη ζωή μου για να κατακτήσω κάτι. Για να επιστρέψω στη δύσκολη περίοδο, μετά το χειρουργείο μετακομίσαμε με τον άντρα μου στο Κορωπί.

Κάπου εδώ ξεκινάει και η σχέση σας με τα άλογα.

Διαπίστωσα ότι είχε πολλούς ιππικούς ομίλους στην περιοχή. Η αλήθεια είναι ότι η σχέση μου με τα άλογα ξεκινάει πολύ πιο πριν. Θυμάμαι ότι πάντα όταν αισθανόμουν πιεσμένη πήγαινα να δω άλογα ή έβλεπα στον ύπνο μου. Μου έδιναν μια δύναμη. Ετσι πήρα την απόφαση να κάνω ιππασία. Η επαφή με αυτό το ζώο μπορώ να πω ότι σου μαθαίνει να αφουγκράζεσαι τον εαυτό σου καλύτερα. Για παράδειγμα, εγώ δεν έβαζα ποτέ όρια. Τα άλογα – αλλά και το σκυλί μου – με έμαθαν να προσδιορίζω τον χώρο μου και των άλλων. Ετσι δεν μπερδεύεται κανείς. Τα ζώα αυτό που νιώθουν αυτό θα σου εκφράσουν. Και είναι μάθημα ζωής αυτό.

Πόσες ώρες ασχολείστε;

Σχεδόν σε καθημερινή βάση τρεις ώρες. Θα πάω μία ώρα πιο νωρίς από το μάθημα, θα το προετοιμάσω, θα το βουρτσίσω, θα καθαρίσω τα πέταλά του, θα το σελώσω, θα του μιλήσω. Κάνω προπόνηση και μετά υπάρχει πάλι μια διαδικασία ή μπορεί να το πάω μια βόλτα. Ασχολούμαι πολύ γιατί αλλιώς δεν δένεσαι. Ξέρεις πόσο ωραίο είναι που με βλέπουν και με καταλαβαίνουν; Είναι θαυμαστός αυτός ο κόσμος. Είναι η ψυχοθεραπεία μου, αδειάζω. Ετσι βάζω λίγο μαγεία στη ζωή μου.