Θέλει λύση για τις κλειστές άμυνες

Τις περισσότερες φορές στο ποδόσφαιρο μια μοιρασιά δίχως σκορ λέει τα περισσότερα για όσα συνέβησαν στον αγωνιστικό χώρο. Εστω στα… μεγάλα γράμματα. Στην περίπτωση του χθεσινού ντέρμπι; Το πράγμα δεν είναι έτσι ακριβώς. Οχι γιατί είδαμε καμιά ματσάρα ανάμεσα σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό που να μη δικαιολογεί το πρώτο 0-0 ύστερα από 12 χρόνια στο Γεώργιος Καραϊσκάκης, αλλά γιατί στο χορτάρι υπήρχε ένα συγκεκριμένος διαχωρισμός: Εμφανίστηκε μια ομάδα με διάθεση να παίξει ως το τέλος διεκδικώντας με κάθε κόστος τη νίκη. Και άλλη μια που δεν έβλεπε την ώρα να αφήσει το Φάληρο.

Στρατηγική επιλογή

Θα σταθούν πολλοί – και ίσως δικαιολογημένα – στο γεγονός ότι οι πρωταθλητές πέταξαν το πρώτο ημίχρονο και έμειναν για δεύτερη φορά φέτος σε εντός έδρας ματς πρωταθλήματος στο «0» στην επίθεση με την ταυτόχρονη χρησιμοποίηση του Τικίνιο Σοάρες και του Γιουσέφ Ελ Αραμπί στην κορυφή του 4-4-2. Θα σταθούν στην κούραση που κουβαλούσε η ομάδα του Πέδρο Μαρτίνς καθώς χθες έδωσε το έβδομο ματς της σε 21 βράδια. Θα σταθούν και στην κακή διαιτησία του Σλοβένου Βίνσιτς που δίχως το μεγάλο λάθος τα έκανε μαντάρα χάνοντας τα… μικρά και προκαλώντας έντονο εκνευρισμό στον Ολυμπιακό. Οπως βεβαίως δικαιωματικά θα μείνουν και στις δύο μεγάλες διακοπές στις αρχές κάθε ημιχρόνου που κόστισαν σημαντικά στην προσπάθεια για ρυθμό. Εν πολλοίς όμως αυτό το παιχνίδι κύλησε πάνω στη στρατηγική επιλογή του Παναθηναϊκού να μην το… παίξει. Παρότι ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς άλλα υππσχόταν με την αρχική του ενδεκάδα και τη συνύπαρξη των Παλάσιος, Βιτάλ, Χατζηγιοβάνη και Καρλίτος σε αυτήν.

«Ηρωικό» ποδόσφαιρο

Ο Παναθηναϊκός, εξαιρώντας ένα μέρος του πρώτου ημιχρόνου που κράτησε λίγο την μπάλα και θέλησε να βγει από το μισό του γηπέδου, στην πραγματικότητα επέμεινε να έχει ρόλο παθητικό. Με αποκορύφωμα το δεύτερο ημίχρονο όταν όλο κι όλο απασχόλησε τον Βατσλίκ με ένα μακρινό σουτ του Αλεξανδρόπουλου. Εντεκα πίσω από την μπάλα. Χώροι κλειστοί. Και μάλλον μια επιλογή για ηρωικό ποδόσφαιρο από εκείνες που δύσκολα σε δικαιώνουν απέναντι στον Ολυμπιακό: 18 τελικές είχαν οι Πειραιώτες, έστω και αν δεν κατάφεραν να σχηματίσουν πολλές μεγάλες φάσεις. Ηταν οι τελικές 3-3 κάπου προς το φινάλε του πρώτου μέρους και ολοκληρώθηκε το ματς με τη στατιστική να λέει 18-4. Οπως ακριβώς και στο ματς με τον Ατρόμητο. Είχε απουσίες ο Παναθηναϊκός. Είχε επιπλέον πίεση μιας και στις δύο πρώτες αποστολές εκτός έδρας (σε Γιάννενα και Βικελίδης) προέκυψαν ισάριθμες ήττες. Ισως να δικαιολογούν όλα αυτά το συνολικό πλάνο του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ισως πάλι η προσέγγιση του Σέρβου να δικαιολογείται μόνο από το τελικό 0-0. Και τον βαθμό. Εκείνον που στέλνει τον Παναθηναϊκό με καλό feeling στη διακοπή. Εκείνον που έριξε τον Ολυμπιακό από την κορυφή της Super League.

Φυσικά έχει πολύ δρόμο μπροστά. Οχι μόνο για τους δύο, αλλά για όλους. Και ειδικά για τον Ολυμπιακό; Εχει και άλλα ναρκοπέδια με 7 ματς σε είκοσι μέρες ως το φινάλε της φάσης των ομίλων του Europa League. Προφανώς και οι Ερυθρόλευκοι πρέπει να βρουν τις απαντήσεις για να ανοίγουν κλειστές άμυνες στο Γ. Καραϊσκάκης, όπως έκαναν όλα τα προηγούμενα χρόνια. Προφανώς ο Παναθηναϊκός έχοντας αξιώσεις για μια θέση στην Ευρώπη θα πρέπει να έχει μεγαλύτερες απαιτήσεις στα «σημαδιακά» ανταμώματα. Στα ματς της πρώτης 5άδας. Δεν θα του τύχουν άλλωστε εύκολα και άλλες φορές διαιτησίες σαν του Σλοβένου…